บ่ายวันนั้น
รถของฝูเยี่ยนหานจอดนิ่งสนิทหน้าประตูซืออีเก๋อ
เฉินฉือที่นั่งมากับเบาะหน้าเหลียวมาทางเล็กน้อย รายงานเสียงต่ำ
“ท่านประธานฝู ฝ่ายกู้หวยยี่กำลังสืบเรื่องคุณนาย วันนี้ยังส่งคนมาคอยจับตาที่สตูดิโออีก แต่พวกเราสกัดไว้หมดแล้ว เขาหาข้อมูลอะไรไม่ได้เลย”
ใจไม่ยอมแพ้ แม้แต่นอนโรงพยาบาลก็ยังไม่อยู่นิ่ง
ฝูเยี่ยนหานเอนตัวอย่างเกียจคร้านบนเบาะหนังแท้ ดวงตาสีดำนิ่งลึก คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ดูเหมือนเมื่อวานชนแรงยังน้อยไป”
เขาชำเลืองตามองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาไปหยุดที่ร่างที่เดินออกมาจากสตูดิโอพอดี
แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ตกสาดลงมาอย่างนุ่มนวล ทาบลงบนบ่าไหล่ของซ่งมั่วเป็นชั้นบางๆ วาดเป็นวงแสงอบอุ่นอ่อนโยน
ความเย็นยะเยือกในดวงตาของฝูเยี่ยนหานละลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ตกตะกอนอยู่ก้นใจ
ซ่งมั่วงตัวลงเปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะหลัง
ยังทันได้เอ่ยปาก ชายข้างกายก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ค่อยๆ รัดเข็มขัดนิรภัยให้เธออย่างละเอียด
ระยะห่างจู่ๆ ก็หดเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ปะปนกันเป็นชั้นๆ อากาศโดยรอบแผ่กระจายความคลุมเครือจางๆ
“เพื่อนร่วมงานเข้ากันได้ดีไหม? มีใครรังแกไหม?”
ฝูเยี่ยนหานเอ่ยอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ซ่งมั่วส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มี”
ฝูเยี่ยนหานยกมือขึ้นลูบหัวเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนผสมหวงแหน
“ถ้ามีใครรังแก อย่าเก็บไว้อดทนเพียงลำพัง บอกสามี สามีจัดการให้เอง”
ซ่งมั่วนิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจพลันเอ่อล้นด้วยความอบอุ่น
ยี่สิบห้าปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าจะปกป้องเธอ
ก่อนหน้านี้ที่ตระกูลซ่ง เธอโดนรังแกแทบทุกวัน แต่ทำได้เพียงเก็บงำและทนเอาไว้
เพราะเธอเป็นเพียงลูกบุญธรรมที่อาศัยชายคาคนอื่นอยู่
เซียวซูหยุนชอบพูดเสมอว่า ตระกูลซ่งเลี้ยงข้าวเลี้ยงน้ำส่งเสียให้เรียน เจออะไรนิดหน่อยก็ควรจะอดทนไว้ แค่นี้ไม่ตายหรอก