เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ไน่ชิงเหอก็เห็นคุณปู่ของตัวเองคือไน่ฉางเกิน
นางคิดว่าตัวเองกับคุณปู่คงมาเจอกันอีกครั้งในต่างโลก จึงร้องไห้แล้วกอดคุณปู่ไน่ชิงเหอออดอ้อน "ปู่คะ ชิงเหอคิดถึงท่านมากเลย"
ไน่ฉางเกินรู้สึกแปลกใจมาก เอามือที่สั่นเทายื่นไปแตะหน้าผากของไน่ชิงเหอ "ไข้ลดแล้วนี่นา หนูเป็นอะไรไป หลับฝันไปหรือเปล่า?"
ไข้ลด?
ไน่ชิงเหอลืมตากว้าง ถอยหลังไปเล็กน้อย นางกำมือของไน่ฉางเกินแน่น แล้วพบว่ามือของคุณปู่นั้นอุ่นๆ
ไน่ชิงเหอก้มลงมองมือของตัวเอง นิ้วทั้งสิบสะอาดหมดจด ไม่มีรอยด้าน ไม่มีรอยแตก หลังมือก็ไม่มีเส้นเลือดปูดขึ้นมา
นางพลิกมือดูฝ่ามือ ลายมือชัดเจน ข้อนิ้วกลมมน เป็นมือของสาววัยยี่สิบปี
นางเกิดใหม่แล้ว?
นางเกิดใหม่จริงๆ!
เกิดใหม่กลับมาอายุยี่สิบปี คุณปู่ยังไม่ได้จากนางไป
แต่...ก็เร็วแล้วล่ะ
ไน่ชิงเหอเงยหน้ามองปฏิทินติดผนังที่สีซีดจาง หน้าแรกเขียนว่าวันที่ 18 กันยายน 1980
ไน่ฉางเกินอายุหกสิบแปดปี ปีนี้ เป็นหมอชาวบ้านที่รู้จักกันดีในหมู่บ้าน ช่วงวัยหนุ่มเดินทางไปทั่วเพื่อรักษาคนไข้จนร่างกายทรุดโทรมไปหมด สองสามปีนี้ขาไม่ค่อยมีแรงแล้ว เดือนที่แล้วยังพาโจวหมิงหยวนขึ้นเขาไปรู้จักสมุนไพรอีก
ผลสุดท้าย เดินพลาดตกลงมาจากเขา โชคดีที่ชีวิตยังไม่ดับ ถูกโจวหมิงหยวนแบ่งกลับมา นอนซมอยู่บนเตียงมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว
ซูบผอมไปหมด ผมขาวร่วง หนวดเคราขาวไปหมด หน้าก็เต็มไปด้วยรอยย่น
ไน่ชิงเหอรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
ชาติที่แล้ว ไน่ชิงเหอรู้สึกซาบซึ้งใจมากที่โจวหมิงหยวนแบ่งคุณปู่กลับมา
ตอนนี้ นางรู้แล้วว่าโจวหมิงหยวนเป็นคนแบบไหนจริงๆ นางแม้เริ่มสงสัยว่า ตอนนั้นคุณปู่ของนางถูกโจวหมิงหยวนผลักตกเขารึเปล่า
ผู้ชายใจร้ายขนาดนั้น เรื่องแบบนี้ เขาทำได้จริงๆ
"ตาร้องไห้จนแดงแล้ว ยังไง เพิ่งฝันร้ายมาหรือ?" ไน่ฉางเกินถามด้วยเสียงอ่อนโยน
ไน่ชิงเหอส่ายหน้า ไม่อยากให้คุณปู่เป็นกังวล "ไม่มีอะไรค่ะ"
คุณปู่ของนางตอนนี้อึดไม่ไหวกับอะไรแรงๆ อีกแล้ว
นางหันมองออกไปนอกหน้าต่าง พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว นางลุกขึ้นยืน "ปู่คะ หนูไปทำข้าวในครัวนะ ท่านเย็นนี้อยากกินอะไรคะ หนูทำแป้งทอดให้ทานไหม?"
"ไม่ต้องไปทำหรอก เราสองปู่หลาน คนหนึ่งเป็นไข้ อีกคนลงจากเตียงไม่ได้ เมื่อวานป้าลี่เริ่มมาทำข้าวให้เรากินแล้ว เจ้าหลับไปลืมหรือเปล่า?"
"..."
ลืมไปจริงๆ นั่นแหละ ผ่านไปทั้งชาติแล้วนี่นา
ไน่ชิงเหอทำหน้าโง่ๆ เกาหัว พยายามผ่านเรื่องนี้ไป
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น
"พี่ชิงเหอ พี่ชิงเหออยู่บ้านไหม?"
พอได้ยินเสียงนี้ ไน่ชิงเหอก็ตัวแข็งทื่อ
เป็นหลิ่วชุ่ยหลาน
ชาติที่แล้ว คำพูดที่หล่อนพูดกับนางในโรงพยาบาลด้วยท่าทีหยิ่งยโส คำพูดแต่ละคำ ทะลักออกมาอีกครั้ง
"...เสี่ยวเป่าแท้จริงแล้วเป็นลูกชายคนเล็กของฉันกับพี่หมิงหยวนนะ ตอนนั้นพี่ท้องใหญ่ ไม่ใช่เพราะท้องเพราะมีลูก..."
"หลายปีมานี้ พี่ก็เป็นแค่แม่บ้านของครอบครัวเราน่ะสิ ทะเบียนสมรสของพวกพี่เป็นของปลอม เป็นเงินห้าบาทที่พี่หมิงหยวนซื้อมา แค่ห้าบาทนี้เอง เขายังเสียดายจะตาย"
"จริงๆ แล้ว หลายปีมานี้ พี่หมิงหยวนไม่เคยแตะตัวพี่เลย เหตุผลอะไรพี่ก็น่าจะเดาได้ เพราะเขา...รังเกียจว่าพี่สกปรก"
ไน่ชิงเหอกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามืออีกครั้ง
สายตานางพลันคมกริบขึ้นมาทันใด หันไปบอกไน่ฉางเกินว่า "ปู่คะ หนูไปเปิดประตู"
ไน่ฉางเกินตอบรับ "อือม" สายตากวาดมองใบหน้าของหลานสาวรอบหนึ่ง ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่
ประตูเปิดออก หลิ่วชุ่ยหลานยิ้มแย้มจะเบียดตัวเข้ามา
ไน่ชิงเหอยืนอยู่ที่กรอบประตู ไม่หลบให้ทาง
หลิ่วชุ่ยหลานปีนี้อายุสิบแปด ถักเปียสีดำสองข้าง ใส่เสื้อเชิ้ตผ้าดอก สะอาดสะอ้าน ดูไร้เดียงสามาก
หลิ่วชุ่ยหลานเป็นคนหมู่บ้านหงอู่อำเภอข้างเคียง เดือนพฤษภาคมหมู่บ้านหงอู่เจอน้ำท่วมใหญ่ ครอบครัวหลิ่วชุ่ยหลานประสบภัย บ้านถูกน้ำพัดหายไปหมด หล่อนเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว
หล่อนยังเป็นลูกสาวบุญธรรมของแม่สามีของโจวหมิงหยวนอีกด้วย ข่าวแพร่มาถึงหมู่บ้านซินฮวาของพวกเขา ก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว พอแม่สามีได้ข่าว ก็สั่งให้โจวหมิงหยวนไปที่สถานีช่วยเหลือผู้ประสบภัยเพื่อพาหลิ่วชุ่ยหลานกลับมาที่บ้านโจวทันที
ตอนนี้ หล่อนมาถึงบ้านโจวได้แค่ไม่กี่วันเท่านั้นเอง
"พี่ชิงเหอ พี่หมิงหยวนไปในเมืองแล้ว ไม่รู้จะกลับมาตอนไหน แม่เลี้ยงตอนนี้ไอหอบหนักมาก อยากให้พี่ไปช่วยดูที่บ้านหน่อย"
ชาติที่แล้ว ไน่ชิงเหอก็เพิ่งมารู้ตอนจะตายนั่นแหละ ว่าหลิ่วชุ่ยหลานที่เรียกว่าเป็นน้องสาวบุญธรรมคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นสะใภ้ที่แม่สามีเลือกไว้ให้ลูกชายตัวเอง ต่างก็เป็นรักแรกของโจวหมิงหยวนด้วย
รักแรกเป็นคำพูดของยุคหลังๆ
สรุปก็คือ ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าซึ่งยังคงเล่นบทเป็นน้องสาวบุญธรรมผู้ว่านอนสอนง่ายของโจวหมิงหยวนคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นคนประเภทเดียวกันกับโจวหมิงหยวน
เก่งการแสดง อดทนเก่ง ใจจริงโหดร้ายสุดขั้ว
"พี่ชิงเหอ?" หลิ่วชุ่ยหลานรู้สึกว่าวันนี้ไน่ชิงเหอแปลกๆ
"ฉันไม่ไป" ไน่ชิงเหอปฏิเสธตรงๆ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย และไม่คิดจะอธิบายให้หล่อนฟังด้วย
"ทำไมล่ะ? พี่ชิงเหอ—" หลิ่วชุ่ยหลานงงมาก
"ฉันยังเป็นไข้อยู่นะ ไปแล้วเดี๋ยวจะติดต่อกันได้ อีกอย่าง คุณปู่ฉันนอนป่วยอยู่ ข้างกายขาดคนดูแลไม่ได้"
"แม่เลี้ยงบอกว่า ทางคุณปู่ไน่ตอนกลางคืนมีพี่ใบ้มาช่วยดูแลให้ ไปเถอะนะพี่ชิงเหอ วันนี้พ่อเลี้ยงจับปลาน้ำจืดมาได้เยอะมาก แม่เลี้ยงบอกว่าจะทำแกงเต้าหู้ปลาให้พี่กิน บำรุงร่างกายให้หายไวๆ"
หลิ่วชุ่ยหลานใช้ของกินมาล่อ แต่ใครจะคิดว่า ไน่ชิงเหอไม่สนใจเลยสักนิด
ไน่ชิงเหอจะไม่เข้าใจได้อย่างไร ว่าถ้านางไปถึงบ้านโจวจริงๆ คนในครอบครัวนั้นต่างมั่นใจว่านางไม่ใจร้ายพอจะปล่อยให้แม่สามีที่ร่างกายไม่ดีต้องไปทำกับข้าวในครัวเอง งานทำกับข้าว ในที่สุดก็ต้องตกอยู่ที่หัวนางอยู่ดี
ครอบครัวโจวไม่ได้แยกบ้านกัน อาหารสำหรับคนนับสิบปาก ชาติที่แล้วนางทำมาทั้งชีวิต ไม่เคยบ่นสักคำ สุดท้าย กลับได้จุดจบแบบนั้น
"คุณไม่ได้บอกเหรอว่าแม่เลี้ยงของคุณป่วยขนาดต้องให้ฉันไปดูแล แล้วยังให้หล่อนไปทำกับข้าวในครัวอีก? เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ" ไน่ชิงเหอประชดประชัน
ใบหน้าสวยๆ ของหลิ่วชุ่ยหลาน ถูกเสียดสีจนแดงๆ ขาวๆ
พอหลิ่วชุ่ยหลานกำลังคิดไม่ออกว่าจะโน้มน้าวไน่ชิงเหออย่างไรดี "พี่ใบ้" ที่หล่อนเอ่ยถึงก็ส่งอาหารเย็นมาให้พอดี
พี่ใบ้ ชื่อจริงว่าหลี่จวิน เป็นลูกชายของป้าลี่ข้างบ้าน เป็นศิษย์ปิดประตูที่ไน่ฉางเกินรับไว้
โจวหมิงหยวนก็อยากฝากตัวเป็นศิษย์เรียนหมอเหมือนกัน แต่ตอนนั้นไน่ฉางเกินไม่คิดรับศิษย์อีกแล้ว เพื่อจะได้เรียนหมอกับไน่ฉางเกิน โจวหมิงหยวนไม่มีทางเลือก ต้องเริ่มจากตัวไน่ชิงเหอ
ผู้ชายคนนี้เก่งการเสแสร้งจริงๆ หลายปีมานั้น เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง เขาค่อยๆ ลากไน่ชิงเหอลงไปในหลุมทีละก้าว
ทำลายชีวิตไน่ชิงเหอทั้งชาติ
"พี่ใบ้ เหนื่อยละสิ เข้ามาสิ คุณปู่อยู่ในห้อง ท่านไปก่อนได้ เดี๋ยวฉันตามไป" ไน่ชิงเหอพูดกับหลี่จวิน
หลี่จวินพูดไม่ได้ ตอนเด็กๆ เป็นไข้จนสายเสียงไหม้ แต่เขาฟังคนอื่นพูดรู้เรื่อง
หลี่จวินร้อง "อือๆ" สองเสียง ทำท่าทางบอกให้ไน่ชิงเหอรีบเข้าไปกินข้าวตอนที่ยังร้อนๆ แล้วยกตะกร้าใส่อาหารเข้าไปก่อน
"เธอรีบไปเถอะ เราจะกินข้าวกันแล้ว"
ไน่ชิงเหอกลับปิดประตูต่อหน้าหล่อน ก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท นางเห็นความตกใจและความโกรธฉายวาบผ่านใบหน้าของหลิ่วชุ่ยหลาน
เร็วเกินไป
ถ้าเป็นไน่ชิงเหอชาติที่แล้ว ก็คงมองไม่ออกแน่ๆ
แต่ไน่ชิงเหอชาตินี้มองเห็นชัดเจน นั่นเป็นปฏิกิริยาตามธรรมชาติหลังจากแผนการล้มเหลว
หลิ่วชุ่ยหลานเดินจากไปแล้ว
เสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดินในหมู่บ้าน ไกลออกไปเรื่อยๆ
ไน่ชิงเหอยืนพิงบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง มือที่เก็บไว้ในกระเป๋าสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะกลัว เป็นเพราะเกลียด
"ชิงเหอ"
เสียงของไน่ฉางเกินดังมาจากในห้อง เสียงทุ้มๆ "เข้ามา"