หลี่จิ่งเฉินกำชับพ่อบ้านไว้ว่า หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทางบ้านเก่า ให้รายงานเขาทันที
หลี่จิ่งเฉินขมวดคิ้ว
หลังฟังพ่อบ้านรายงานอย่างเร่งรีบจบ เขาก็วางสาย
ทางวิลล่า อารมณ์ของคุณปู่สงบลงแล้ว ขณะที่กำลังจะโทรหาหลี่จิ่งเฉิน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน
คุณปู่รับสาย สีหน้าพลันเคร่งขรึม กำลังจะเอ่ยปาก—
“……”
“รู้แล้ว! กลับมาเดี๋ยวนี้เลย พวกเราจะรอเธอ”
คนปลายสายวางหูไป
คราวนี้คุณปู่จึงชี้ไปทางอันเสวี่ยเจียแล้วพูดว่า “จิ่งเฉินโทรมาบอกว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผู้หญิงคนนี้ เดี๋ยวเขาจะรีบกลับมาเลย หลานสะใภ้ อย่าเพิ่งไปนะ ปู่ยอมรับเธอเป็นหลานสะใภ้คนเดียว”
ตอนนี้เจียงถงอยากไปก็ไปไม่ได้ คุณปู่จับเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
เจียงถงคิดว่า หลี่จิ่งเฉินไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่หรือ? กว่าเขาจะกลับมา อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองชั่วโมง!
แต่หลี่จิ่งเฉินกลับมาถึงในอีกชั่วโมงครึ่ง เขาเลือกเที่ยวบินที่เร็วที่สุด จึงดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง
อันเสวี่ยเจียเห็นหลี่จิ่งเฉินผู้หล่อเหลาก็ชะงักไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอหลี่จิ่งเฉินตัวจริง เขาหล่อกว่าในรูปและหล่อกว่าในโทรทัศน์เสียอีก
รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม คิ้วตาคมเข้ม มองแล้วให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก!
คนแรกที่หลี่จิ่งเฉินมองคือเจียงถง เขาเดินไปหาเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนดึงเธอลุกจากโซฟาแล้วกุมมือเธอไว้
เจียงถงไม่เข้าใจ
คนแรกที่เขาควรเข้าไปจับมือไม่ใช่อันเสวี่ยเจียหรอกหรือ?
คุณปู่ตบโต๊ะด้วยความเดือดดาล “ไอ้เด็กเหลือขอ รีบบอกมาสิว่าเรื่องนี้มันยังไงกันแน่! แกคบซ้อนหรือไง?”