ไน่ชิงเหอเดินเข้าบ้าน ไน่ฉางเกินพิงกำแพง นั่งตัวตรงเป็นระเบียบ
หลี่จวินไม่อยู่ ถูกไน่ฉางเกินส่งไปที่ครัวเพื่อเก็บชามและตะเกียบ
"มานั่งใกล้ๆ นี้สิ" ไน่ฉางเกินตบข้างเตียงไม้สองที
ไน่ชิงเหอเดินเข้าไปนั่งตามคำสั่ง
ไน่ฉางเกินไม่รีบถามอะไร มองหลานสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตากวาดจากเปลือกตาที่แดงเล็กน้อยไปจนถึงกำปั้นที่กำแน่น แล้วกวาดไปที่แก้มที่สั่นเล็กน้อย สุดท้ายหยุดที่ดวงตาของเธอ
"ชิงเหอ เธอบอกปู่ได้ไหม ไอ้หนูโจวหมิงหยวนน่ะ มันรังแกเธอหรือเปล่า?"
ไน่ชิงเหอรู้สึกคอแห้งตึง
ชาติที่แล้ว เธอกลืนทุกความอัดอั้นไว้ในท้อง ปู่ตอนใกล้ตายยังจับมือเธอถามว่าโจวหมิงหยวนดีกับเธอไหม เธอยิ้มแล้วตอบว่าดี
สุดท้าย เธอกลายเป็นตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใต้ฟ้า ใช้ชีวิตเป็นผู้หญิงโง่ที่สุดในหมู่บ้าน
ไอ้คนสารเลวอย่างโจวหมิงหยวน ใช้แค่คำหวานและความเสแสร้ง ก็แลกความจริงใจทั้งหมดของเธอไป
"ปู่คะ" ไน่ชิงเหอสูดหายใจลึก น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "ชิงเหอขอร้องปู่เรื่องหนึ่งได้ไหมคะ?"
"บอกมา"
"ถ้าตระกูลโจวมาสู่ขอแทนโจวหมิงหยวน ปู่อย่ารับปากพวกเขาได้ไหมคะ? ชิงเหอไม่อยากแต่งงานกับโจวหมิงหยวน"
ชาติที่แล้ว ถึงทะเบียนสมรสจะเป็นของปลอม แต่ขั้นตอนการสู่ขอ ตระกูลโจวก็ยังทำครบ
ดังนั้น ยังมีชาวบ้านบางคนรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของโจวหมิงหยวน
แต่ก็แค่ในหมู่บ้านนี้เท่านั้น
นี่คือเหตุผลที่โจวหมิงหยวนย้ายโรงพยาบาลเฉาสิ่นไปเปิดที่ตัวเมือง เพราะที่นั่นไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน และไม่มีใครรู้เรื่องสกปรกที่น่าเกลียดที่เขาทำกับหลิ่วชุ่ยหลาน
ไน่ฉางเกินนิ่งอยู่นาน
ผ่านไปสักพัก เขาจึงถอนหายใจ: "ปู่สังเกตเห็นมาบ้าง รู้สึกมาตลอดว่าที่เขาทำดีกับเธอ มันเป็นแค่การแสดง"
"แล้วปู่...ไม่บอกชิงเหอตั้งแต่แรก?" ไน่ชิงเหอตัวแข็งไปทั้งตัว
"ปู่กล้าพูดถึงความไม่ดีของมันต่อหน้าเธอเหรอ?" สายตาไน่ฉางเกินเต็มไปด้วยความจนใจ "เมื่อก่อนเธอทั้งใจทั้งตาเต็มไปด้วยมัน ฉันกับไอ้ใบ้จะพูดความไม่ดีของมันแม้แต่คำเดียว เธอก็ไม่พูดกับเราเป็นสามวัน"
"ตอนนี้ เป็นเธอเองที่ไม่ต้องการแต่งงานแล้ว บางอย่าง ปู่ถึงกล้าพูดกับเธอตรงๆ"
"ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว มันมาช่วยเราบ้านเก็บข้าวโพด ทำงานคล่องแคล่วดี แต่ตาของมันกลับจับจ้องที่ตู้ยาเสมอ ตอนที่เธอไม่เห็น มันยังแอบล้วงมาหลายครั้ง ฉันเห็น แต่ก็แค่นิ่งเฉย"
เล็บของไน่ชิงเหอจิกเข้าไปในฝ่ามืออีกครั้ง
นึกถึงชาติที่แล้ว เธอเอาแต่ชมโจวหมิงหยวนต่อหน้าปู่ว่าดีแค่ไหน ปู่คงไม่อยากทำลายความหวังของเธอ เลยอั้นไม่บอกเรื่องเหล่านี้
ไน่ชิงเหอหันหน้าไป เช็ดมุมตาอย่างแรง
ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ ก็ต้องเจอความเสียหายต่อหน้า
บางเส้นทางต้องเดินด้วยตัวเองถึงจะมองเห็นชัดเจน ชาตินี้ เธอจะมองให้ชัดแน่นอน
*
เช้าวันรุ่งขึ้น ไน่ชิงเหอตักน้ำใส่กะละมังเข้ามา เพื่อดูแลปู่ล้างหน้า
"ชิงเหอ? ชิงเหอเธออยู่บ้านไหม?"
เสียงของโจวหมิงหยวนดังมาจากนอกประตู อ่อนโยนและเอาใจใส่ แฝงความร้อนใจนิดหน่อย
ไน่ชิงเหอนึกถึงชาติที่แล้ว โจวหมิงหยวนยืนกรานว่าจะรอจนกว่าเธอจะหมดลมหายใจถึงจะยอมก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย และพูดข้างๆ เธอว่า "ในที่สุดก็ตายเสียที หลายปีมานี้ฉันอึดอัดแทบตาย"
ถ้าอยู่กับเธอแล้วอึดอัดขนาดนั้น ก็อย่ามายุ่งกับเธอสิไม่ดีกว่าเหรอ?
ไน่ฉางเกินมองหลานสาว แอบกลัวว่าที่เธอพูดเมื่อคืนเป็นแค่ความหุนหันพลันแล่น
พอไอ้หนูนั่นมา ง้อเธอหน่อย เธอก็ลืมทุกอย่างไปหมด
ไน่ชิงเหอยืนขึ้น ตบฝุ่นที่หัวเข่า: "ปู่คะ หนูจะไปพูดกับเขาให้ชัดเจนตอนนี้เลย"
เธอเดินไปหลังประตู มือวางบนกลอนประตู ผ่านบานประตูไม้ เธอได้ยินโจวหมิงหยวนกับหลิ่วชุ่ยหลานคุยกันเบาๆ
"...เธอพูดยังไง?"
"เธอบอกว่าเธอเป็นไข้ กลัวติดแม่ทูนหัว ยังบอกอีกว่าปู่เธอขาดคนดูแลไม่ได้"
"เป็นไข้? เธอไม่หายไข้แล้วเหรอ?"
"พี่หมิงหยวน ยังไงเมื่อคืนเธอก็แปลกๆ สายตามองฉันราวกับมีด..."
"พอแล้ว ฉันจะคุยกับเธอเอง"
บานประตูถูกเคาะเบาๆ อีกสองที: "ชิงเหอ ฉันเอง เปิดประตูให้หน่อย"
ไน่ชิงเหอเปิดประตู ประตูเปิดออกครึ่งหนึ่งเหมือนเมื่อคืน เธอยืนขวางทางเดิน ไม่มีทีท่าจะให้โจวหมิงหยวนเข้ามา
โจวหมิงหยวนสูง 178 เซนติเมตร ยืนอยู่นอกประตู สวมเสื้อสูทจงซานสีน้ำเงินที่เกือบใหม่ หวีผมเรียบร้อย ใบหน้ามีรอยยิ้ม
ปีนี้เขาอายุ 22 ปี หน้าตาดี เวลายิ้มตาหยีๆ ดูซื่อสัตย์และน่าเชื่อถือ——อายุ 22 ปี หน้าตาดี เวลายิ้มตาหยีๆ ดูซื่อสัตย์และน่าเชื่อถือ
ชาติที่แล้ว ไน่ชิงเหอถูกเขาหลอกด้วยหน้าตาแบบนี้ทั้งชีวิต
นึกถึงท่าทีสุดท้ายของโจวหมิงหยวนในชาติที่แล้ว ไน่ชิงเหอรู้สึกมีรสขมขึ้นมาจากลำคอ เธอกลั้นไว้
"ชิงเหอ" โจวหมิงหยวนยื่นตัวไปข้างหน้าครึ่งก้าว น้ำเสียงอ่อนลง "เธอโกรธฉันใช่ไหม? สองวันนี้ฉันยุ่งมาก ไม่ได้ดูแลเธอ รู้ว่าเธอยังมีไข้ ฉันก็ร้อนใจแทบตาย พอจากเมืองมาก็รีบมาทันที"
ไน่ชิงเหอไม่ขยับ ไม่ยอมหลบให้
มาอีกแล้ว คำหวานแบบเชยๆ แบบนี้ เจอความทุกข์ทรมานขนาดนั้น ชาตินี้ เธอไน่ชิงเหอมีภูมิคุ้มกันแล้ว——มาแล้ว คำหวานแบบเชยๆ แบบนี้ เจอความทุกข์ทรมานขนาดนั้น ชาตินี้ ไน่ชิงเหอภูมิคุ้มกันแล้ว
หูจะไม่อ่อนอีกต่อไป——หูจะไม่อ่อนอีกต่อไป
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวหมิงหยวนแข็งไปครู่หนึ่ง แล้วกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว: "ชิงเหอ? เธอเป็นอะไร? ที่นี่ลมแรง เธอเพิ่งหายไข้ เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะนะ?"
"ไม่เป็นไร" ไน่ชิงเหอพูด น้ำเสียงเย็นชา
โจวหมิงหยวนเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพราะไน่ชิงเหอไม่เคยพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน
แต่ก่อนทุกครั้งที่เขามา ไน่ชิงเหอดวงตาสว่างไสวทุกที อยากจะขุดของดีๆ ที่เก็บสะสมไว้ในบ้านทั้งหมดออกมาต้อนรับเขา น้ำตาลกรวดไม่กี่ก้อนในตู้ของปู่เธอ ก็ถูกเธอแอบยัดให้เขาหลายครั้ง——แต่ก่อนทุกครั้งที่เขามา เธอตาสว่าง อยากค้นของดีๆ ที่เก็บไว้ในบ้านทั้งหมดมาดูแลเขา น้ำตาลกรวดหลายก้อนในตู้ของปู่เธอ เธอแอบยัดให้เขาหลายครั้ง
ไอ้ใบ้นั่น ถึงแม้เขาจะเป็นศิษย์ของตาปู่เฉิน แล้วยังพยายามทุกวิถีทางเอาใจไน่ชิงเหอ แต่สำหรับไน่ชิงเหอแล้ว ก็ไม่มีทางได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้อย่างแน่นอน——ไอ้ใบ้นั่น ถึงจะเป็นศิษย์ของตาปู่ แล้วพยายามเอาใจไน่ชิงเหอ แต่กับไน่ชิงเหอ ก็ไม่มีทางได้สิทธิพิเศษแบบนี้
แต่วันนี้ เธอไม่เพียงขวางประตูไม่ให้เขาเข้า แต่สายตายังเย็นชาราวกับน้ำบ่อในฤดูหนาว——แต่วันนี้ เธอไม่เพียงขวางประตูไม่ให้เขาเข้า แต่สายตายังเย็นชาราวกับน้ำบ่อในฤดูหนาว
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" โจวหมิงหยวนเก็บรอยยิ้ม ขมวดคิ้ว "ฉันทำอะไรผิดตรงไหนหรือเปล่า? เธอบอกมา ฉันจะแก้ไข——จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น? ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า? เธอบอกมา ฉันจะแก้ไข"
"เธอไม่มีอะไรผิด" ไน่ชิงเหอมองเขา จริงๆ เธอไม่อยากมองหน้าเขาที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงเป็นพิเศษ "แค่ว่า ต่อไปนี้เธออย่ามาหาฉันอีก"
โจวหมิงหยวนชะงักงัน เขาคิดว่าไน่ชิงเหอกำลังงอนใส่เขา——โจวหมิงหยวนชะงัก เขาคิดว่าไน่ชิงเหอกำลังงอนเขา
ผู้หญิงก็แค่นั้นแหละ ง้อหน่อยก็หายแล้ว เขาเคยง้อไน่ชิงเหอมาหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งแค่ประโยคเดียวก็ทำให้เธอใจอ่อน——ผู้หญิงก็แค่นั้น ง้อหน่อยก็หาย เขาเคยง้อไน่ชิงเหอหลายครั้ง ทุกครั้งแค่ประโยคเดียวก็ทำให้เธอใจอ่อน
แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม ในดวงตาเธอมีบางอย่าง เขากลับมองไม่ทะลุ——แต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม ในดวงตาเธอมีบางอย่าง เขากลับมองไม่ทะลุ
"เธอพูดอะไรไร้สาระอยู่เนี่ย?" เขาพยายามจะจับมือเธอ "เราสองคนไม่ได้ตกลงกันไว้หรือว่าจะสู่ขอปู่ตอนสิ้นปี?——เธอพูดอะไรของเธอ? เราสองคนไม่ได้ตกลงกันไว้ว่าจะสู่ขอปู่ตอนสิ้นปีหรือไง?"
ไน่ชิงเหอยกมือไปข้างหลังเพื่อหลบมือสกปรกของเขา
"เรื่องสู่ขอตอนสิ้นปี ไม่เอาแล้ว" น้ำเสียงไน่ชิงเหอมั่นคง
ใบหน้าโจวหมิงหยวนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ซีดลง แล้วก็คล้ำ กระตุกมุมปาก เหมือนพยายามรักษารอยยิ้ม: "ชิงเหอ เธออย่ามาง้อฉัน ฉันบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงดี ให้ฉันรีบปักใจกับเธอ—"
"จริงเหรอ? เธอไม่ใช่บอกว่า เธอกับเธอเป็นคู่หมั้นตั้งแต่เด็กหรือไง? สองคนถึงจะเป็นคู่กัน" ไน่ชิงเหอยื่นมือชี้ไปที่หลิ่วชุ่ยหลานที่ยืนทำเป็นซื่อตรงเก็บอาการอยู่ข้างๆ
ชาติที่แล้ว เธอก็เป็นแบบนี้ เธอแค่ต้องหลบอยู่หลังโจวหมิงหยวน ทำหน้าตาอึดอัดใจก็พอแล้ว——ชาติที่แล้ว เธอเป็นแบบนี้ แค่หลบอยู่หลังโจวหมิงหยวน ทำหน้าอึดอัดก็พอแล้ว
"ชิงเหอ ที่แท้เธอโกรธเพราะเรื่องนี้เหรอ? นั่นเป็นแค่คำพูดเล่นของผู้ใหญ่ เธออย่าถือสาเลย" โจวหมิงหยวนอธิบายอย่างจริงใจไม่เบา
แต่ไน่ชิงเหอไม่ฟังแม้แต่คำเดียว
เห็นท่าทางดูถูกของเธอ โจวหมิงหยวนงงไปหมด ชาตินี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงรสชาติของ "การเสียการควบคุม" ต่อหน้าไน่ชิงเหอ
เขาคิดว่าตัวเองบีบเธอแน่นแล้ว ควบคุมเธอไว้ในกำมืออย่างมั่นคง เธอไม่มีทางดิ้นหลุดได้ แต่วันนี้ เธอกลับหลุดออกจากการควบคุมของเขาไปแล้ว——เขาคิดว่าตัวเองบีบเธอแน่นแล้ว ควบคุมเธอไว้ในกำมืออย่างมั่นคง เธอไม่มีทางดิ้นหลุดได้ แต่วันนี้ เธอกลับหลุดออกจากการควบคุมของเขาไปแล้ว
เห็นไน่ชิงเหอกำลังจะปิดประตู โจวหมิงหยวนรีบร้อน รีบกดบานประตู: "ชิงเหอ ชุ่ยหลานเป็นแค่น้องสาวบุญธรรมของฉัน เธออยู่ๆ จะทำแบบนี้ทำไม?"
"ไม่มีทำไม แค่ไม่อยากทำลายคู่หมั้นของเธอกับน้องสาวบุญธรรม เท่านั้นเอง" ไน่ชิงเหอมองมือเขาที่กดบนบานประตู สายตาเย็นชาลงโดยสิ้นเชิง "ปล่อยมือ"