ภายในห้องพักประธานาธิบดี
ซูชิงยวนขมวดคิ้วแน่น ในใจสับสนวุ่นวาย
“บ้าจริง……”
เธอสบถเสียงเบา
เธอติดอยู่ที่ขั้นประสานวิญญาณชั้นห้ามานาน ลองกินยามานับไม่ถ้วน เข้าฌานปิดด่านกี่ครั้งก็ไม่อาจขยับขอบเขตได้แม้แต่น้อย แต่ทำไมจู่ ๆ ระดับพลังถึงเพิ่มขึ้นสองขั้น พุ่งไปถึงประสานวิญญาณชั้นเจ็ดได้ล่ะ?
“ไม่ได้ ฉันต้องหาตัวคนส่งอาหารคนนั้นให้เจอ แล้วถามให้รู้เรื่อง”
“เขาน่าจะมีวิธีทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น!?”
ซูชิงยวนเม้มริมฝีปากล่าง ราวกับยังคงนึกถึงสัมผัสแปลกประหลาดเมื่อครู่
คิดอะไรอยู่เนี่ย!
เธอส่ายหน้า บังคับกดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดลงไป
ไม่ว่ายังไงก็ต้องสืบเรื่องของคนคนนี้ให้ชัดเจน
การที่เขาบังเอิญรับออเดอร์นี้ แล้วมาปรากฏตัวในห้องพักแห่งนี้ แถมยังอาจเกี่ยวข้องกับการทะลวงขอบเขตของเธอด้วย เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเป็นแค่คนส่งอาหารธรรมดา
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาพ่อบ้าน
“ฟู่ปู้ ช่วยสืบเรื่องหนึ่งให้ฉันหน่อย ห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรมยวนติ้ง วันนี้ช่วงบ่ายมีออเดอร์อาหารจิงซีส่งมาที่นี่ ช่วยตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดของไรเดอร์คนนั้น ทั้งชื่อ ตัวตน ที่อยู่ และสมาชิกในครอบครัว ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมด”
“ใช่ ยิ่งเร็วยิ่งดี”
หลังวางสาย เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา บ่ายโมงห้าสิบ
ช่วงบ่ายยังมีธุระที่มหาวิทยาลัย ต้องรีบไปก่อนแล้ว
เธอหิ้วกระเป๋าแอลวีลงไปชั้นล่าง ตรงทางเข้าโรงแรมมีรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมสีดำจอดรออยู่แล้ว คนขับเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม
“คุณหนู จะกลับมหาวิทยาลัยหรือครับ?”
“อืม” ซูชิงยวนก้มตัวเข้าไปนั่ง พิงเบาะแล้วหลับตาลง ทว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
……คนส่งอาหารคนนั้นดูคุ้นตาอยู่เหมือนกัน เคยเจอที่ไหนนะ?
อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวสวินขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็ก ฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ไปพลาง มุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัย
“หลอมร่างชั้นห้านี่ต่างกันจริง ๆ แม้แต่ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ายังมีแรงขึ้นเลย!”
เสี่ยวสวินแกว่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี
“เมื่อก่อนแค่ข้ามสะพานลอยในย่านมหาวิทยาลัยยังต้องถีบช่วยแรง ตอนนี้บิดคันเร่งที ลมก็พัดวูบเลย!”
“ถ้าฉันทะลวงขึ้นไปอีกสักสองสามครั้ง ต่อไปคงยกมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าขึ้นชั้นสามด้วยมือเปล่าได้แล้วมั้ง?”
“แบบนี้ต่อไปส่งอาหารก็เร็วขึ้นอีกเยอะเลยสิ?”
“ฮึ ๆ รางวัลส่งอาหารครบทุกวันของฉันมีหวังแล้ว!”
ตอนเสี่ยวสวินขี่ผ่านย่านการค้าใจกลางเมือง จอแอลอีดีขนาดยักษ์สูงหลายสิบเมตรริมถนนก็พลันสว่างขึ้น
บนจอ ดาราสาวระดับท็อปที่กำลังโด่งดัง ถังหวันเอ๋อร์ สวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวสยาย ใบหน้างดงามประณีตราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด เอวบาง รูปร่างอรชร ทุกอิริยาบถเปี่ยมเสน่ห์
ด้านล่างมีตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่เขียนว่า ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ประจำปี “บอดี้การ์ดคนสนิทแห่งรุ่นพี่สาวสุดปัง” เตรียมเปิดกล้อง นำแสดงโดย ถังหวันเอ๋อร์
ผู้คนไม่น้อยบนถนนหยุดเดิน เงยหน้ามอง เสียงอุทานชื่นชมดังขึ้นเป็นระลอก
แม้แต่เสี่ยวสวินยังอดเหลือบมองสองครั้งไม่ได้
“เมื่อก่อนเอาแต่ได้ยินเพื่อนร่วมห้องพูดว่าถังหวันเอ๋อร์เป็นเทพีขวัญใจมหาชน วันนี้ได้เห็นกับตาแล้ว ทั้งหน้าตาทั้งรูปร่าง ถ้ามีลำดับความงามล่ะก็ คงติดร้อยอันดับแรกได้อย่างสบาย ๆ เลยสินะ?”
เพิ่งบ่นจบ ในหัวก็พลันมีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น
【ติ๊ง! ตรวจพบข้อมูลเป้าหมายฝึกคู่ คลังภาพเป้าหมายฝึกคู่อัปเดตโดยอัตโนมัติ!】
แผงคลังภาพโปร่งแสงแผ่นหนึ่งเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา สองช่องแรกมีภาพคนอยู่ ส่วนช่องที่เหลือเป็นเครื่องหมายคำถามทั้งหมด
ภาพในช่องแรกสว่างชัดเจน เป็นใบหน้าของซูชิงยวน ด้านล่างระบุว่า 【ลำดับอันดับที่ 153 · นกหงส์น้ำแข็ง】 ใต้ภาพมีแถบความคืบหน้าบาง ๆ แสดงค่า ความเอนเอียง 5%
ภาพในช่องที่สองเหมือนกับถังหวันเอ๋อร์บนจอยักษ์ไม่มีผิด เพียงแต่เป็นสีเทา ด้านล่างระบุว่า 【ลำดับ??? · ยังไม่ปลดล็อก】 แถบความคืบหน้าว่างเปล่า
มือเสี่ยวสวินสั่นจนเกือบทำมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไถลขึ้นขอบถนน
“??? ระบบ? คลังภาพ? นี่มันหมายความว่ายังไง?”
【เรียนโฮสต์ นี่คือคลังภาพเป้าหมายฝึกคู่ ซึ่งรวบรวมผู้ครอบครองลำดับทั่วโลกที่มีความเข้ากันได้กับลำดับแห่งความโกลาหลของโฮสต์ในระดับสูง】
ระบบอธิบายต่อ
【ภาพสว่างขึ้น: หมายถึงผ่านการฝึกคู่ทางยุทธ์ครั้งแรกแล้ว และปลดล็อกสิทธิ์จำลองลำดับอย่างถาวร สามารถเรียกใช้ความสามารถของลำดับอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ】
【ภาพสีเทา: หมายถึงเป้าหมายที่รอปลดล็อก เมื่อฝึกคู่กับโฮสต์เป็นครั้งแรกแล้ว ภาพจะสว่างขึ้น】
【แถบความคืบหน้าใต้ภาพแสดงความเอนเอียงของเป้าหมาย เมื่อความเอนเอียงเพิ่มขึ้นถึงแต่ละระดับ จะปลดล็อกรางวัลของระดับนั้น แน่นอนว่า ยิ่งฝึกคู่กันหลายครั้ง ผลตอบแทนจากการฝึกคู่ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณด้วย】
【คลังภาพเครื่องหมายคำถามที่เหลือจะค่อย ๆ ปลดล็อก เมื่อโฮสต์ได้พบเป้าหมายที่เข้ากันได้ในระดับสูงมากขึ้น】
เสี่ยวสวินฟังจนตาค้าง
สรุปว่าต้องฝึกคู่แล้วยังต้องเพิ่มความเอนเอียงอีกเหรอ?
เขาจ้องภาพสีเทาของถังหวันเอ๋อร์ในช่องที่สอง มุมปากกระตุกไม่หยุด
“ไม่ใช่แล้ว ระบบ นายประเมินฉันสูงเกินไปหรือเปล่า”
“ซูชิงยวนยังไงก็เป็นคนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ถังหวันเอ๋อร์เป็นดาราสาวระดับท็อปขวัญใจมหาชน! มีแฟนคลับเป็นสิบล้าน ออกไปไหนก็มีคนรายล้อม นายจะให้ฉันไปฝึกคู่กับเธอเนี่ยนะ?”
“ความยากนี่มันมากกว่าที่ฉันจะมือเปล่าท้าสู้หัวหน้าภัยพิบัติอีกมั้ง? อีกฝ่ายไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่าฉันเป็นใคร!”
ปากบ่นไม่หยุด แต่ในใจกลับมีความคิดเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“แต่ว่า……ถ้าบังเอิญล่ะ? ถ้าวันหนึ่งได้เจอกันขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?”
“……แต่ถ้าปลดล็อกคลังภาพครบทั้งหมด ก็เท่ากับจำลองลำดับชั้นยอดได้ตั้งมากมายเลยไม่ใช่หรือไง?!”
“ไม่เป็นไร โฮสต์ ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย สู้ ๆ!”
เสี่ยวสวินกำลังฝันกลางวันอยู่ พริบตาเดียวก็เลี้ยวเข้าสู่เขตมหาวิทยาลัยแล้ว
ประตูมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงอยู่ตรงหน้า เสี่ยวสวินจอดรถไว้ในโรงจอดรถนอกมหาวิทยาลัย แล้วปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า
เมื่อครู่วิ่งส่งอาหารจนเหงื่อออกนิดหน่อย แถมยังฝุ่นคลุ้งไปทั้งตัว
เขาคิดว่าจะไปล้างหน้าที่ห้องน้ำสาธารณะชั้นหนึ่งของอาคารเรียนก่อน
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังเดินไปทางอาคารเรียน ด้านนอกประตูมหาวิทยาลัยกลับเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา
รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัย
นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาพากันเข้ามารุมล้อม จับกลุ่มคุยกันสองสามคน เสียงวิจารณ์ดังไม่ขาดสาย
“โห! โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม! คันนี้ราคาตั้งสิบกว่าล้าน เป็นรถของตระกูลซูใช่ไหม? ฉันคุ้นป้ายทะเบียนนี้!”
“จะถามไปทำไม? ต้องเป็นรุ่นพี่ซูชิงยวนแน่นอน! ทั้งมหาวิทยาลัย คนที่นั่งรถคันนี้ได้ก็มีแค่เธอนั่นแหละ!”
“ทุกคนเข้าใจความรู้สึกฉันไหม! รุ่นพี่ซูทั้งสวยทั้งบ้านรวย นี่มันนางเอกนิยายหลุดออกมาอยู่ในชีวิตจริงชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?”
“เลิกคิดได้แล้ว ๆ เขาประสานวิญญาณชั้นห้าแล้ว ส่วนพวกเรายังวนเวียนอยู่แค่หลอมร่างชั้นสามสี่ นิ้วเดียวของเขาก็แช่แข็งพวกเราเป็นประติมากรรมน้ำแข็งได้แล้ว”
“แช่เป็นประติมากรรมน้ำแข็งฉันก็ยอม! แค่ได้คุยกับรุ่นพี่สักคำ ต่อให้อายุสั้นลงสิบปีก็ยอม!”
“พอเถอะนาย รุ่นพี่ไม่เคยมองคนอื่นเกินกว่าที่จำเป็นด้วยซ้ำ”
ท่ามกลางเสียงพูดคุย คนขับรีบเดินอ้อมมาเปิดประตูรถ
รองเท้าหนังสีขาวข้างหนึ่งก้าวลงมาก่อน จากนั้นซูชิงยวนก็ก้มตัวลงจากรถ
ชุดนักศึกษาวิถียุทธ์สีขาวที่พอดีตัวขับให้รูปร่างของเธอดูสูงโปร่ง ต่อให้เสื้อผ้าจะหลวมก็ยังปิดบังสัดส่วนอวบอิ่มไม่ได้
คิ้วตาของเธอเย็นชา กวาดสายตามองรอบ ๆ เพียงชำเลืองมองบางเบา บริเวณหน้าประตูมหาวิทยาลัยที่เมื่อครู่ยังเสียงดังเอะอะก็เงียบลงไปกว่าครึ่งทันที
ซูชิงยวนคุ้นชินกับสายตาเหล่านี้มานานแล้ว เธอหิ้วกระเป๋าเดินเข้าอาคารเรียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เพิ่งเดินไปได้สองก้าว หางตาก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งวูบผ่านไปทางห้องน้ำ
รูปร่างสูงผอม ไหล่แกว่งเล็กน้อยยามเดิน สวมชุดนักศึกษา ดูธรรมดา แต่กลับคุ้นตาอย่างประหลาด
ฝีเท้าของซูชิงยวนชะงักกึก
แผ่นหลังนี้……
ทำไมถึงเหมือนคนส่งอาหารที่โรงแรมคนนั้นขนาดนี้?
เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง
คนส่งอาหารคนหนึ่งจะมาอยู่ในอาคารเรียนของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงได้ยังไง?
ต้องเป็นเธอมองผิดแน่ ๆ
ไม่ได้ ต้องตามไปดูก่อน