หลี่จิ่งเฉินเห็นท่าทางที่ทั้งขุ่นเคืองทั้งอับอายของเธอ มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อย «นี่คุณกำลังโกรธ หรือว่าหึงกันแน่?»
เจียงถงทำหน้าจริงจัง «หลี่จิ่งเฉิน ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ คุณโตขนาดนี้แล้วยังเอาเรื่องแบบนี้มาหลอกกันอีก ใครเจอเข้าก็ต้องโกรธทั้งนั้น»
หลี่จิ่งเฉินว่า «ถ้าฉันไม่พูดแบบนั้น แล้วจะให้พูดยังไงล่ะ บริษัทของคุณยืนกรานจะสัมภาษณ์ฉัน พอรายการออกอากาศไปแล้ว ไม่รู้มีสาว ๆ กี่คนคิดถึงฉัน คุณไม่รู้หรอก»
เจียงถงมองใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับสวรรค์ประทานมาให้เขา...
อืม หล่อจริง ๆ ด้วย หลายปีมานี้ยิ่งมีเสน่ห์แบบผู้ชาย ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมขึ้นมาก
«หลงตัวเอง» เจียงถงกลอกตามองเขาแล้วแกล้งหยิกเขา
ที่เขากุเรื่องว่ามีคู่หมั้น ก็เพื่อกันผู้หญิงที่เข้ามาพัวพันพวกนั้นหรือ?
ผู้ชายคนนี้ช่างเข้าใจยากจริง ๆ มีคนมาชอบไม่ดีตรงไหนกัน?
เห็นเธอทำท่าไม่ใส่ใจ หลี่จิ่งเฉินก็ถอนหายใจ «วันนี้คุณโดนทำให้ลำบากใจแล้ว»
เจียงถงรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา เธอหันหน้าไปอีกทาง «ฉันไม่เป็นไร»
ชินแล้ว
เหตุผลสำคัญส่วนหนึ่งที่เธอกับหลี่จิ่งเฉินหย่ากันก็คือเจิ้งเยี่ยน
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าถ้าแม่สามีไม่ดี ชีวิตคู่ก็ยากจะยืนยาว พอแต่งงานแล้วถึงได้รู้ว่าคำพูดนี้ไม่ผิดเลย
นอกจากนี้ ยังมีอีกเหตุผลสำคัญ...
«ฉันขอถามอะไรคุณสักเรื่องได้ไหม?» เธอถามอย่างจริงจัง เป็นครั้งแรกที่จริงจังขนาดนี้
«ถามสิ»