กุญแจรถปอร์เช่สีแดงพวงหนึ่งตกอยู่ในมือเธอ
“ของขวัญขอบคุณจากฉัน”
เจียงถงยืนนิ่งอยู่กับที่
หลี่จิ่งเฉินจากไปแล้ว
จากนั้นพนักงานทางศูนย์จำหน่ายรถยนต์ก็โทรหาเธอ บอกว่าหลี่จิ่งเฉินซื้อรถคันใหม่ให้เธอด้วยเงินสดเต็มจำนวนในชื่อของเธอ ตอนนี้เจียงถงต้องไปที่ศูนย์เพื่อเซ็นสัญญา!
เจียงถงอดทอดถอนใจไม่ได้ ของขวัญขอบคุณชิ้นนี้ใหญ่โตจริง ๆ!
เธอคิดว่าหลี่จิ่งเฉินคงให้เธอมากที่สุดแค่หนึ่งหมื่นหยวน…
เจียงถงกลับถึงบ้าน
สวีเหมียวเหมียวก็รีบคว้าตัวเธอไว้ ซักไซ้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับหลี่จิ่งเฉินกันแน่!
เจียงถงจิบน้ำให้ชุ่มคอ “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!”
สวีเหมียวเหมียวหรี่ตาลงเล็กน้อย “จริงหรือจ๊ะ?”
เจียงถงวางกุญแจรถลงบนโต๊ะ “จริงสิ!”
สวีเหมียวเหมียวคว้ากุญแจรถไปทันที “โห เธอซื้อรถใหม่เหรอ เอาเงินมาจากไหน?”
“เล่นละครกับอดีตสามี อดีตสามีให้เป็นของขวัญขอบคุณน่ะ”
สวีเหมียวเหมียวจุ๊ปาก “อดีตสามีคนนี้ดีกับเธอจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ซื้อรถให้เธอ แถมยังให้…”
เจียงถงไม่เข้าใจ “แถมยังให้อะไรฉันอีก?”
สวีเหมียวเหมียวเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่ ทำไมเขาถึงพาเธอกลับบ้านไปกินข้าวล่ะ ทำไมไม่พาคู่หมั้นกลับไปด้วย?”
เจียงถงดื่มน้ำพลางตอบ “คุณปู่ของเขาไม่รู้ว่าเราหย่ากันแล้ว ก็เลยแสดงละครต่อหน้าคุณปู่ไปหนหนึ่ง วันนี้คุณปู่เขากลับบ้านเกิดแล้ว”
“อ้าว แล้วคู่หมั้นเขาไม่หึงเหรอ?”
เจียงถงเองก็อยากถามคำถามนี้เหมือนกัน!
เธอส่งข้อความหาหลี่จิ่งเฉินว่า คู่หมั้นคุณไม่หึงเหรอ?
แต่หลี่จิ่งเฉินไม่ตอบเธอเลย
สวีเหมียวเหมียวพูดว่า “ฉันว่า หลี่จิ่งเฉินแค่เอาเรื่องคู่หมั้นมาหลอกเธอ เขาไม่มีคู่หมั้นหรอก ฉันถามซ่งชิงอี้แล้ว ซ่งชิงอี้บอกว่าเขายังโสด!”
เจียงถงหลุบตาลง “ไม่ว่าเขาจะมีคู่หมั้นหรือไม่ เราก็เป็นไปไม่ได้แล้ว”
สวีเหมียวเหมียวถอนหายใจ “ก็ได้ ๆ ไม่พูดถึงเขาแล้ว”
“เอาละ เข้าเรื่องกันดีกว่า เจียงถง ฉันมีเรื่องจริงจังจะคุยกับเธอ”
“อะไรเหรอ เธอกำลังจะแต่งงานกับลั่วอวี่ไป๋หรือไง?”
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็อยากเหมือนกัน” สวีเหมียวเหมียวหัวเราะร่าเหมือนคนทึ่ม
เจียงถงเลิกหยอกเธอ แล้วถามว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่