แต่ถึงอย่างนั้น
พวกเขาก็หย่ากันแล้ว
เพราะความรักของเขา เธอไม่ต้องการ!
สวีเหมียวเหมียวถามอย่างไม่เข้าใจว่า “สรุปแล้วคุณมีคู่หมั้นหรือเปล่า? แล้วคุณยังรักถงถงอยู่ไหม? กลับมานานตี้ทำไมกันแน่?”
หลี่จิ่งเฉินไม่ได้ตอบคำถามนั้น
เขาเพียงหยิบบัตรธนาคารออกมา แล้วยื่นให้เธอ
“ผมจะลงทุนให้พวกคุณ 100,000 หยวน ในนามของคุณ คุณบอกว่าอยากเปิดร้านออนไลน์และอยากให้เธอมาร่วมด้วย กำไรก็แบ่งกันคนละครึ่ง เดือนหนึ่งน่าจะได้กำไรสุทธิประมาณ 50,000 หยวน น่าจะไหว”
“ผมให้มากกว่านี้ไม่ได้ เธอจะสงสัยเอาได้ รอให้ร้านออนไลน์ของพวกคุณมั่นคงแล้ว ผมค่อยลงทุนให้อีก 5,000,000 หยวน”
สวีเหมียวเหมียวอ้าปากค้าง “แต่ฉันไม่มีประสบการณ์นะ ถงถงก็ไม่มีเหมือนกัน คุณไม่กลัวว่าพวกเราจะเจ๊งเหรอ?”
หลี่จิ่งเฉินกล่าวทีละคำว่า “ผมเชื่อใจเธอ”
สวีเหมียวเหมียว “...อ้อ”
ความรู้สึกเหมือนเพิ่งถูกป้อนอาหารหมาเงียบ ๆ อีกคำหนึ่งนี่มันอะไรกัน
สวีเหมียวเหมียวไม่พูดไร้สาระกับเขาต่อ “เออ แล้วลั่วอวี่ไป๋ล่ะ? อยู่ไหน ๆ?”
หลี่จิ่งเฉินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “เขายังเรียนอยู่ พรุ่งนี้ให้เขาไปเป็นเพื่อนคุณก็แล้วกัน”
“ฉันมีบัตรคอนเสิร์ตสามใบ พรุ่งนี้พวกคุณไปดูกัน พาเธอไปผ่อนคลายด้วย”
จากนั้นหลี่จิ่งเฉินก็จากไป
เขายังต้องไปประชุม งานยุ่งมาก
บัตรคอนเสิร์ตเป็นของที่เลขานุการหลี่จิ่งเฉินนำมาให้สวีเหมียวเหมียว เป็นคอนเสิร์ตของโจวเจี๋ยหลุน แถมยังเป็นที่นั่งวีไอพีโซนหนึ่งในพื้นที่ด้านในด้วย!
สวีเหมียวเหมียวยกนิ้วโป้ง “มีเงินนี่มันไม่เหมือนกันจริง ๆ!”
เลขานุการบอกว่า “เป็นบัตรเชิญค่ะ ท่านประธานหลี่ไม่ได้จ่ายเงิน”
สวีเหมียวเหมียวรีบเปลี่ยนคำพูด “มีอำนาจนี่มันไม่เหมือนกันจริง ๆ”
เจียงถงไม่อยากไปดูคอนเสิร์ต เพราะต้องส่งลูกไปฝากเลี้ยงทั้งวัน
สวีเหมียวเหมียวบอกว่า บัตรเชิญวีไอพีโซนหนึ่งแบบนี้ ไม่ไปดูก็เสียของ!
เจียงถงถามว่าใครให้บัตรมา
สวีเหมียวเหมียวกุเรื่องโกหกขึ้นมาว่าเป็นลูกค้าของพ่อเธอที่ให้มา