หลังเลิกงาน หลี่จิ่งเฉินก็ปล่อยคนขับกลับไป แล้วขับรถมาที่สวนดอกจื่อเวย
แถวโครงการมีร้านเค้กอยู่ เขาจึงเข้าไปซื้อเค้กก้อนหนึ่ง
ในเมื่อเธอไม่อวยพรวันเกิดให้เขา เขาอวยพรตัวเองก็คงได้กระมัง
จ่ายเงินแล้วถือเค้กเดินออกมา ก็เห็นเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งหันหลังให้เขา มือเล็กเกาะกระจกหน้าต่างรถไว้ พลางชะโงกมองเข้าไปข้างในราวกับสไปเดอร์แมน
“นี่”
หลี่จิ่งเฉินตะโกนเรียก เด็กคนนั้นก็หันกลับมา
วินาทีที่สบตากัน ทั้งคนตัวโตและคนตัวเล็กต่างชะงักงัน
หลี่จิ่งเฉินประหลาดใจ ทำไมถึงรู้สึกว่าเด็กคนนี้หน้าตาคุ้นเหลือเกิน
“โห!” เด็กน้อยหน้าแดง ร้องเรียก “หัวหน้าหล่อจังเลย!” แล้วก็วิ่งหนีไป
หลี่จิ่งเฉินมองตามแผ่นหลังของเด็ก พลางหัวเราะอย่างขบขัน หัวหน้าหล่อจังงั้นหรือ? อะไรกันเนี่ย
เขาเห็นเด็กน้อยวิ่งไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก ผู้หญิงคนนั้นจูงมือเด็กแล้วเดินจากไป