หลี่จิ่งเฉินพยักหน้า “รู้แล้ว เราจะรีบจัดการ”
เจียงถงไม่ได้พูดอะไร
แม่ของหลี่ตงจ้านยิ้มถาม “จิ่งเฉินกับถงถงชอบเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงจ๊ะ?”
หลี่จิ่งเฉินเหลือบมองเจียงถง แววตาเปื้อนยิ้ม “ถ้าเป็นแฝดชายหญิงได้ก็ดีที่สุด”
คำตอบนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกคน
“คิดฝันได้สวยจริง ๆ!”
เจียงถงก็หัวเราะด้วย ไม่ใช่หรือไงล่ะ คิดฝันได้สวยจริง ๆ!
มีสักคนก็เกินพอแล้ว ใครจะอยากมีลูกคนที่สองกับอดีตสามีกัน ฮึ!
หลังทานอาหารเสร็จ พ่อแม่ของหลี่ตงจ้านต้องกลับ ส่วนหลี่ตงจ้านกับหลี่ชิงเหอก็ต้องกลับเมืองลั่วเฉิงด้วย คุณปู่จึงให้เจิ้งเยี่ยนไปส่งที่สนามบิน
เจียงถงรีบพูด “ให้ฉันไปส่งคุณอากับคุณน้าดีกว่าค่ะ”
พอดีเธออยากฉวยโอกาสนี้หนีไป จะได้หาเหตุผลกลับบ้านด้วย
คุณปู่คว้าแขนเธอไว้ทันที แล้วพูดว่า “จะให้หลานสะใภ้ไปส่งได้ยังไงล่ะ เธอกับจิ่งเฉินอยู่เล่นหมากรุกกับฉันก่อน คุยกันหน่อย!”
เจียงถง “……”
เจิ้งเยี่ยนเม้มปาก น้ำเสียงเจือแววประชด “คุณพ่อ งั้นฉันไปส่งเองค่ะ จะได้สมใจคุณพ่อ”
“พ่อครับ พวกเรากลับก่อนนะครับ”
“คุณปู่ พวกเรากลับก่อนนะครับ”
หลี่ตงจ้านกับหลี่ชิงเหอนั่งอยู่ในรถ โบกมือให้คุณปู่
รถกำลังจะออก หลี่ชิงเหอก็ลงจากรถอีกครั้ง ก่อนจะกอดเอวคอดของเจียงถงอย่างอาลัยอาวรณ์ “พี่สะใภ้ หนูจะคิดถึงพี่นะ!”
เจียงถงชอบน้องสาวคนนี้อยู่ไม่น้อย เธอลูบศีรษะหลี่ชิงเหอ “ว่างเมื่อไรก็กลับมาเล่นกับพี่ได้นะ”
“ได้เลยค่ะ” “บ๊ายบาย” หลี่ชิงเหอโบกมือให้เจียงถง
หลี่ตงจ้านดึงหลี่ชิงเหอให้ขึ้นรถ