“อือ... อย่าขยับ...”
เสียงครางแผ่วเบาปนกับลมหายใจหอบถี่ ดังก้องอยู่ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตชั้นบนสุดของโรงแรมยวนติ้ง
เสี่ยวสวินเกร็งไปทั้งตัว หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาราวกับหยกเนื้อนุ่มที่ถูกเผาจนแดงฉาน
กระโปรงรัดรูปสีดำยับย่นเป็นก้อน ขายาวที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำบางเฉียบเกี่ยวเอวเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
ผมยาวสีหมึกสยายอยู่บนผ้าปูเตียงสีขาวราวหิมะ แก้มแดงระเรื่อซุกอยู่ตรงซอกคอเขา ลมหายใจร้อนผ่าวจนผิวเขาชาวาบ
ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของหญิงสาว ผสมกับกลิ่นกำยานเริงรมย์ที่ยังไม่จางหาย จนสมองเขามึนงง
เขาเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งที่อยู่ขั้นหลอมร่างชั้นหนึ่ง ยังไม่ปลุกลำดับด้วยซ้ำ แต่กลับได้นอนกับซูชิงยวน สาวงามอันดับหนึ่งที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงยอมรับอย่างนั้นหรือ?
“ร่างกายชายบริสุทธิ์ที่ฉันรักษาไว้สิบเก้าปี...” เสี่ยวสวินกลืนน้ำลายอย่างแรง ในใจสบถอย่างบ้าคลั่ง “แค่มาส่งอาหาร ดันส่งตัวเองขึ้นเตียงด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!”
ในจังหวะที่จิตใจเขาสั่นไหว เสียงกลไกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมอง!
[ติ๊ง! ตรวจพบการสั่นพ้องของพลังปราณระดับสุดขีด ระบบคู่แทรนใหญ่ยิ่งแล้วยิ่งแข็งแกร่งเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!]
[เจ้าของระบบ: เสี่ยวสวิน]
[ขอบเขต: ขั้นหลอมร่างชั้นหนึ่ง]
[ลำดับ: ยังไม่ตื่น]
[กฎหลัก: เมื่อบำเพ็ญคู่ทางวิถียุทธ์กับผู้ครอบครองลำดับ ทั้งสองฝ่ายจะได้รับการพัฒนา ยิ่งระดับลำดับของเป้าหมายสูง ความเอนเอียงยิ่งมาก ผลตอบแทนที่ทั้งสองฝ่ายได้รับก็ยิ่งล้ำค่า!]
[ตรวจพบเป้าหมาย: ซูชิงยวน ปลุกลำดับที่ 153 [นกหงส์น้ำแข็ง] แล้ว อยู่ขั้นประสานวิญญาณชั้นห้า และขจัดฤทธิ์กำยานเริงรมย์รุนแรงออกจากร่างของนางแล้ว]
[เปิดใช้งานรางวัลพิเศษสำหรับมือใหม่!]
กระแสพลังอุ่นร้อนสายหนึ่งพลันระเบิดออกจากตันเถียน พุ่งทะลักไปทั่วแขนขาและเส้นเอ็นกระดูกอย่างบ้าคลั่ง!
ขั้นหลอมร่างชั้นสอง!
ขั้นหลอมร่างชั้นสาม!
ขั้นหลอมร่างชั้นสี่!
ขั้นหลอมร่างชั้นห้า!
เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจ ก็เลื่อนขอบเขตขึ้นถึงสี่ชั้น!
ในทะเลจิต เศษชิ้นส่วนสีโกลาหลค่อย ๆ คลี่ออก ไอเย็นสายหนึ่งของนกหงส์น้ำแข็งถูกจำลองขึ้นมา ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ทำให้ทั่วร่างรู้สึกสบายอย่างยิ่ง
ส่วนซูชิงยวนที่อยู่ใต้ร่างเขา พลังยาที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในก็ค่อย ๆ ถูกหลอมกลั่น
กำแพงขอบเขตที่ติดค้างอยู่ในขั้นประสานวิญญาณชั้นห้ามาครึ่งปีพังทลายลงอย่างฉับพลัน ภายในร่างส่งเสียงหงส์ร้องแผ่วใสไร้รูปร่าง ลมหายใจของนางเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด—
ขั้นประสานวิญญาณชั้นหก!
ขั้นประสานวิญญาณชั้นเจ็ด!
หญิงสาวครางเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดระหว่างคิ้วจางหายไปจนหมดสิ้น
ซูชิงยวนคิดว่าตนระเบิดศักยภาพออกมาในยามคับขัน ไม่ทันรู้เลยว่าทั้งหมดนี้เกิดจากชายหนุ่มส่งอาหารแปลกหน้าที่อยู่ข้างกาย
เสี่ยวสวินถึงกับอึ้งไปทั้งคน
ระบบคู่บำเพ็ญงั้นหรือ?
แค่นอนด้วยกัน ขอบเขตของเขาก็เพิ่มขึ้นสี่ชั้น ส่วนพลังของสาวงามประจำมหาวิทยาลัยก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วย?
“พลังพิเศษนี่มันหื่นเกินไปแล้ว!”
“แต่ฉันเหมือนจะชอบนะ?”
เขาหอบหายใจพลางก้มมองใบหน้าด้านข้างของคนในอ้อมแขน ความคิดในหัวหวนกลับไปเมื่อสี่สิบนาทีก่อนอย่างห้ามไม่อยู่—
สี่สิบนาทีก่อน
ใต้ร่มไม้บนถนนหลังโรงแรมยวนติ้ง เมืองเจียงเฉิง
เสี่ยวสวินคร่อมอยู่บนสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็ก เปิดหน้ารับงานส่งอาหารจิงซี แล้วกดรีเฟรชรัว ๆ
ชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเที่ยงเพิ่งผ่านไป งานในละแวกนี้มีน้อยมาก ไม่ก็เป็นงานวิ่งธุระค่าจ้างสามหยวนสอง ไม่ก็เป็นงานส่งไกลถึงชานเมืองที่ขาดทุน เขากดรีเฟรชมาเกือบสิบนาทีจนปลายนิ้วเมื่อยล้า
จู่ ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาด้านบนหน้าจอโทรศัพท์—[ใบแจ้งหนี้ผ่อนชำระยาปลุกลำดับของคุณออกแล้ว ยอดชำระงวดนี้: 1,892 หยวน กำหนดชำระ: อีก 3 วัน]
เสี่ยวสวินจ้องตัวเลขชุดนั้นอยู่สองวินาที ก่อนปัดข้อความทิ้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ยังมีเวลาอีกสามวัน ในบัญชีอวี่เป่ามีเงินอยู่เก้าร้อยหยวน พรุ่งนี้เงินค่าส่งอาหารก็จะถอนออกมาได้ น่าจะรวบรวมเงินให้ครบได้
คนอื่นพอเข้าเรียนก็ตรวจวัดลำดับ เข้าดินแดนลี้ลับ เข้าห้องฝึกตน ส่วนเขาเพิ่งเข้าเรียนก็ทำไปสามอย่างก่อน: หางานพิเศษ ผ่อนชำระ และซื้อยาปลุกลำดับคุณภาพต่ำ
กินไปสามขวด พิธีปลุกลำดับล้มเหลวสามครั้ง
สายตาของอาจารย์ประจำชั้นที่มองเขาเปลี่ยนจากให้กำลังใจเป็นเสียดาย จากเสียดายเป็นเวทนา สุดท้ายกลายเป็นสายตาประมาณว่า “ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก”
เสี่ยวสวินไม่ได้โทษอาจารย์ มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงภาควิชาวิถียุทธ์มีอัตราปลุกลำดับสำเร็จถึงร้อยละเก้าสิบเจ็ด ส่วนเขาก็คือสามเปอร์เซ็นต์ที่เหลือซึ่งปลุกไม่สำเร็จ
“ขอออร์เดอร์ค่าจ้างสูง ๆ สักงานเถอะ...”
เขาพึมพำพลางใช้นิ้วปัดลงอีกครั้ง
ทันใดนั้น แสงสีแดงสะดุดตาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ—[งานส่งด่วนแบบตัวต่อตัว! ทิป 200 หยวน! จุดรับของห่าง 300 เมตร จุดส่งห่าง 2 กิโลเมตร!]
ทิปสองร้อยหยวน?!
ดวงตาเสี่ยวสวินแทบแดงก่ำ นิ้วรัวกดปุ่มรับงานราวกับติดสปริง กดต่อเนื่องเจ็ดแปดครั้ง ในที่สุดก็ได้ยินเสียง “ติ๊ง” ใสกังวาน
[รับงานสำเร็จ! โปรดไปยังจุดรับของโดยเร็ว!]
“รับได้แล้ว!” เขาแทบกระโดดลงจากสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า ถูมือพลางกดเปิดรายละเอียดงาน ทว่าวินาทีต่อมา มุมปากของเขาก็แข็งค้างทันที
[ร้านรับของ: เย่ชวี่ ร้านสินค้าผู้ใหญ่]
[ที่อยู่จัดส่ง: ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตชั้นบนสุด โรงแรมยวนติ้ง]
[ผู้รับ: คุณซู]
[หมายเหตุ: ไม่ได้ล็อกประตู วางไว้ที่หัวเตียงในห้องนอนได้เลย]
ของใช้สำหรับผู้ใหญ่? แถมส่งไปถึงห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตด้วย?
มุมปากเสี่ยวสวินกระตุก คนรวยนี่เล่นกันพิสดารจริง ๆ
แต่ทิปสองร้อยหยวนวางอยู่ตรงหน้า อย่าว่าแต่ส่งของเล่นผู้ใหญ่เลย ต่อให้ต้องเอาไปส่งถึงที่แล้วโดนด่าก็ยังทำ
เขาบิดคันเร่งทันที สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าส่งเสียงหึ่งแล้วพุ่งออกไป มุ่งตรงไปยังร้านขายของผู้ใหญ่ตรงปากซอย
กล่องของขวัญสีดำในบรรจุภัณฑ์สีชมพูหนักอึ้ง เจ้าของร้านยื่นให้พร้อมสายตาคลุมเครือ เสี่ยวสวินสบตากลับ รับกล่องมาแล้วเดินออกไป
สิบนาทีต่อมา เขาก็ขึ้นลิฟต์พนักงานของโรงแรม ตรงไปยังชั้นบนสุด
ประตูห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตแง้มอยู่จริง ๆ มีช่องว่างแคบ ๆ เปิดไว้
กลิ่นหอมสายหนึ่งลอยออกมา แค่สูดเข้าไปคำเดียวก็รู้สึกสมองมึนงง พลังปราณในกายร้อนวูบวาบขึ้นมา
เสี่ยวสวินขมวดคิ้ว
ทันใดนั้น เสียงครางอู้อี้ที่พยายามข่มไว้ก็ดังมาจากในห้อง ปนเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
เขาลังเลอยู่สองวินาที ก่อนยื่นมือผลักประตูเปิด
ในห้องสวีตหรูหราสลัวราง มีร่างหนึ่งเอนพิงอยู่บนเตียงหนังแท้ขนาดใหญ่
หญิงสาวสวมกระโปรงรัดรูปสีดำ ชายกระโปรงสั้นจนถึงโคนขา ขายาวเรียวตรงทั้งคู่สวมถุงน่องสีดำบางเฉียบที่มีตัวอักษรพิมพ์อยู่
กระดุมตรงคอเสื้อหลุดไปสองเม็ด ส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามลมหายใจหอบถี่
ผมเผ้ายุ่งเหยิง แก้มแดงเรื่อ ฟันกัดริมฝีปากล่าง ดวงตาคลอด้วยความอดกลั้นและพร่าเลือน
ซูชิงยวน!
สาวงามแห่งมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงปีสาม ธิดาสายตรงตระกูลซู ผู้ครอบครองลำดับที่ 153 [นกหงส์น้ำแข็ง] อัจฉริยะผู้มีขอบเขตขั้นประสานวิญญาณชั้นห้า!
แสงจันทร์ในใจที่นักศึกษาชายทั้งมหาวิทยาลัยได้แต่มองขึ้นไป แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
สมองของเสี่ยวสวินดังหึ่ง เขายังไม่ทันได้ถอย ซูชิงยวนบนเตียงก็พลันเงยหน้าขึ้น
เมื่อเห็นคนแปลกหน้า แววระแวดระวังวาบผ่านดวงตาของนาง ทว่าฤทธิ์ยาได้ทำลายสติสัมปชัญญะไปนานแล้ว
ไอเย็นของนกหงส์น้ำแข็งในร่างพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับกดพลังปราณที่เดือดพล่านไม่อยู่ ทั้งร่างราวกับถูกโยนเข้าไปในกองไฟ
กลิ่นอายเย็นสบายอย่างประหลาดบนตัวชายหนุ่มตรงหน้าดึงดูดนางอย่างลึกล้ำ
“ช่วยฉัน... ฉันร้อนเหลือเกิน...”
เสียงของนางแหบพร่า มือยันขอบเตียงแล้วโซเซพุ่งเข้ามา ก่อนจะชนเข้ากับอ้อมแขนของเสี่ยวสวินทั้งตัว
หลังจากนั้นก็กลายเป็นสถานการณ์อย่างที่เห็นในตอนนี้
ความคิดค่อย ๆ กลับคืนมา เสียงหอบหายใจในห้องค่อย ๆ สงบลง
ขนตาของซูชิงยวนสั่นไหว นางเป็นคนแรกที่ได้สติกลับคืนมา
ความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านในร่างสลายหายไปจนหมด พลังบำเพ็ญหยุดนิ่งอยู่ที่ขั้นประสานวิญญาณชั้นเจ็ดอย่างมั่นคง
นางชะงักไป คิดว่าตนได้รับโชคดีจากเคราะห์ร้าย
แต่เมื่อลดสายตาลงเห็นชุดส่งอาหารสีแดงที่ยับยู่บนพรม ข้าง ๆ ยังมีกล่องของเล่นผู้ใหญ่สีดำที่เปิดอ้าอยู่ สิ่งของด้านในโผล่ให้เห็นเล็กน้อย สมองของนางก็ดังหึ่ง ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ซูชิงยวนหันขวับ มองชายหนุ่มที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งข้างกาย
ชายหนุ่มเปลือยท่อนบน หน้าตาสะอาดสะอ้าน ท่าทางดูซึมเซาเล็กน้อย กลิ่นอายทั่วร่างมีเพียงขั้นหลอมร่างชั้นห้า—หากอยู่ในหมู่นักศึกษาทั่วไปก็พอใช้ได้ แต่ในสายตาของนางไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
ชุดส่งอาหาร กล่องของเล่นผู้ใหญ่ ผู้ชายแปลกหน้า...
ความคิดที่เหลวไหลถึงขีดสุดผุดเข้ามาในสมองของนาง
ซูชิงยวนอย่างนาง ถึงกับกับคนส่งอาหารงั้นหรือ?
เพียงเท่านี้ก็เสียตัวให้เขาไปอย่างงุนงงแล้วหรือ?
“นาย...”
ซูชิงยวนโกรธจนตัวสั่น ตั้งแต่โตมานางยังไม่เคยแม้แต่จับมือผู้ชาย!
นางยกมือขึ้น คิดจะตบหน้าเขาสักฉาด แต่เส้นลมปราณเพิ่งถูกฤทธิ์ยาชะล้าง จึงอ่อนแรงอย่างหนัก ยกมือขึ้นได้ครึ่งทางก็หมดแรงเสียก่อน
“ผมจะรับผิดชอบคุณเอง!!!” เสี่ยวสวินพูดประโยคนี้ออกมาจากใจจริง
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงที่ฟังดูหงุดหงิดก็ดังมาจากด้านนอกประตู
“เกิดอะไรขึ้น? นักข่าวทำไมยังไม่มาอีก? เกือบชั่วโมงแล้ว ฤทธิ์ยาของยัยซูชิงยวนตัวน้อยนั่นคงหมดไปแล้ว!”
“ใกล้ถึงแล้ว”
“เร่งพวกเขาอีก! รีบให้ขึ้นมาเลย! วันนี้ต้องถ่ายสภาพน่าอับอายของนางให้ได้ ฉันจะทำให้นางเสียชื่อเสียงจนไม่มีหน้าสู้ใครในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง!”
เจ้าหลิงซาน!
นางเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจ้า ยัยตัวร้ายชื่อกระฉ่อนของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง คอยอิจฉาพรสวรรค์และรูปโฉมของซูชิงยวนมาโดยตลอด จึงหาเรื่องเป็นปฏิปักษ์กับนางทุกทาง
สีหน้าของซูชิงยวนพลันเปลี่ยนไป
นางมานัดพบเพราะได้รับข่าวจากเจ้าหลิงซานว่าได้เบาะแสเกี่ยวกับแม่ที่หายตัวไปของนาง ไม่นึกเลยว่าตั้งแต่ต้นจนจบจะเป็นกับดัก!
นางรีบเอื้อมไปคว้ากระโปรงข้างเตียง แต่เมื่อครู่ถูกกระชากเสียจนซิปพังไปแล้ว กระดุมคอเสื้อก็ปิดไม่ได้ ถุงน่องสีดำยังเกี่ยวจนขาดเป็นทางยาว มองอย่างไรก็อยู่ในสภาพน่าอับอาย
เสียงฝีเท้าด้านนอกดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ยังมีเสียงพูดคุยกันเบา ๆ อื้ออึง
“มาแล้ว ๆ! คุณหนูเจ้า พวกเราเตรียมพร้อมหมดแล้ว!”
“วางใจได้ พอประตูเปิด พวกเราจะพุ่งเข้าไปถ่ายทันที รับรองว่าได้ครบทุกมุม!”
“สาวงามระดับ S แอบนัดพบในโรงแรม พาดหัวข่าวนี้ต้องดังระเบิดแน่!”
ในที่สุดเสียงฝีเท้าก็หยุดลงตรงหน้าประตู
“สาม—สอง—หนึ่ง!”
“โครม—!”
ประตูห้องถูกคนด้านนอกถีบเปิดอย่างแรง!