ฝูเยี่ยนหานเดินเข้ามาหาเธอตอนไหนไม่รู้ ยืนอยู่ข้างหลังเธอ รูปร่างสูงโปร่ง ทรงพลัง เย็นชาและน่าเกรงขาม
ความเย็นรอบกายแผ่ซ่านเงียบๆ กดดันไม่น้อย
ซ่งมั่วใจกระตุกวูบ
เขาได้ยินคำพูดของซ่งป๋อหยวนงั้นเหรอ?
ฝูเยี่ยนหานปลายนิ้วแตะหน้าจอ กดเปิดลำโพง แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์:
“คุณซ่ง”
ซ่งป๋อหยวนที่อยู่อีกฝ่ายของสายโทรเห็นได้ชัดว่าตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเอาใจ: “คุณ...คุณฝู!”
“รายละเอียดงานแต่ง พรุ่งนี้จะมีคนไปตระกูลซ่งคุยกับพวกคุณ”
“ได้ๆๆ ทั้งหมดฟังคุณฝู!”
ซ่งป๋อหยวนรีบรับคำ แล้วก็เลยต่อด้วยคำหยอกเย้อ:“ถ้าคุณฝูมีเวลา พรุ่งนี้กลับมาทานข้าวเย็นบ้านเรากับมั่วหน่อยสิ!"
มั่วคนนี้เป็นเด็กที่ร่อนเร่อยู่ข้างนอกมาหลายปี เธอกับแม่ฉันคิดถึงทุกวี่ทุกวัน คิดถึงจริงๆ เลย!”
ฝูเยี่ยนหรานหลุบตาลงมองซ่งมั่ว
ซ่งมั่วส่ายหน้าอย่างไม่ต้องคิด ใต้ดวงตาของเธอมีความกดดันและขัดใจที่เธอเองก็ไม่ทันสังเกต
สถานที่ที่เธอไม่ต้องการแม้แต่วะก้าวย่างมากที่สุดในชีวิตก็คือ ตระกูลซ่งต่างหาก
"ไม่มีว่าง" ของรักฝูเอ่ยปากปฏิเสธสวน
ไม่รอให้ซ่งป๋อหยวนพูดอีก เขาเปิดปากอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นช้าเบ้องขึ้น: “และอีกอย่าง คุณซ่งจำไว้ให้ดีเถอะ——”
“ซ่งมั่วเป็นภรรยาของฉัน ฝูเยี่ยนฮาน ไม่มีใครเอาเปรียบเธอได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะเป็นตระกูลฝู้หรือตระกูลซื้อ”"
พูดทีละคำ ทีละประโยค พร้อมกับประกาศเหตุผลอย่างชัดเจนและหนักแน่น
ซ่งมั่วตัวแข็งกล้าแข็งอยู่ที่เดิม
เขา... กำลังหนุนหลังให้เธอหรือ?
เป็นคนที่ดีงง่าอยู่พอสมควร