ตอนหลินหมีออกจากคุก บัญชีของเธอมีเงินอยู่แค่ 427 เหรียญ
ในนั้น 420 เหรียญเป็นเงินชดเชยค่าแรงตลอดสามปีที่ผ่านมา
สวี่เยี่ยน เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบดำเนินเรื่องปล่อยตัว จ้องตัวเลขอยู่สองวินาที
จากนั้นก็เงยหน้ามองเธอ
หลินหมีนั่งอยู่อีกฟากของเคาน์เตอร์
ผมดำยาวถึงเอว ผิวขาวซีดเย็นชา สวมชุดนักโทษลายทางสีน้ำเงินที่เรือนจำแจกให้ รูปร่างเพรียวบาง ดวงตาดำสนิทและสงบนิ่ง
เธอดูสวยเกินไป และว่าง่ายเกินไป
ปลายหูของสวี่เยี่ยนแดงเรื่อ เขารีบเบือนสายตาหนี
“คุณหลิน กรุณาตรวจสอบจำนวนเงินด้วยครับ”
หลินหมีเหลือบมองหน้าจอ
“420?”
“ครับ”
“36 เดือน?”
“...ครับ”
“เฉลี่ยเดือนละ 11.67 เหรียญ”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับสงสัยขึ้นมาจริง ๆ
“พนักงานประจำของพวกคุณได้เงินเดือนละสิบเหรียญไหม?”
“...ได้ครับ”
ใบหน้าสวี่เยี่ยนร้อนผ่าว
ไม่ใช่แค่สิบเหรียญเสียหน่อย
“งั้นก็ดี”
หลินหมีพยักหน้าอย่างอ่อนโยน
“ไม่อย่างนั้นเขตชั้นบนคงไม่มีใครนัดหยุดงานประท้วงเลย น่าเหลือเชื่อจริง ๆ”
สวี่เยี่ยน “...”
เขาเพิ่งมาประจำเรือนจำหมายเลข 46 ได้แค่เจ็ดวัน
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ต้องดำเนินเรื่องปล่อยตัวด้วยตัวเอง
รุ่นพี่ที่คอยสอนงานเขาจู่ ๆ ก็ลาป่วยเมื่อคืน ทิ้งไว้แค่ประโยคเดียวว่า
เก้าโมงเช้ามีคนออกจากคุก
ทำตามขั้นตอนปกติ
ชื่อ หลินหมี
อายุยี่สิบห้าปี
ทะเบียนบ้านเขตชั้นล่าง
เข้าคุกเมื่อสามปีก่อน
มีเท่านั้น
ตอนแรกสวี่เยี่ยนยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
เพราะที่นี่คือเรือนจำหมายเลข 46
แต่ตอนนี้พอมองคนที่นั่งอยู่อีกฟากของเคาน์เตอร์ ความประหม่าก็คลายลงไปกว่าครึ่ง
หน้าตาไม่ดูคุกคามเลย
ท่าทางก็ดีใช้ได้
แค่พูดไม่ค่อยเข้าหูเท่านั้น
“นี่เป็นของใช้ส่วนตัวของคุณครับ”
สวี่เยี่ยนเลื่อนถุงใส่ของสีเทาไปให้
“เสื้อผ้าสองชุด รองเท้าหนึ่งคู่ บัตรประจำตัว กุญแจหนึ่งดอก แล้วก็เครื่องสื่อสารส่วนตัวหนึ่งเครื่อง”
หลินหมีเปิดถุง
หน้าจอเครื่องสื่อสารแตกไปครึ่งหนึ่ง
เสื้อผ้าก็เก่า
รองเท้าก็เก่า
เธอตรวจนับของหนึ่งรอบ
“หมดแล้ว?”
สวี่เยี่ยนก้มดูบันทึก
“ในระบบมีแค่นี้ครับ”
หลินหมีมองเขา
“ได้”
สวี่เยี่ยนไม่รู้ทำไม ถึงโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
“รบกวนเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ”
เขาเลื่อนเครื่องทำงานไปให้
แต่หลินหมีไม่ขยับ
“...คุณหลิน?”
“รอสักครู่”
เธอก้มหน้าเลื่อนอ่านข้อมูล กวาดตาเพียงไม่กี่ครั้งก็อ่านจบ
“ผู้พ้นโทษมีสิทธิ์รับชุดยังชีพชั่วคราวฟรี”
“วันนี้รถไฟแนวดิ่งไปเขตสิบสามล่าช้า 40 นาที หากเกิน 30 นาที สามารถขอรับเสบียงชดเชยความล่าช้าได้ 30 เหรียญ”
สวี่เยี่ยนนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา
“เอาทั้งสองอย่าง”
“อย่าประหยัดเงินของทางการแทนเขา”
สวี่เยี่ยน “...ครับ คุณหลิน”
เขาหันไปหยิบของให้ คราวนี้ขยับเร็วกว่าตอนทำเอกสารเสียอีก
สิบนาทีต่อมา
บนเคาน์เตอร์มีน้ำสองขวด แท่งพลังงานสามแท่ง ชุดทำความสะอาดพื้นฐานหนึ่งชุด และแผ่นจ่ายพลังงานแบบใช้ครั้งเดียวหนึ่งแผ่น
หลินหมีเก็บทุกชิ้นใส่ถุง ไม่ตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว
ตอนสวี่เยี่ยนปิดลิ้นชัก ข้อต่อสีเงินชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งกลิ้งออกมา
หลินหมีโน้มตัวลงเก็บ
“แล้วนี่ล่ะ?”
สวี่เยี่ยนเหลือบมอง
【ข้อต่อบำรุงรักษาฉุกเฉิน】
“วัสดุสิ้นเปลืองที่เลิกใช้แล้ว อาจจะเสียไปแล้วครับ”
“ไม่เอาแล้วเหรอ?”
“...น่าจะใช่ครับ”
“ขอบใจ”
หลินหมีเก็บใส่ถุงไปด้วย
สวี่เยี่ยน “...”
ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับกำลังช่วยเรือนจำเก็บขยะ
ช่างเถอะ
ของแบบนี้คงยังมีราคาไม่เท่าฝาขวดที่เอาไปรีไซเคิลได้ด้วยซ้ำ
จู่ ๆ ก็มีคนไอเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ
สวี่เยี่ยนเงยหน้า
พี่เฉินยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าดูแปลก ๆ
“มีอะไรครับ?”
พี่เฉินไม่ตอบ กลับถามก่อนว่า
“ทำไมวันนี้เป็นนาย?”
สวี่เยี่ยนชะงักไป
“รุ่นพี่ลาปุบปับน่ะครับ”
สีหน้าพี่เฉินยิ่งประหลาดกว่าเดิมทันที
เขาเหลือบมองหลินหมีโดยไม่รู้ตัว
“...ไม่มีอะไร”
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า
“รีบทำให้เสร็จเถอะ”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
สวี่เยี่ยนงุนงงไปหมด
แต่ขั้นตอนยังต้องดำเนินต่อ
ยืนยันการปล่อยตัว
เปิดใช้งานทะเบียนบ้านเขตชั้นล่างอีกครั้ง
ทำบัตรประจำตัวใบใหม่
แต่ดันมาติดอยู่ที่ขั้นตอนสุดท้าย เครื่องทำงานค้างไปเสียก่อน
สวี่เยี่ยนแตะหน้าจอสองครั้ง
ไม่มีการตอบสนอง
“เกิดอะไรขึ้น...”
ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีปัญหาแบบนี้เลย
หลินหมีเงยหน้ามอง
“ขอดูหน่อย”
“...หา?”
หลินหมีเอื้อมมือมา
ไม่พูดอะไรอีกสักคำ
สวี่เยี่ยนไม่ได้คิดมาก ยื่นเครื่องทำงานให้เธอ
หลินหมีมองต่ำ
ปลายนิ้วเพิ่งแตะหน้าจอ
จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนมาจากอีกฟากของโถง
“อย่าให้เธอ!”
สวี่เยี่ยนสะดุ้ง
เจ้าหน้าที่สองคนลุกพรวดขึ้นพร้อมกัน
พี่เฉินเร่งฝีเท้าเดินมาทางนี้แล้ว
ก่อนสวี่เยี่ยนจะทันตั้งตัว เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากปลายทางเดิน
“ผู้บัญชาการเรือนจำ”
สวี่เยี่ยนรีบยืนตัวตรง
ชายที่อินทรธนูแตกต่างจากเจ้าหน้าที่ทั่วไปเดินตรงเข้ามา สายตาจับจ้องเครื่องทำงานของเจ้าหน้าที่ในมือหลินหมีทันที
“วางลง”
หลินหมีเงยหน้าขึ้น
ไม่ถามว่าทำไม
วางเครื่องทำงานกลับลงบนโต๊ะ
ให้ความร่วมมืออย่างดี
ผู้บัญชาการเรือนจำถึงหันไปมองสวี่เยี่ยน
“ใครให้เธอเอาเครื่องทำงานให้เขา?”
สวี่เยี่ยนงงไปหมด
“บัตรประจำตัวค้างครับ เธอแค่ช่วยดูให้...”
“เปลี่ยนเครื่อง”
“แต่ว่า...”
“เดี๋ยวนี้”
สวี่เยี่ยนไม่กล้าถามต่อ
พี่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ ส่งสายตาให้เขา
อย่าถาม
ห้านาทีต่อมา
ขั้นตอนปล่อยตัวทั้งหมดเสร็จสิ้น
ประตูชั้นนอกสุดของเรือนจำค่อย ๆ เปิดออก
หลินหมีหิ้วข้าวของของตัวเองขึ้นมา
ผู้บัญชาการเรือนจำยืนอยู่ข้าง ๆ
“ออกไปแล้วก็อย่าหาเรื่องให้มาก”
หลินหมีมองเขา
“สามปีนี้ฉันเคยหาเรื่องเหรอ?”
โถงเงียบไปชั่วขณะ
สวี่เยี่ยนแอบมองไปรอบ ๆ
ไม่มีใครพูดอะไร
แม้แต่พี่เฉินยังเบือนสายตาหนีเงียบ ๆ
สีหน้าของผู้บัญชาการเรือนจำยิ่งพูดยากกว่าเดิม
“ยังไงก็เถอะ”
เขายกมือกดหว่างคิ้ว
“ออกไปแล้วอย่าไปเขตชั้นบน”
“ทำไม?”
“เป็นคำสั่งห้ามอย่างเป็นทางการ”
“อ้อ”
หลินหมีไม่ซักต่อ
เธอหิ้วถุงเดินออกไป
พอถึงหน้าประตู จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า
แผ่นหลังของผู้บัญชาการเรือนจำเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลินหมีหันกลับมา
แต่เพียงยกถุงในมือแกว่งให้สวี่เยี่ยนดู
“ขอบใจนะ หนุ่มหล่อ”
“หา?”
หน้าสวี่เยี่ยนแดงขึ้นมาทันที
“สามสิบเหรียญ”
พูดจบ เธอก็หันไปมองผู้บัญชาการเรือนจำ
“อ้อ อีกอย่าง”
เปลือกตาผู้บัญชาการเรือนจำกระตุก
“อะไร?”
“หวังว่าพวกคุณจะไม่ได้หักเงินฉันไปแม้แต่เหรียญเดียวนะ”
หลินหมีเดินจากไป
ประตูค่อย ๆ ปิดลงด้านหลังเธอ
สวี่เยี่ยนยืนอยู่ที่เดิม ใบหูยังแดงอยู่เล็กน้อย
จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้าง ๆ
“เมื่อกี้นายยื่นอะไรให้เธอ?”
สวี่เยี่ยนหันกลับไป
สีหน้าพี่เฉินดูไม่ดีเอาเสียเลย
“อะไรครับ?”
“เครื่องทำงาน”
“อ้อ” สวี่เยี่ยนเพิ่งนึกออก “บัตรประจำตัวค้างนิดหน่อย เธอเลยช่วยดูให้...”
“นายยื่นเครื่องทำงานให้เธอ?!”
เสียงดังขึ้นทันควัน
คนทั้งโถงหันมามอง
สวี่เยี่ยนสะดุ้ง
“แค่แป๊บเดียวเอง แล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไร...”
ติ๊ด
เสียงดังขึ้นเหนือศีรษะอย่างกะทันหัน
ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
จออิเล็กทรอนิกส์กลางโถง—เมื่อสามนาทีก่อนยังฉายข้อความเลื่อนไปมาว่า “ขอบคุณที่สนับสนุนการทำงานของเรือนจำแห่งนี้”—พลันดับวูบลง
หนึ่งวินาทีต่อมา จอก็ติดขึ้นอีกครั้ง
แต่ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ข้อความต้อนรับอีกต่อไป
【ระบบภายในเกิดความผิดปกติ】
ใต้ตัวอักษรสีแดง มีอักขระมั่ว ๆ หลายบรรทัดผุดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีบางอย่างกำลังทุบประตูจากอีกฟากของจอสุดแรง
ถัดมา
จอที่สองก็ดับลง
จอที่สามตามไปติด ๆ
หุ่นยนต์ตรวจการณ์ที่หลินหมีเดินผ่านสะดุดกึก ก่อนหมุนอยู่กับที่ครึ่งรอบแล้วพุ่งชนเสาข้าง ๆ ตรง ๆ เปลือกโลหะถูกกระแทกจนเกิดรอยสีขาวสะดุดตา
อีกตัวหยุดนิ่งอยู่กับที่ แขนกลยกขึ้นแล้วลดลงซ้ำ ๆ ราวกับติดอยู่ในท่าเดิมและออกมาไม่ได้
ประตูโลหะผสมเหนือทางเดินหลักเลื่อนขึ้นพร้อมเสียง “ครืน” จนถึงครึ่งทาง
แล้วหยุดค้าง
ก่อนจะฟาดลงมาอย่างแรง พื้นสะเทือนไปทั้งบริเวณ
วินาทีถัดมา ระบบประตูทุกบานก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหูพร้อมกัน
“ระบบหลักดับแล้ว!”
“ระบบสำรองล่ะ?”
“ดับเหมือนกัน!”
เสียงประกาศค้างอยู่กลางประโยค วนซ้ำไปซ้ำมา ฟังเนื้อหาไม่ออก มีแต่เสียงสัญญาณรบกวน
เครื่องทำงานบนโต๊ะสวี่เยี่ยนกะพริบกรอบแจ้งข้อผิดพลาดสีแดงไม่หยุด ข้อความทับซ้อนกันเร็วเสียจนมองไม่ทันว่าเขียนว่าอะไร
ไม่ถึงครึ่งนาที
ระบบภายในเรือนจำหมายเลข 46 ก็ล่มโดยสมบูรณ์
โถงเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นก็โกลาหลไปหมด
ผู้บัญชาการเรือนจำหันขวับ
“เธอแตะอยู่นานแค่ไหน?”
ลำคอสวี่เยี่ยนแห้งผาก
“...สิบกว่าวินาทีครับ”
“ทำอะไรไปบ้าง?”
“ไม่ทราบครับ”
“นายไม่รู้?”
“ผมนึกว่าเธอแค่ดูว่าเครื่องค้างเพราะอะไร...”
ผู้บัญชาการเรือนจำจ้องเขา
ในที่สุดสวี่เยี่ยนก็เริ่มตระหนักได้ช้า ๆ ว่า—
ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
ปฏิกิริยาของทุกคนไม่ปกติเลย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“ผู้บัญชาการเรือนจำครับ”
“เธอเป็นใครกันแน่?”
ไม่มีใครตอบ
เสียงสัญญาณเตือนจากที่ไกล ๆ ยังคงดังต่อเนื่อง
เจ้าหน้าที่เทคนิคหลายคนกอดเครื่องทำงานวิ่งลงมาจากชั้นบน
“ผู้บัญชาการเรือนจำ! ภารกิจในระบบหลักขัดแย้งกันทั้งหมด ยังหาแหล่งที่กระตุ้นให้เกิดปัญหาไม่พบชั่วคราวครับ!”
สวี่เยี่ยนอดมองประตูที่ปิดสนิทไปแล้วไม่ได้
“แต่เธอไม่ใช่แค่ผู้พ้นโทษธรรมดาเหรอครับ?”
ผู้บัญชาการเรือนจำเงียบไปสองวินาที
“ใครบอกนาย?”
“บันทึกส่งมอบงานเมื่อวานครับ”
“ในบันทึกเขียนว่าอะไร?”
“หลินหมี อายุยี่สิบห้าปี ทะเบียนบ้านเขตชั้นล่าง รับโทษจำคุกสามปี พ้นโทษวันนี้ครับ”
สวี่เยี่ยนชะงักไป
“ไม่ได้เขียนอย่างอื่น”
ผู้บัญชาการเรือนจำยื่นมือออกมา
“บัตรสิทธิ์”
สวี่เยี่ยนยื่นบัตรของตัวเองให้
ผู้บัญชาการเรือนจำรับไป แล้วรูดเปิดเครื่องทำงานแยกต่างหากที่อยู่ข้าง ๆ
“เจ้าหน้าที่ทั่วไปดูได้แค่ข้อมูลปล่อยตัว”
“นายไม่มีสิทธิ์ดูแฟ้มประวัติฉบับเต็มของเธอ”
สวี่เยี่ยนนิ่งงัน
หน้าจอสว่างขึ้น
ชื่อ: หลินหมี
อายุ: ยี่สิบห้าปี
ระยะเวลารับโทษ: สามปี
ข้อมูลถัดลงไป
ถูกล็อกไว้แทบทั้งหมด
สวี่เยี่ยนเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่าแฟ้มประวัตินักโทษสามารถถูกจำกัดสิทธิ์เข้าถึงได้มากมายขนาดนี้
สายตาเขาไล่ลงไปเรื่อย ๆ
แล้วหยุดลงในที่สุด
ตัวอักษรสีแดงส่องสว่างนิ่ง ๆ อยู่ด้านล่างสุดของหน้าจอ
【ประเภทนักโทษ: นักโทษการเมืองชั้นพิเศษ】