วันแรกที่ซ่งมั่วเข้ารับงานที่ซืออีเก๋อ โจวชื่อซวี่ได้ส่งภาพวาดนกและดอกไม้บนผ้าไหมสมัยราชวงศ์ซ่งให้เธอซ่อมแซมใหม่
หลิวสุ่ยเดินเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบอธิบายว่า
“ภาพนี้ก่อนหน้านี้เย่เฉิงเป็นคนซ่อม พี่โจวดูแล้วส่ายหน้า บอกว่าถ้าส่งออกไปแบบนี้จะทำลายชื่อเสียงของร้าน”
ซ่งมั่วตรวจสอบแกนภาพอย่างละเอียด
เทคนิคการซ่อมแซมก่อนหน้านี้หยาบเกินไป สัดส่วนแป้งในกาวกระดาษไม่สมดุล ผ้าไหมปะรอยที่ใช้ก็ไม่เข้ากับเส้นใยของภาพต้นฉบับเลย
เธอตั้งใจทำงานที่โต๊ะ
ล้างแกนภาพ เสริมความแข็งแรง ตัดผ้าไหมปะรอยจากยุคเดียวกันให้พอดี ยุ่งอยู่สองชั่วโมง
จนกระทั่งดวงตาเริ่มเคือง เธอจึงวางเครื่องมือเพื่อพัก
ในห้องพัก
ซ่งมั่วตักน้ำร้อนมาถ้วยหนึ่ง เพิ่งจะดื่มไปคำหนึ่ง ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ซ่งมั่วหันกลับไป
ที่ประตูห้องพักมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ สายตาจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ปิดบัง
ซ่งมั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
บังเอิญจริง ๆ เมื่อคืนที่หนูห้องน้ำของร้านหมูกระทะ คนนี้ไง
เย่เฉิงเดินเข้ามา เห็นเธอไม่ตอบ ก็เพิ่มเสียงใส่อย่างเย่อหยิ่ง
“ถามเธออยู่นะ นี่คือห้องพักพนักงาน ใครให้เธอเข้ามา?”
ซ่งมั่วกำลังจะเอ่ยปาก หลิวสุ่ยได้ยินเสียงก็รีบเข้ามาแนะนำ
“เย่เฉิง นี่คือซ่งมั่ว ช่างซ่อมคนใหม่”
ซ่งมั่วถึงกับเข้าใจขึ้นมา ที่แท้เธอก็คือเย่เฉิง
ภาพที่ตัวเองเพิ่งซ่อมไป ก็คือการแก้ไขงานของเธอ
เย่เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะ
“อาจารย์หลิว ล้อเล่นอะไรกัน!”