เจียงถงหลุบตาลง “มีอะไรเหรอ?”
หลี่จิ่งเฉินมองเธอนิ่ง “ถึงอย่างไรเราก็เคยเป็นสามีภรรยากัน หากขาดเหลืออะไรเรื่องเงินทอง แล้วฉันช่วยได้ก็จะช่วย”
เจียงถงยิ้มบาง ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงมือกลับ “คำรับปากที่ให้ไว้กับคุณปู่คุณย่า แค่พูดให้ท่านทั้งสองฟังก็พอแล้ว ฉันใช้ชีวิตได้ดี ไม่ต้องให้คุณมาห่วงหรอก”
ไม่ต้องให้คุณมาห่วง...
หลี่จิ่งเฉินปล่อยมือเธออย่างอาลัยอาวรณ์ “เข้าใจแล้ว”
เจียงถงรับคำเบา ๆ “ขับรถระวังด้วยนะ”
จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
หลี่จิ่งเฉินมองแผ่นหลังของเธอไม่วางตา ส่งเธอจนลับสายตา
เมื่อเจียงถงเข้าไปในโถงทางเดินแล้ว เธอถึงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เปียกเต็มใบหน้า
เธอแค่คิดถึงคุณปู่คุณย่า ถึงได้ร้องไห้
ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น
“หม่าม้า...”
พอเปิดประตูเข้ามา เจ้าตัวเล็กเสียงอ้อแอ้ก็วิ่งพุ่งเข้าหาเธอ
“เมื่อกี้ผมเห็นหม่าม้านั่งรถสีดำกลับมา รถของใครเหรอ?”
แววตาเจียงถงไหววูบ!
ไม่นึกเลยว่าเจียงเมียนหยางจะเห็นเข้า!