หนานกงชิงเยว่ทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด
ร่างกายปีศาจยั่วยวนน่ะหรือ?!
นางค่อย ๆ หันขวับไปมองกระจกทองแดงในห้อง
หญิงสาวในกระจกแต่เดิมมีโฉมงามสง่าเย็นชาเกินฝุ่นธุลี หมดจดห่างเหิน ไม่แตะต้องกลิ่นอายทางโลก
หลังหลอมรวมร่างกายปีศาจยั่วยวน ใบหน้าห้าส่วนไม่เปลี่ยนแปลงแม้เสี้ยว แต่กลิ่นอายกลับเปลี่ยนโฉมโดยสิ้นเชิง
หางตาค่อย ๆ แต้มสีชมพูจาง ๆ ทั้งงอนทั้งงาม ใบหน้าที่เย็นชาเจือเข้าไปด้วยความอ่อนหวานยั่วยวนสุดขีด
รอบกายแผ่กลิ่นหอมเย็นชาแต่อ่อนหวานจาง ๆ ลอยละล่อง เย้ายวนใจคน
รูปร่างยิ่งงดงามประณีต บริสุทธิ์และใคร่ อีกทั้งเย็นชาและยั่วยวน ปะทะกันอย่างสุดขั้ว
งามอย่างบริสุทธิ์ งามอย่างถึงตาย
แม้ยามนี้ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าเย็นชา ทว่าเมื่อตกไปในกระจก กลับเหลือเพียงเสน่ห์อันงดงามทั้งงอนทั้งน้อยใจจนใจสั่น
หนานกงชิงเยว่แผ่นหลังเย็นวาบ ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ แต่ละตัวอักษรถูกกัดออกมาจากซอกฟัน
[พวกเจ้า...จงใจหลอกใช้ข้า ใช่หรือไม่?]
ระบบชะตาลิขิตรีบไกล่เกลี่ย: [นี่คือร่างเทพขั้นสูงสุดนะ! มีร่างเช่นนี้ การพิชิตบุตรแห่งชะตาง่ายดายยิ่ง เป็นโอกาสครั้งใหญ่ของเจ้า!]
ทว่าระบบตั้งครรภ์มงคลกลับพูดเสียงเรียบ: [คิดว่านี่คือลิขิตจากสวรรค์ เจ้าติดหนี้บุญคุณ ติดหนี้ชีวิต ติดหนี้ทารกที่ไร้วาสนา ต้องให้เจ้าใช้ตัวเองชดใช้เอง ยอมรับเถิด โฮสต์ นี่คือหนทางไถ่บาปของเจ้า]
[พวกเจ้านับฉลาดนัก...]
โกรธจนใจสั่น ความขุ่นข้องในใจพลุ่งพล่าน
หนานกงชิงเยว่ตาดำมืดลง ร่างกายอ่อนแรง ล้มสลบลงบนเตียงโดยตรง
เสียงระบบสองเสียงพูดคุยกันเบา ๆ
ระบบชะตาลิขิต: [นางต่อต้านหนักขนาดนี้ จะทำภารกิจได้ดีจริงหรือ?]
ระบบตั้งครรภ์มงคลพูดเรียบ ๆ: [นางรักชีวิตเป็นที่ตั้ง กลัวทุกข์กลัวเหนื่อย โลภสุขสบาย จะยอมตายตั้งแต่ยังหนุ่มได้อย่างไร? ต่อให้ขัดขืนเพียงใด สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน]
ระบบชะตาลิขิต: [เช่นนั้นรอให้นางตื่น แล้วเราจะมอบภารกิจบุตรแห่งชะตาคนแรก เริ่มต้นเส้นเรื่องหลักอย่างเป็นทางการ]
ระบบตั้งครรภ์มงคล: [ได้]
หนานกงชิงเยว่ที่สลบไสยไม่ได้รู้เลยว่า ชีวิตที่ต้องทนทุกข์ทรมานซึ่งใช้ความรักเป็นคุก ใช้การให้กำเนิดเป็นการลงโทษ ใช้การไถ่บาปเป็นข้ออ้าง ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างช้า ๆ เพื่อนางแล้ว
*
ประมาณหนึ่งช่วงธูป หนานกงชิงเยว่ขนตากระพริบน้อย ๆ ค่อย ๆ ฟื้นขึ้น
[ตรวจพบโฮสต์ฟื้นแล้ว กรุณารับภารกิจเส้นเรื่องหลักภารกิจแรก]
เสียงกลไกของระบบชะตาลิขิตดังลงในทะเลจิต [พิชิตเซียวเยี่ยนเฉิน บุตรแห่งชะตา ทำให้ความชื่นชอบของเขาถึงค่าสูงสุด 100 และให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคนแก่เขาก่อนอายุยี่สิบปี]
หนานกงชิงเยว่สีหน้าไร้ความรู้สึกใด ๆ
ตั้งแต่จับฉลากได้ร่างปีศาจยั่วยวนนั้น นางชาชินไปหมดแล้ว
จะทำลายก็ทำลายสิ รีบ ๆ หน่อย
ระบบชะตาลิขิตดูเหมือนจะมองเห็นความตั้งใจท้อแท้ในใจนาง กลัวว่านางจะทิ้งงานจริง ๆ จึงรีบพูดถึงรางวัลทั้งหมดออกมา ความเร็วในการพูดก็เร็วขึ้นหลายส่วน
[หลังพิชิตสำเร็จ โฮสต์สามารถคัดลอกพลังทั้งหมดของเป้าหมายได้พร้อมกัน ทุกครั้งที่ให้กำเนิดบุตรหนึ่งคน จะสุ่มปลดล็อกความสามารถหลักหนึ่งอย่างของเขา เซียวเยี่ยนเฉินครอบครองความสามารถระดับสูงสุดสามอย่าง ได้แก่ เปลวหลอมเก้ารอบ หยกแดงรวมดาน และเปลวเผาพันธุ์]
[เปลวหลอมเก้ารอบ เส้นลมปราณโดยกำเนิดเป็นดั่งเตาหลอม สามารถปรับขีดจำกัดการรองรับพลังงานได้เอง เมื่อกลืนกินพลังงานดุร้ายเช่นไฟประหลาด สายฟ้าลงทัณฑ์ พลังอำมหิต เส้นลมปราณจะกรองและหลอมสิ่งเจือปนทีละชั้นดั่งเตายา แล้วส่งเปลวบริสุทธิ์ที่กลั่นแล้วเข้าสู่ตันเถียนอย่างช้า ๆ เรือนกายยังมีผลของการฟื้นฟูด้วยลวดลายเปลว เมื่อบาดเจ็บ บาดแผลจะถูกเปลวเผาให้ปิดผนึกเอง ความเร็วในการหายจะเพิ่มขึ้นตามระดับของไฟที่กลืนกิน นับเป็นวิชาป้องกันชีวิตโดยกำเนิด]
[หยกแดงรวมดาน จิตวิญญาณมีสัญชาตญาณการสั่นพ้องของเปลวไฟยา เมื่อกลั่นยา สามารถรับรู้การไหลของคุณสมบัติของสมุนไพรทุกต้นได้อย่างแม่นยำ คาดเดาจังหวะที่ดีที่สุดในการก่อตัวของยาเม็ด ยิ่งสามารถใช้จิตวิญญาณเป็นสื่อ กระตุ้นให้ปรับสมดุลความขัดแย้งของคุณสมบัติยา ดันอัตราการสำเร็จของการกลั่นยาให้สูงขึ้นกว่าสามส่วน แม้เป็นตำรายาโบราณที่สาบสูญ ขอเพียงมีสมุนไพรครบ ก็สามารถอาศัยสัญชาตญาณนี้ค้นหาวิธีการกลั่นโดยประมาณได้}]
[เปลวเผาพันธุ์ นี่คือการแสดงกฎเกณฑ์แห่งวิถีไฟ รวมตัวในตันเถียนเป็นเมล็ดพันธุ์วิถีไฟ ทุกครั้งที่กลืนกินไฟต้นกำเนิดหนึ่งชนิด เมล็ดพันธุ์จะผลิดอกกลีบลายวิถีไฟที่สอดคล้องกัน เมื่อรวบรวมไฟต้นกำเนิดหมื่นชนิดครบ ในที่สุดจะเบ่งบานเป็นแท่นบัวหมื่นไฟ แท่นบัวสามารถหลอมรวมไฟหมื่นชนิด สร้างเมล็ดพันธุ์ไฟใหม่ ยิ่งสามารถย้อนคิดค้นวิธีการสร้างไฟโบราณที่สาบสูญ เป็นพรอันสูงสุดแห่งวิถีไฟ]
ระบบค่อย ๆ โน้มน้าว น้ำเสียงห่อหุ้มด้วยความล่อลวงหวานดังน้ำผึ้ง
[แม้แต่เซียวเยี่ยนเฉินเอง ก็ต้องฝ่าอันตรายนับหมื่น ผ่านความตายนับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งเลื่อนขั้นเป็นเซียนจักรพรรดิ จึงจะฝึกการกลั่นยาได้สมบูรณ์ รวบรวมไฟต้นกำเนิดครบ พิสูจน์ตำแหน่งแห่งวิถีมอดไหม้ แต่เจ้าล่ะ? ไม่ต้องบำเพ็ญเพียรครึ่งชีวิต ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตบุกรุกแดนลับเพื่อหาโอกาส ขอเพียงได้ความจริงใจของเขา ให้กำเนิดบุตรแก่เขาสองสามคน ก็จะได้ครอบครองทั้งหมดนี้ ทางลัดเช่นนี้อยู่ตรงหน้า ยังต้องลังเลอะไรอีก?]
หนานกงชิงเยว่แววตาขยับเล็กน้อย น้ำนิ่งในใจในที่สุดก็กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น
เวลานี้ระบบตั้งครรภ์มงคลก็รับช่วงพูดต่อ น้ำเสียงผ่อนคลายลง ทุกคำพูดจี้จุดอ่อนของนาง: [เจ้าแบกความแค้นของหญิงหกคน กับชีวิตของทารกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกอีกหกคน หนี้ก้อนนี้สุดท้ายเจ้าต้องใช้คืน ต่อให้ไม่ใช่กับบุตรแห่งชะตา ก็ต้องมีบุตรกับชายอื่น พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะชะตาเลือกเจ้า เจ้าไม่มีทางได้เกิดในตระกูลหนานกง หลงเหลือเพียงเกิดในหมู่บ้านรกร้าง ไร้รากวิญญาณ ใช้ชีวิตอย่างสามัญ ถึงวัยสิบห้าก็ต้องแต่งงานกับชาวบ้านหยาบกระด้าง อดทนตรากตรำจนตัวตาย]
ภาพนั้นน่ากลัวเกินไป หนานกงชิงเยว่อดสะท้านไม่ได้ ความขัดขืนสุดท้ายก็สลายหายไปสิ้น
[ได้ ๆ ๆ ข้าทำ ข้าทำ]
ยังไงก็หนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น สู้ยอมรับเสียแต่ตอนนี้ดีกว่า
คิดในแง่ดี รางวัลนี้ก็ถือว่าอุดมสมบูรณ์นัก
เมื่อคลายปมในใจ หนานกงชิงเยว่ผ่อนคลายขึ้นมาหลายส่วน ต่อให้เรื่องทำภารกิจ ก็มีความหมายเชิงรุกมากขึ้น
นางเอนกายพิงเตียงอย่างเกียจคร้าน ปลายนิ้วแตะคาง คิ้วขมวดเล็กน้อย
[เซียวเยี่ยนเฉิน? ชื่อนี้ทำไมฟังดูคุ้นหูนัก]
ระบบชะตาลิขิต: [จะให้ไม่คุ้นได้อย่างไร? เขาเป็นคู่หมั้นที่ถูกหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็กกับพี่สาวร่วมมารดาของเจ้า]
[อะไรนะ?!]
หนานกงชิงเยว่เกือบเด้งออกจากเตียง น้ำเสียงสูงขึ้นอีกแปดระดับ [นั่นไม่ใช่พี่เขยของข้าหรือ? ให้ข้าไปพิชิตเขา แล้วยังต้อง...ต้องให้กำเนิดบุตรให้เขาอีก? นี่ไม่ใช่การทำให้ข้าตกอยู่ในฐานะทรยศต่อคนใกล้ชิดหรือ! ข้าทำร้ายพี่สาวไม่ได้เด็ดขาด!]
หนานกงซวงเยวี่ยคือคนที่ปฏิบัติต่อนางดีที่สุดในตระกูลหนานกงทั้งหมด
ตั้งแต่เด็ก อะไรดี ๆ ก็คิดถึงนางก่อน แม้ตอนเด็ก ๆ ไปอยู่สำนักกระบี่ไท่ซวี ต้องอยู่ไกลบ้านเป็นเวลานาน ก็ยังให้กระเรียนวิญญาณนำของขวัญและทรัพยากรการบำเพ็ญต่าง ๆ มาให้นางเสมอ — แม้ของพวกนั้นจะถูกนางโยนทิ้งไว้ในแหวนเก็บของเป็นของประดับ ไม่เคยแตะต้องเลย
อย่าว่าแต่แย่งคู่หมั้น แค่ให้พี่สาวต้องเสียใจแม้เสี้ยวเดียว นางก็ไม่ยอมเด็ดขาด
[ให้เจ้าพิชิตเขา ย่อมมีเหตุผลของข้า]
ระบบชะตาลิขิตพูดช้า ๆ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด [พูดตามตรง เจ้ารู้หรือไม่ว่าโลกที่เจ้าอยู่ตอนนี้ เกิดจากการหลอมรวมนิยายชายสามเรื่องที่โด่งดังเข้าด้วยกัน ข้าให้เจ้าพิชิตบุตรแห่งชะตาสามคน พวกเขาคือตัวเอกของแต่ละเรื่อง]