ถึงเวลาเลิกงาน
ซ่งมั่วเพิ่งเดินออกจากห้องซ่อม ก็ได้ยินหลิวสุ่ยกับเพื่อนร่วมงานสองสามคนคุยกันอยู่ที่โถงทางเดิน ว่าที่สี่แยกเกิดอุบัติเหตุรถชน
"ดูท่าจะหนักอยู่นะ รถพยาบาลกับรถดับเพลิงมากันหมดเลย"
"ได้ยินว่ารถชนท้าย คนบาดเจ็บยืนอยู่ข้างรถหลบไม่ทัน โดนชนกระเด็นออกไปเลย..."
ซ่งมั่วไม่ค่อยสนใจ ก้มลงเก็บกระเป๋าของตัวเอง ตอกบัตรเลิกงาน
ในโทรศัพท์มีข้อความจากฝูเยี่ยนหานส่งมาเมื่อยี่สิบนาทีก่อน:
[ผมอยู่หน้าสตูดิโอ]
ซ่งมั่วรีบหยิบกระเป๋ารีบเดินออกไป
ผลักประตูกระจกของซืออีเก๋อออก ก็เห็นรถคูเลแนนคันนั้นจอดอยู่ข้างถนน ตัวรถสีดำสนิทเป็นเงาวับ ภายใต้แสงตะวันยามเย็นดูราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่เงียบเชียบ
เฉินฉือยืนอยู่ข้างรถ เปิดประตูให้
ซ่งมั่วงอตัวนั่งเข้าไป
ฝูเยี่ยนหานนั่งพิงเบาะหลัง ใบหน้าด้านข้างชัดเจนเป็นเส้นสายท่ามกลางแสงตะวันยามเย็น
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ปลดกระดุมเม็ดหนึ่งออก ดูหม่นหมองไปทั้งตัว พูดไม่ถูกว่าอย่างไร
ซ่งมั่วมองเขา รู้สึกว่าอารมณ์เขาไม่ค่อยดี หน้าตาครึ้มเครียด
"ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ดูข้อความ"
เธอคิดว่า เป็นเพราะให้เขารอนาน เขาเลยอารมณ์ไม่ดี
คิดได้แบบนั้น ซ่งมั่วจึงเสริมว่า:
"จริงๆ ไม่ต้องมาฮับฉันก็ได้ ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้"
รถเขาคันนี้เด่นเกินไป
"ทางผ่านพอดี"
ฝูเยี่ยนหานก้มตามองเธอ "วันแรกที่ทำงาน เหนื่อยไหม?"