เจียงถงเอ่ยว่า “ไม่งั้นคุณนอนพื้น ฉันนอนบนเตียงดีไหม”
หลี่จิ่งเฉินเลิกคิ้ว “ทำไมผมต้องนอนพื้นด้วย”
เจียงถงว่า “เราหย่ากันแล้ว จะมีเหตุผลอะไรให้นอนเตียงเดียวกันอีก หรือไม่ก็ฉันนอนพื้นเอง”
หลี่จิ่งเฉินไม่ได้พูดอะไร ดวงตาคมกริบกวาดมองเจียงถงตั้งแต่หัวจรดเท้า
เจียงถงยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอดอก “มองอะไรนักหนา”
หลี่จิ่งเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ “ผมชอบคุณจริง ๆ นะ หรือคิดว่าผมจะกินคุณเข้าไปหรือไง”
จากนั้นเขายังพูดอะไรบางอย่างอีกประโยค แต่เจียงถงฟังไม่ชัด
กว่าจะจัดการกันจนถึงห้าทุ่มครึ่งก็เหนื่อยจนไม่ไหวแล้ว เจียงถงจึงยอมแบ่งเตียงกันคนละครึ่ง หลับผ่านคืนนี้ไปก่อน
บนเตียงมีผ้าห่มอยู่ผืนเดียว ทั้งคู่จึงต้องห่มผืนเดียวกัน
เจียงถงพลิกตัวหันหลังให้หลี่จิ่งเฉิน “ตรงกลางเป็นเส้นแบ่ง ใครก็ห้ามข้ามมา”
“คุณเป็นเด็กประถมหรือไง” หลี่จิ่งเฉินเหยียดแขนยาวออกไปปิดไฟ แล้วล้มตัวลงนอน
เมื่อจมอยู่ในความมืด เสียงแผ่วเบาที่เคยได้ยินแทบไม่ชัดกลับดูเด่นชัดขึ้น ราวกับลอยเข้ามาในหู
ถึงกับได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รวมถึงเสียงกระแอมเบา ๆ ของเขา
เจียงถงพลิกไปพลิกมา นอนไม่หลับ จึงหันกลับมา