เย่เฉิงถือถ้วยกาแฟเดินออกมาอย่างเชื่องช้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ:
"ฉันว่าแล้ว ทำไมอายุแค่นี้ถึงได้มีฝีมือจริง ๆ ที่แท้ก็อาศัยผู้ชายนอนด้วยนี่เอง"
"หน้านั้นก็เป็นคนสวยหลงเสน่ห์ ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นยั่ว ผู้ชายไม่รู้ว่าจะมาซ่อมโบราณวัตถุหรือมาหาผู้ชายกันแน่"
สีหน้าหลิวสุ่ยแข็งทื่อ เพื่อนร่วมงานรอบข้างต่างก้มหน้าทำเป็นยุ่งกับงานของตัวเอง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
พ่อของเย่เฉิงเป็นผู้ถือหุ้นของสตูดิโอ เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้ ไม่มีใครกล้าหือกับเธอ
ซ่งมั่วยืนอยู่กับที่ สายตามองเย่เฉิงอย่างนิ่งสงบ
เธอวางกระเป๋าลง แล้วเดินเข้าไปหาเย่เฉิงอย่างไม่เร่งรีบ
ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เธอก็คว้าข้อมือที่เย่เฉิงถือถ้วยกาแฟไว้แน่น
ยกขึ้นสูง รินกาแฟทั้งถ้วยลงบนหน้าเย่เฉิง
"อ๊า——!"
เย่เฉิงถูกสาดจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ถ้วยกาแฟหลุดมือร่วงลงพื้น เศษกระเบื้องกระเด็นเกลื่อน
ของเหลวสีน้ำตาลเข้มไหลย้อยตามปลายผมที่เธอตั้งใจหวีไว้อย่างดี เครื่องหน้าที่ทาไว้เลอะเทอะเต็มหน้า ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
"ปากเธอนี่ทั้งวันมีแต่แต่ขี้ ฉันช่วยล้างให้ก็แล้วกัน"
ซ่งมั่วมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
เย่เฉิงปาดกาแฟบนหน้า แล้วกรีดร้องพุ่งเข้าไป:
"ซ่งมั่ว แกมันผู้หญิงเลว——"
มือเธอยังไม่ทันยกขึ้น ก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือไว้มั่น
"เย่เฉิง!"
โจวชื่อซวี่ไม่รู้ว่าเดินมาถึงเมื่อไหร่ ใบหน้าซีดเขียว