ในเวลาเดียวกัน ห้องวีไอพีของโรงพยาบาล
จางเซ่อยืนอยู่ข้างเตียง มือถือถือโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงไว้ ทั้งคนแข็งทื่อราวกับถูกตรึงอยู่กับที่
บนเตียงผู้ป่วย กู้หวยยี่นั่งครึ่งตัว ขาขวาใส่เฝือกถูกยกแขวนสูง
หน้าผากพันผ้าพันแผลรอบหนึ่ง คอสวมเครื่องตรึงกระดูก
เขาจ้องหลอดไฟบนเพดาน ในใจมั่นใจว่าซ่งมั่วจะต้องมา
เธอรักเขามาก สามปีของความสัมพันธ์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยไม่ได้
เขาประสบเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เธอยังโกรธเขาแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะไม่สนใจจริง ๆ
แต่ใครจะรู้ เธอกลับพูดว่าแม้แต่เขาตายก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
กู้หวยยี่หน้าอกหดเกร็งอย่างรุนแรง ราวกับมีคนกำหัวใจแล้วบีบอย่างแรง
ซ่งมั่วเปลี่ยนไปเป็นคนใจร้ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
เขายังไม่ทันหายจากคำพูดที่แทงใจดำประโยคนั้น เสียงผู้ชายทุ้มต่ำก็ดังมาจากปลายสาย:
"ที่รัก..."
กู้หวยยี่รูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง สมองระเบิดดังเปรี้ยง
เขาเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ใบหน้าก็ซีดอยู่แล้ว
ตอนนี้ได้ยินเสียงจากในโทรศัพท์ ใบหน้าหมดเลือด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ
"ซ่งมั่ว! คุณกำลังทำอะไรอยู่?"
กู้หวยยี่พุ่งตัวไปแย่งโทรศัพท์ในมือจางเซ่อ
เฝือกขาขวาชนกับราวเตียงอย่างแรง เจ็บจนตาลาย แต่เขาไม่สนใจ
เขากำโทรศัพท์ไว้ แทบจะตะโกนจนเสียงแตก:
"คุณพูดมา! ผู้ชายสารเลวที่อยู่ข้าง ๆ คุณคือใคร?!"
คำตอบคือเสียงครางต่ำ ๆ แทบไม่เป็นคำ นุ่มนวลและชัดเจนมากในห้องพยาบาลที่เงียบสงบ
กู้หวยยี่โกรธเดือดพล่าน สติถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน ด่าเสียงแข็ง: