หลี่จิ่งเฉินกำลังกินข้าวกับซ่งชิงอี้ มีเพื่อนหลายคนมาฉลองวันเกิดให้เขา
เขายอมไปดื่มเหล้ากับผู้ชายคนอื่น ยังดีกว่าต้องกลับบ้านคนเดียว
โทรศัพท์สั่นสองครั้ง เป็นข้อความจากเจียงถง หลี่จิ่งเฉินกำลังจะคลายหัวคิ้วออก ทว่าเมื่อเปิดอ่านข้อความแล้วกลับชะงัก
【พี่หัวหน้าสุดหล่อ สุขสันต์วันเกิดนะ ถ้าไม่รังเกียจ มาที่บ้านฉันกินเกี๊ยวด้วยกันสิ เป็นไส้เนื้อวัวกับผักกาดขาวนะ】
หลี่จิ่งเฉิน: ?
พี่หัวหน้าสุดหล่ออะไรกัน? น้ำเสียงแบบนี้ไม่เหมือนสิ่งที่เจียงถงจะพูดได้เลยสักนิด
แต่เขาก็ชอบเกี๊ยวไส้เนื้อวัวกับผักกาดขาวอยู่ไม่น้อย วันนี้เป็นวันเริ่มต้นฤดูหนาว เขารู้อยู่แล้ว
ซ่งชิงอี้ชะโงกหน้ามาดู “โธ่ ชวนคุณไปกินเกี๊ยวด้วยเหรอ? ฉันไปด้วยสิ พอดีฉันก็ชอบเกี๊ยวไส้เนื้อวัวเหมือนกัน”
หลี่จิ่งเฉินเก็บโทรศัพท์ “เขาไม่ได้ชวนคุณ”
ซ่งชิงอี้ยิ้ม นาน ๆ ทีถึงจะได้เห็นหลี่จิ่งเฉินยิ้มออกมาบ้าง “ไม่เป็นไร ฉันหน้าหนา ไม่ชวนก็ไปเอง เดี๋ยวโทรถามเจียงถงว่าอนุญาตให้ฉันไปไหม”
หลี่จิ่งเฉินบอกให้เขาเลิกโทรได้แล้ว! แต่เจ้าตัวกลับเริ่มจัดเสื้อผ้าอย่างกระตือรือร้น เตรียมไปกินเกี๊ยวเสียแล้ว
ซ่งชิงอี้ยังโทรออกจนได้ หลังจากปลายสายรับ เขาก็ได้ยินเสียงสวีเหมียวเหมียวด้วย
“เจียงถง เธอไม่ยุติธรรมเลย ชวนแค่พี่หลี่ไปกินเกี๊ยว ไม่ชวนฉันด้วยเหรอ ฉันไปได้ไหม?”
เจียงถงเงียบไปสองวินาที “ฉันไปชวนตอนไหน—”