ซ่งมั่วตบสองครั้งนี้ใช้แรงเต็มที่ ฝ่ามือสั่นจนชา ขอบมือก็สั่นระริก
นางจ้องกู้หวยยี่ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง:
“นายปากบอกว่ารักฉัน แต่กลับหลอกฉันไปจดทะเบียนปลอม ไปแต่งงานกับคนอื่น แล้วยังจะให้ฉันเป็นเมียน้อยอีก”
“กู้หวยยี่ นายมองฉันเป็นอะไร!”
กู้หวยยี่ถูกตบจนมึนไปชั่วขณะ แก้มข้างหนึ่งแสบร้อน
The เขามองซ่งมั่วอย่างไม่อยากเชื่อ คิดไม่ถึงว่าคนที่อ่อนโยนและใจดีเสมอมาจะลงมือกับเขา
ครู่หนึ่ง เขาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เบิกตากว้าง:
“ที่รัก เธอ...เธอมองเห็นแล้วเหรอ?”
ถ้าเธอมองไม่เห็น จะตบเขาสองครั้งได้แม่นขนาดนี้ได้ยังไง
แล้วตอนที่เธอออกมา เดินอย่างมั่นคง ไม่ได้ใช้ไม้เท้าคนตาบอด แสดงว่าเธอมองเห็นแน่นอน
กู้หวยยี่ถึงได้เข้าใจ ทำไมเขาปิดข่าวได้ดีขนาดนั้น แต่จู่ ๆ ซ่งมั่วถึงรู้เรื่อง
ที่แท้ก็เพราะเธอมองเห็นกลับคืนมา
“อย่าเรียกฉันว่าที่รัก ฟังแล้วน่าขยะแขยง!” ซ่งมั่วพูดเสียงเย็น
กู้หวยยี่มองซ่งมั่ว สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน:
“เสี่ยวมั่ว ฉันรู้ว่าเธออึดอัด แต่ฉันก็มีเหตุผลจำเป็น!”
“เธอไม่มีฐานะ ไม่มีเส้นสาย แล้วตาก็มองไม่เห็น พ่อแม่ฉันไม่มีทางยอมให้เธอเข้าตระกูลกู้ได้แน่”
“ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ เราจะไม่มีโอกาสแม้แต่นิดเดียว”
ซ่งมั่วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน: “ตอนนายหลอกฉันไปจดทะเบียนปลอม ตาฉันยังไม่บอด”
“แล้วที่ตาฉันบอด เพราะใครกัน?”
เธอช่วยเขารับเหล้า ถูกพิษจนตาบอด ตอนนี้กลับกลายเป็นข้ออ้างของเขา