แสงแฟลชกะพริบรัว ทุกคนแข็งค้างอยู่กับที่
ภาพชายหญิงเสื้อผ้าหลุดลุ่ย อื้อฉาวและน่าอับอายอย่างที่คาดไว้ไม่ได้ปรากฏขึ้น
บนโซฟาหนังแท้ ซูชิงยวนนั่งหลังตรงในชุดกระโปรงสีดำ ชายกระโปรงเรียบร้อยดี
“บุกรุกเข้ามาในห้องพักโรงแรม แล้วยังถ่ายรูปฉันส่งเดชอีก”
“ยังไงกัน คนตระกูลเจ้าเดี๋ยวนี้ไร้กฎเกณฑ์กันถึงขนาดนี้แล้วหรือ?”
เจ้าหลิงซานเบียดอยู่หน้าสุด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้ายังไม่ทันเลือนหายก็แข็งค้างไปทั้งตัว
“เป็นไปได้ยังไง?!” เธอร้องเสียงแหลม “ซูชิงยวน! ในห้องเธอมีผู้ชายอยู่ชัด ๆ แล้วเขาอยู่ไหนล่ะ?!”
“ผู้ชาย?” น้ำเสียงของซูชิงยวนแฝงแววเยาะเย้ย “เจ้าหลิงซาน สมองเธอโดนภัยพิบัติเตะมาหรือไง? ในห้องมีแค่ฉันคนเดียว แต่เธอกลับพานักข่าวมาบุกถึงนี่ คิดจะทำอะไรกันแน่?”
“เป็นไปไม่ได้!!!” เจ้าหลิงซานร้อนรน โบกมือสั่ง “ค้นให้ทั่ว! ตู้เสื้อผ้า ห้องน้ำ ใต้เตียง ค้นให้หมด! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะหายตัวไปเฉย ๆ!”
เหล่านักข่าวมองหน้ากันไปมา แต่ในเมื่อรับเงินจากตระกูลเจ้าแล้ว ก็ได้แต่ฝืนใจค้นหาทั่วทุกซอกทุกมุม
นอกจากซูชิงยวนแล้ว ทั่วทั้งห้องสวีตไม่มีแม้แต่เงาคน
“คุณหนูเจ้า... ไม่...ไม่พบครับ” ลูกน้องก้มหน้ารายงาน
ใบหน้าเจ้าหลิงซานซีดเผือด เซถอยไปก้าวหนึ่ง “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้! ฉันเห็นชัด ๆ ว่า...”
“เห็นชัด ๆ ว่าอะไร?” ซูชิงยวนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน กลิ่นอายขั้นประสานวิญญาณระดับเจ็ดแผ่กดดันออกมาอย่างไม่ปิดบัง ไอเย็นยะเยือกกวาดไปทั่วห้อง นักข่าวหลายคนหนาวสั่นจนตัวสะท้าน
“เห็นชัด ๆ ว่าเธอวางยาฉัน แล้วยังเรียกนักข่าวมาป้ายสีใส่ร้าย? เจ้าหลิงซาน เธอคิดว่าซูชิงยวนเป็นลูกพลับนิ่มให้บีบเล่นหรือไง?”
เจ้าหลิงซานถอยกรูด ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว
เธอคำนวณเวลาไว้อย่างแม่นยำ ตั้งใจบุกเข้ามาตอนฤทธิ์ยาแรงที่สุด ทำไมถึง... ซูชิงยวนไม่เป็นอะไรเลย แถมกลิ่นอายยังดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอีก?
“เธอ...อย่ามากล่าวหากันส่งเดช!” เจ้าหลิงซานตะโกนอย่างคนปากแข็งแต่ใจฝ่อ ทว่าพอสบตาซูชิงยวน ความมั่นใจก็หายไปกว่าครึ่ง “พวกเราไป!”
เธอทิ้งคำพูดเอาหน้าไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะพาคนกลุ่มหนึ่งเดินหนีออกไปอย่างห่อเหี่ยว
“เดี๋ยวก่อน”
“เรื่องวันนี้ ตระกูลเจ้ารอรับจดหมายจากทนายได้เลย”
เจ้าหลิงซานตัวสั่นสะท้าน แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง
ซูชิงยวนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ เธอรีบเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น เปิดออกแล้วก้มมองลงไปข้างล่าง
ความสูงสามสิบชั้น เบื้องล่างมีเพียงรถราวิ่งขวักไขว่
บนขอบหน้าต่างมีเกล็ดน้ำแข็งเล็กน้อย ทว่าพริบตาเดียวก็ละลายกลายเป็นน้ำ
“คนส่งอาหาร...” เธอพึมพำเสียงเบา “ขั้นหลอมกายระดับห้า แต่ก็ตื่นลำดับสายเลือดนกหงส์น้ำแข็งแล้วหรือ?”
“แต่ว่าทำไมฉันถึงทะลวงขั้นขึ้นมาได้กะทันหัน หรือจะเป็นเพราะคนส่งอาหารคนนั้น?”
เธอส่ายหน้า
ในเวลาเดียวกัน ณ ตรอกเล็กด้านหลังโรงแรม
เสี่ยวสวินไถลลงมาตามเสาน้ำแข็งต้นสุดท้าย ก่อนลงถึงพื้นอย่างมั่นคง ขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปนั่ง
เขาพิงกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเงยหน้ามองยอดตึกสูงสามสิบชั้น หัวใจยังเต้นระรัวไม่หยุด
วินาทีก่อนที่นักข่าวจะพังประตูเข้ามา เขาคว้าชุดส่งอาหารกับกล่องของขวัญแล้วปีนออกทางหน้าต่างทันที
ในยามคับขัน เพียงแค่คำว่า “นกหงส์น้ำแข็ง” ผุดขึ้นมาในหัว ปลายนิ้วก็พ่นไอเย็นออกมาเอง จนเกิดเสาน้ำแข็งยาวครึ่งเมตรเกาะขึ้นเป็นท่อน ๆ บนกำแพง
เขาเหยียบเสาน้ำแข็งเหล่านั้น กระโดดลงมาทีละก้าว ๆ จนลงมาจากชั้นบนสุดได้จริง ๆ
“ตื่นเต้นชะมัด”
เสี่ยวสวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะเหยียบอากาศเดินได้
แค่สามสิบชั้นเอง ลงมาเหมือนเดินบนพื้นราบ
ท่าทางก็เท่ดีอยู่หรอก แค่ขาอ่อนนิดหน่อย
“ว่าแต่ งานส่งอาหารรอบนี้กำไรเน้น ๆ เลยแฮะ!”
“ทิปสองร้อยหยวน...คุ้ม! คุ้มสุด ๆ!”
ขณะที่กำลังลำพองใจ จู่ ๆ เขาก็ชะงักไป
โมเลกุลไอน้ำที่เดิมมองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ กลับปรากฏชัดเจนขึ้นมาในสัมผัสรับรู้ของเขา
ไอเย็นที่ลอยอยู่ในอากาศ ไอเยือกแข็งตรงโคนกำแพงปากตรอก แม้แต่ไอเย็นที่ลอยออกมาจากร้านมี่เสวี่ยปิงเฉิงซึ่งอยู่ไกลออกไป ล้วนดูราวกับมีรูปร่างชัดเจน และไหลเวียนไปตามการเคลื่อนไหวของเขาอย่างแผ่วเบา
เสี่ยวสวินชะงักไป ก่อนยกมือคว้าอากาศเบื้องหน้า
ชั่วพริบตา เกล็ดน้ำแข็งเล็ก ๆ หลายเม็ดก็รวมตัวกัน ตกลงสู่พื้น
“?”
“เกิดอะไรขึ้น? นี่ฉัน...ควบคุมไอเย็นได้แล้วเหรอ?”
เขาทำหน้ามึนงง
【ติ๊ง】
เสียงกลไกดังขึ้น แผงค่าสถานะกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
【โฮสต์: เสี่ยวสวิน】
【ระดับ: ขั้นหลอมกายระดับห้า】
【พรสวรรค์: ลำดับแห่งความโกลาหล (ไม่ทราบระดับ)】
【ลำดับที่คัดลอกแล้ว: อันดับ 153 บนกระดานลำดับโลก · นกหงส์น้ำแข็ง】
【ทักษะปัจจุบัน: เวทมนตร์แช่แข็ง (ขั้นต้น)】
【ช่องเก็บของระบบ: คัมภีร์คู่บำเพ็ญแห่งความโกลาหล ×1】
เสี่ยวสวินจ้องคำว่า “ความโกลาหล” บนแผงจนตาแทบถลน
“ฉันไม่ได้ตื่นลำดับหรอกเหรอ? แล้วความโกลาหลนี่มันอะไร??”
“ยังมีกระดานลำดับโลกอีกด้วย? อันดับ 153 ถือว่าอยู่ระดับไหน?”
ตลอดสิบเก้าปีที่เขาไม่เคยตื่นลำดับ ไม่เคยมีใครอธิบายพรสวรรค์ด้านลำดับของโลกทั้งใบให้เขาฟังอย่างจริงจัง
【โฮสต์ นี่คือกระดานลำดับรวมที่ใช้ทั่วโลก บันทึกลำดับทั้งหมดสามร้อยชนิดที่มนุษย์รู้จัก ยิ่งอันดับอยู่หน้า ระดับของลำดับก็ยิ่งสูง ศักยภาพและขีดจำกัดพลังต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่ง】
【การแบ่งระดับของกระดานในปัจจุบันมีดังนี้:
อันดับ 1-10: ลำดับระดับตำนาน ในยุคนี้มีผู้ตื่นลำดับเพียงหลักสิบคนเท่านั้น ทุกคนล้วนเป็นกำลังสำคัญระดับค้ำจุนประเทศ;
อันดับ 11-100: ลำดับยอดอัจฉริยะ หนึ่งในล้าน เป็นอัจฉริยะชั้นยอดที่กองกำลังใหญ่ทั้งหลายแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง;
อันดับ 101-200: ลำดับชั้นยอด เสาหลักของโลกยุทธภพ ตระกูลธรรมดามีได้สักคนก็เพียงพอจะเชิดหน้าชูตา;
อันดับ 201-350: ลำดับทั่วไป เป็นช่วงอันดับที่คนส่วนใหญ่ตื่นขึ้น เพียงพอให้ตั้งหลักและเลี้ยงชีพได้】
【ระดับการบำเพ็ญที่เกี่ยวข้องจากต่ำไปสูง ได้แก่ ขั้นหลอมกาย → ขั้นประสานวิญญาณ → ขั้นวิญญาณล่องลอย ยังมีระดับที่สูงกว่านี้อีก แต่ละขั้นแบ่งเป็นเก้าระดับ ยิ่งระดับสูง ขีดจำกัดการสำแดงความสามารถของลำดับก็ยิ่งสูงขึ้นนะ~ ตอนนี้โฮสต์ยังอ่อนแออยู่ ควรพยายามให้มากเข้าไว้!】
เสี่ยวสวินฟังจนมึนงงไปหมด
สรุปว่านกหงส์น้ำแข็งที่อยู่อันดับ 153 ก็ถือว่าเป็นระดับสูงในหมู่ลำดับชั้นยอดแล้วหรือ?
ถ้าอย่างนั้นลำดับยอดอัจฉริยะหนึ่งร้อยอันดับแรก กับลำดับระดับตำนานสิบอันดับแรก จะต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?
【ลำดับแห่งความโกลาหลต้นกำเนิดภายในร่างโฮสต์ มีระดับเหนือขีดจำกัดของกระดานลำดับ จึงไม่มีอันดับ】
ประโยคเดียวของระบบทำเอาเสี่ยวสวินมึนงงตาค้าง
“เหนือขีดจำกัดของกระดาน?!”
เสี่ยวสวินสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
“ฉันก็ว่าแล้ว เสี่ยวสวินอย่างฉันจะเป็นขยะได้ยังไงกัน?!!”
“ฟ้าส่งฉันมา ย่อมต้องมีประโยชน์!”
“ดูท่าโลกใบนี้คงต้องฝากฉันเป็นคนปกป้องแล้ว”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น เกือบจะหัวเราะออกมาดัง ๆ ตรงนั้น
สิบเก้าปีเชียวนะ!
หมวกขยะที่ถูกสวมไว้เต็มสิบเก้าปี ในที่สุดวันนี้ก็จะถูกถอดทิ้งอย่างหมดจดแล้ว!
ตอนนั้นเอง ระบบก็เด้งหน้าต่างขึ้นมาอีกครั้ง
【ติ๊ง! คำนวณผลการบำเพ็ญคู่ครั้งแรก】
【ทักษะเวทมนตร์แช่แข็งของลำดับสายเลือดนกหงส์น้ำแข็งสามารถอัปเกรดได้】
【โฮสต์ต้องการอัปเกรดทันทีหรือไม่?】
“อัปเกรด! ต้องอัปเกรดอยู่แล้ว!”
เสี่ยวสวินตอบโดยไม่ต้องคิด แค่ลังเลสักวินาทีก็ถือว่าไม่รับผิดชอบต่อตัวเองแล้ว
【ติ๊ง! อัปเกรดทักษะสำเร็จ!】
【ทักษะอัปเกรดเป็น: ลูกศรน้ำแข็ง】
【ผลลัพธ์: รวมไอเย็นยะเยือกเป็นลูกศรน้ำแข็งและยิงออกไปได้ทันที ลูกศรมีความเร็วสูงมาก เมื่อปะทะเป้าหมาย ไอเย็นจะระเบิดออกทันที สร้างความเสียหายอย่างหนักและแช่แข็งศัตรู ความรุนแรงของทักษะจะเพิ่มขึ้นตามระดับของโฮสต์】
ดวงตาเสี่ยวสวินเป็นประกาย
นี่เป็นการโจมตีฉับพลัน แถมยังมีพลังโจมตีและเอฟเฟกต์แช่แข็งด้วย มีประโยชน์กว่าการแช่แข็งศัตรูเฉย ๆ เยอะ!
เขาขยับความคิด ลองกระตุ้นพลังขึ้นมา
ไอเย็นรวมตัวกันอย่างรวดเร็วกลางฝ่ามือ ลูกศรน้ำแข็งใสราวผลึกเล่มหนึ่งก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า
เขาสะบัดมือยิงไปยังพงหญ้าตรงมุมกำแพง เสียง “ฟิ้ว” ดังแผ่วเบา ลูกศรพุ่งทะลุลำต้นหญ้าโดยตรง ไอเย็นที่ระเบิดออกมาปกคลุมพงหญ้าทั้งกอด้วยเปลือกน้ำแข็งหนาทันที
เสี่ยวสวินเดินเข้าไปแตะเบา ๆ “กร๊อบ” หญ้าที่ถูกแช่แข็งทั้งกอก็แตกเป็นเกล็ดน้ำแข็งกระจายเต็มพื้น
“เจ๋งชะมัด!”
ขณะเดียวกัน เขาก็พบว่าหลังจากอัปเกรดทักษะแล้ว เวทมนตร์แช่แข็งยังคงใช้ได้ตามปกติ
เสี่ยวสวินเก็บพลังกลับ
เขาก้มดูโทรศัพท์มือถือ บ่ายโมงสี่สิบ
“แย่แล้ว! บ่ายสองโมงครึ่งยังมีวิชาพื้นฐานยุทธภพ!”
เสี่ยวสวินตบหัวตัวเอง ก่อนหันหลังวิ่งออกจากตรอกทันที
รถไฟฟ้าของเขายังจอดอยู่ที่ถนนด้านหลังโรงแรม
เสี่ยวสวินขึ้นรถไฟฟ้าแล้วเร่งไปยังมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงด้วยความเร็วสูงสุด