เจียงถง “……ลืมไปนานแล้ว!”
หลี่จิ่งเฉินเอียงหน้าเข้ามาใกล้เธอโดยไม่สนใจที่เธอถอยหนี ลมหายใจร้อนผ่าวจ่ออยู่ข้างหู “งั้นมารื้อฟื้นความทรงจำกันหน่อยไหม?”
“ถอยไป” เจียงถงยกมือทั้งสองข้างดันอกเขาไว้
หลี่จิ่งเฉินจ้องใบหน้านี้ รวมถึงเรือนร่างงดงามตรงหน้า นี่เป็นภาพลวงตาของเขาหรือเปล่า?
ทำไมเขาถึงรู้สึกอยู่เสมอว่าเธอมีเนื้อมีหนังขึ้นกว่าเมื่อก่อน?
สองปีมานี้เขาใช้ชีวิตราวกับพระที่ตัดกิเลส แต่ตอนที่แต่งงานกัน เขาก็เรียกร้องจากเธอไม่น้อย
“……” ก่อนจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ หลี่จิ่งเฉินก็รู้จักหยุดให้พอดี เขาขยับกลับไปนั่งตัวตรง
ในที่สุดก็มาถึงบ้านเสียที
พอลงจากรถ เจียงถงก็หันกลับไปด่าเขาอย่างอดไม่ได้ “ไอ้คนลามก”
หลี่จิ่งเฉินหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นใบหูของเธอแดงก่ำ เขาก็อดยิ้มอย่างอ่อนโยนไม่ได้
……
เจียงถงต้องไปกินข้าวที่บ้านตระกูลหลี่ เป็นแค่การแสดงเท่านั้น——
ช่วยไม่ได้ เจียงหมิงหยางต้องฝากให้สวีเหมียวเหมียวดูแล
เจียงหมิงหยางเบะปากอย่างไม่พอใจ “ทำไมแม่ทิ้งผมไว้ที่บ้านอีกแล้วล่ะ”
เจียงถงพูดอย่างจนใจ “เป็นเด็กดีนะ ตอนเย็นแม่จะซื้อของอร่อยกลับมาให้”
“แม่ก็รู้จักเอาของกินมาขู่ผมอยู่เรื่อย!” เจียงหมิงหยางฮึดฮัด เขายกแขนขึ้นกอดอกพลางขมวดคิ้วน้อย ๆ
เจียงถงไม่รู้เลยว่าท่าทางแบบนี้ใครเป็นคนสอนเขา!
เหมือนพ่อไม่มีผิด!
……
อีกด้านหนึ่ง
คฤหาสน์เก่าของตระกูลหลี่
สองปีมานี้หลี่จิ่งเฉินหาเงินได้ไม่น้อย เขาซื้อบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งในเขตเหนือของนานตี้ มารดาของเขา เจิ้งเยี่ยน อาศัยอยู่ที่นั่น
พ่อของหลี่จิ่งเฉินเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก เจิ้งเยี่ยนเลี้ยงดูเขามาตามลำพัง แต่ปู่ของหลี่จิ่งเฉินก็ช่วยออกแรงไม่น้อยเช่นกัน เมื่อชายชราจะกลับมาฉลองวันเกิด เจิ้งเยี่ยนจึงไม่ได้คัดค้าน