ซ่งมั่วใจเต้นรัว ปลายหูร้อนวูบวาบ
เธอรีบกวาดสายตาหนี แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ฝูเยี่ยนหานมองสีหน้าเล็ก ๆ ของเธอ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
เสียงไดร์เป่าผมดังวู่ ๆ หยุดลง
ซ่งมั่วดีดผ้าห่มขึ้นแล้วมุดเข้าไป ร่างเล็กหดไปอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียง ห่างจากเขาเกือบหนึ่งช่วงแขน
"อาเยี่ยน รออีกหน่อยได้ไหมคะ..."
เธอกำมุมผ้าไว้ เสียงเบาและนุ่มนวลปนความประหม่าที่ปิดไม่มิด "ฉันยังเตรียมใจไม่ได้จริง ๆ"
ฝูเยี่ยนหานมองท่าทางระวังตัวหลบเลี่ยงของเธอ ถอนหายใจอย่างจนใจ
ยื่นมือคว้าเอวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก แขนแข็งแรงรัดรอบเอวบาง
"อืม ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่กอดเธอนอน"
ปิดไฟแล้ว ซ่งมั่วซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา ร่างแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
อกของเขาร้อนผ่าว เสียงหัวใจส่งผ่านผ้าบาง ๆ มาให้สัมผัส จังหวะหนึ่งแล้วหนึ่งเล่า หนักแน่นมั่นคง
จู่ ๆ ซ่งมั่วก็นึกอะไรขึ้นได้ พยายามเอ่ยถามขึ้น
"อาเยี่ยน ฉันเลี้ยงแมวไว้ที่จิงหนาน รับมันมานี่ด้วยได้ไหมคะ"
ฝูเยี่ยนหานไม่ตอบ
ซ่งมั่วเงยหน้ามองเขา ห้องมืดจนเธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขา ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
"จิ่วหมี่เป็นแมวที่ดีมากค่ะ ใช้กระบะทรายเป็น ไม่ร้องไม่ซน ไม่ข่วนเฟอร์นิเจอร์ด้วย" เธอพูดเสียงเบา
สายตาฝูเยี่ยนหานหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอชั่วครู่ "จูบฉันที ฉันจะตกลงให้"
ซ่งมั่วนิ่งไปสองสามวินาที แล้วรีบแตะริมฝีปากเขาเบา ๆ หนึ่งครั้ง