กู้หวยยี่ขมวดคิ้วแน่น รีบกดโทรหาพี่สาวหวัง แม่บ้านรายชั่วโมงของบ้านทันที
“พี่สาวหวัง ซ่งมั่วอยู่บ้านไหม?”
“คุณกู้ คุณนายไม่อยู่ค่ะ”
พี่สาวหวังชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เมื่อวานตอนบ่ายฉันมาเก็บกวาดบ้าน เห็นของของคุณนายหายไปไม่น้อย เสื้อผ้าที่คุณนายใส่บ่อย ๆ ในตู้ก็ไม่เห็นด้วยค่ะ”
กู้หวยยี่ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เห็น
ซ่งมั่วไปแล้วงั้นเหรอ?
ตาเธอมองไม่เห็น จะไปไหนได้?
แถมเธอยังบล็อกทั้งวีแชตและเบอร์โทรของเขาอีก
ลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างรุนแรงพุ่งขึ้นมาในใจทันที
【เมื่อวานในงานแต่ง มีใครพูดอะไรที่ไม่ควรพูดจนไปเข้าหูซ่งมั่วหรือเปล่า?】
กู้หวยยี่รีบส่งข้อความในกลุ่มเพื่อนสนิทถามทันที
【ไม่น่าจะมีนะ พี่ยี่กำชับไว้ซะขนาดนั้น พวกเราจะกล้าปากสว่างได้ยังไง】
【พี่ยี่ เกิดอะไรขึ้น?】
กู้หวยยี่: 【ซ่งมั่วบล็อกทั้งเบอร์โทรและวีแชตของฉัน คนใช้ที่บ้านบอกว่าเธอไม่อยู่ เสื้อผ้าก็หายไปด้วย ฉันกลัวว่าเธอจะรู้อะไรเข้า】
【พี่ยี่ไม่ต้องกังวลหรอก เมื่อวานในงานแต่งไม่มีใครเอ่ยชื่อพี่เลยสักครั้ง อีกอย่างซ่งมั่วก็มองไม่เห็น จะไปรู้ได้ยังไงว่าคนที่แต่งงานคือพี่】
【นั่นสิ คงเป็นเพราะช่วงนี้พี่ยุ่งเกินไป ไม่ค่อยได้อยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอเลยงอนพี่ ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ】
【พี่ยี่ ไม่ใช่ว่าผมจะพูดนะ ซ่งมั่วรักพี่ขนาดนั้น ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อพี่ได้เลย ต่อให้วันไหนเธอรู้เรื่องทะเบียนสมรสปลอม ก็คงไม่ยอมจากพี่ไปหรอก】
กู้หวยยี่มองข้อความของเพื่อน ๆ ในกลุ่ม คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลงบ้าง