ลั่วอวี่ไป๋บอกว่า “พี่ใหญ่บอกว่าไม่ให้ผมอยู่ที่นี่ เขาจองโรงแรมให้ผมแล้ว บอกให้ผมไปพักที่โรงแรม”
เจียงถงคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน “งั้นพวกเราไปกันเถอะ”
พอดีเธอก็ไม่อยากพักที่นี่อยู่แล้ว
ถ้าหลี่จิ่งเฉินกลับมากลางคันล่ะ เธอไม่กล้าคิดเลยว่าผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนั้นจะใช้สายตาคมกริบจับจ้องเจียงหมิงหยางเพื่อสังเกตว่ามีอะไรน่าสงสัยหรือเปล่า
อีกด้านหนึ่ง หลี่จิ่งเฉินวางสายแล้วอดสบถว่าลั่วอวี่ไป๋ไม่รู้จักกาลเทศะไม่ได้
บ้านหลังนั้นเขาเพิ่งตกแต่งเสร็จ แน่นอนว่าต้องให้คนสำคัญที่สุดอยู่!
เมียกับลูกของเขายังไม่เคยได้อยู่เลย ลั่วอวี่ไป๋ดันเป็นคนแรกที่เข้าไปพักงั้นเหรอ?
แน่นอนว่าต้องไล่ออกไป
ก่อนกลับ สวีเหมียวเหมียวก็โวยวายว่าจะขอเดินชมบ้านให้ทั่วก่อน
ลั่วอวี่ไป๋เองก็อยากเดินชมให้ทั่วแล้วค่อยว่ากัน
ไม่ให้พัก อย่างน้อยขอชมหน่อยก็ยังดีนี่!
ทั้งสามเรือนในลานบ้านถูกเดินชมจนทั่ว ทั้งห้องนอนใหญ่ ห้องนอนเล็ก ห้องแต่งตัวก็กว้างขวางมาก จนกระทั่งเห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในห้องน้ำ เจียงถงก็ชะงักไป
“คุณคะ ฉันอยากมีอ่างอาบน้ำสักใบ ถ้าเป็นหินหยกขาวได้ยิ่งดี แต่ของแบบนั้นแพงมากเลย”
“ผมจะหาเงินให้ได้มาก ๆ แล้วซื้อให้คุณ”
“แบบนั้นคุณจะเหนื่อยเกินไปไหม ฉันแย่มากหรือเปล่าที่เอาแต่เรียกร้องจากคุณตั้งหลายอย่าง”
“เป็นผมเองที่ได้คุณมาเป็นภรรยาก็นับว่าโชคดี ผมรู้ว่าพ่อแม่คุณไม่ชอบผม ผมจะพยายามทำให้พวกท่านยอมรับให้ได้”
ดวงตาของเจียงถงเริ่มแดงขึ้นอีกครั้ง
แต่สุดท้ายพวกเขาก็หย่ากัน ชีวิตคู่ครั้งนั้นเธอทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ส่วนเขาก็เหนื่อยล้าเต็มที
แม้จะเสียดายและน่าเสียใจ แต่เธอก็จะไม่หันกลับไป
หลังชมบ้านสี่ประตูเสร็จ ทุกคนก็ออกไปพักที่โรงแรม