หลังดูภาพจากกล้องวงจรปิดจบ หลี่จิ่งเฉินก็หรี่ตาลง
แค่เห็นภาพเธอนอนอยู่บนเตียงในกล้องวงจรปิด เขาก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาเสียแล้ว จึงลุกจากเตียงไปอาบน้ำ
“ถงถง!” “ถงถง!”
ทางด้านสื่อซินรุ่ย เจียงถงกำลังใจลอยอยู่ในห้องทำงาน หากเฉินเซียงไม่เรียก เธอคงไม่ได้สติกลับมา
เฉินเซียงลองแตะหน้าผากเจียงถง หรือว่าเธอจะเป็นไข้?
เจียงถงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
“เมื่อคืนเธอไปไหนมา ทำไมกว่าจะกลับก็เช้าตรู่แล้ว”
“อ้อ ออกไปข้างนอกมาน่ะ กลับดึกเกินไป เลยไปนอนโรงแรมแถวนี้”
ประโยคหลังเธอไม่ได้โกหก หลังหนีออกจากบ้านที่เคยอยู่กับสามีในลวี่เฉิงอย่างลนลาน เธอก็ไปนอนโรงแรมจริง ๆ ทั้งคืนแทบไม่ได้นอน บนอกยังคงหลงเหลือไออุ่นของคนคนนั้น
ถ้าเธอไม่ไหวตัวทัน เมื่อเช้านี้คงลุกจากเตียงไม่ขึ้นแน่
แต่ทำไมหัวใจยังเต้นแรงขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้เป็นวัยรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้าเสียหน่อย…
เพราะเมื่อคืนพักผ่อนไม่พอ วันนี้สมองของเจียงถงเลยมึนงงอยู่บ้าง ตอนบ่ายขณะขับรถ เธอถอยเข้าที่จอดโดยไม่เห็นรถคันหนึ่งด้านหลัง จึงเฉี่ยวชนรถอีกฝ่ายเข้า
รถของอีกฝ่ายไม่ได้ดีเท่ารถที่เจียงถงขับ พอเห็นว่าเธอสวยและดูมีภูมิฐาน ก็คิดฉวยโอกาสเรียกเงินเสียก้อนโต
“สองแสนหยวน!” อีกฝ่ายเรียกเงินอย่างไม่รู้จักพอ
“คุณบ้าหรือเปล่า?” เจียงถงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแก “แค่เฉี่ยวกันนิดหน่อย จ่ายไม่กี่พันก็พอแล้ว แล้วรถคุณนี่ราคาไม่ถึงสองแสนหยวนด้วยซ้ำใช่ไหม?”
“ก็จริง รถฉันไม่ได้ดีเท่ารถคุณ คุณขับปอร์เช่ ยังจะขาดเงินสองแสนอีกหรือไง?”
“พี่ชาย รถคันนี้ฉันเช่ามา ฉันมันคนจนต่างหาก” เจียงถงโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ “เห็นฉันเป็นผู้หญิงเลยคิดจะรังแกกันหรือไง? ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ”
เห็นเจียงถงพูดจาฉะฉาน อีกฝ่ายก็พูดว่า “เอาละ ๆ ให้ฉันสองหมื่น แล้วจบเรื่องกันแบบส่วนตัวเถอะ ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่”
“สองพันหยวน”
เจียงถงไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
อีกฝ่ายเห็นว่าน้อยเกินไป สองพันหยวนไม่พอหรอก!
เจียงถงบอกว่าตอนนี้จะโทรหาบริษัทประกันทันที ทันใดนั้นเสียงแตรรถก็ดังขึ้น รถอาวดี้สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามา
ชายที่ลงจากรถคือซ่งชิงอี้
เจียงถงพูดว่า “พี่ซ่ง มาพอดีเลย คนคนนี้คิดจะรีดไถฉัน”