“เขาไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง ไน่ชิงเหอ เพราะเขา... รังเกียจว่าเธอสกปรก!”
คำพูดเย็นชาดุจมีดอาบยาพิษ แทงทะลุหัวใจที่กำลังจะดับสูญของไน่ชิงเหออย่างโหดเหี้ยม
ไน่ชิงเหอเบิกตาสีแดงก่ำ พูดช้าลงทีละคำ: “เขา... รังเกียจ... ฉัน... สกปรก?”
“ไม่รังเกียจแล้วหรือไง? ไน่ชิงเหอ จำชามน้ำตาลที่พี่หมิงหยวนยื่นให้เธอด้วยตัวเองได้ไหม? คืนนั้นเอง เธอก็ตกลงไปกับนายทหารหนุ่มที่มาพักบ้าน... เอ่อ...”
เมื่อนึกถึงรายละเอียดเหล่านั้น ไน่ชิงเหอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จ้องเขม็งไปที่หลิ่วชุ่ยหลานที่ยืนอยู่ข้างๆ
ใต้แสงไฟนีออนสีขาวซีดในห้องคนไข้ หลิ่วชุ่ยหลานแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน มองลงมายังนางที่ป่วยนอนซมจนแทบหมดเรี่ยวแรงด้วยสายตาเย่อหยิ่ง ถ้อยคำทุกคำแทงใจดำ
ไน่ชิงเหอวัย 45 ปี ผมขาวโพลนไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า มือที่แห้งผากมีรอยย่นหยาบกร้านจากการตากยาและต้มยามาหลายปี
เมื่อตอนที่นางฟื้นขึ้นมา พยาบาลสาวคนหนึ่งพูดด้วยความอิจฉา: “เธอคือแม่บ้านที่บ้านผู้อำนวยการโจวที่พวกเขาพูดถึงหรือเปล่า? ผู้อำนวยการโจวกับภรรยาดูแลเธอดีมาก ถึงขนาดจัดห้องพักเดี่ยวให้เธอเลยนะ”
เหอะ—
ในสายตาคนอื่น นางเป็นเพียงแม่บ้านแก่ๆ คนรับใช้ที่ขยันและไม่โดดเด่นในบ้านของผู้อำนวยการโจวหมิงหยวนที่ดังไปทั่วเมืองเท่านั้น
ไม่มีใครรู้ว่าชายผู้นี้ที่ดังไปทั่วเมือง ผู้คนยกย่องว่าเป็น “หมอเทวดาผู้ส่งบุตร” นั้น ความรู้ทางการแพทย์ทั้งหมด ชื่อเสียงทั้งหมด ความมั่นคงทั้งหมดของเขา ล้วนขโมยมาจากนางทั้งสิ้น
ยาสูตรลับเฉพาะตระกูลไน่ที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนในการรักษาภาวะมีบุตรยากและโรคเกี่ยวกับสตรี คือวิชาสุดท้ายที่ปู่ยกให้แก่นาง
เป็นนางที่สอนให้โจวหมิงหยวนรู้จักยา ปรุงยา ใช้เข็มรักษา และเป็นนางที่อยู่เคียงข้าง ให้กำลังใจเขาจากคลินิกเล็กๆ ในชนบท ค่อยๆ ก้าวหน้าขึ้นมา สนับสนุนให้เขาไปเปิดโรงพยาบาลในเมือง
โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเฉาซิน—
ป้ายทองคำขนาดใหญ่ ตึก 5 ชั้น เป็นโรงพยาบาลเอกชนแห่งแรกในเมืองที่ใช้แพทย์แผนจีน
ภาพโจวหมิงหยวนสวมแว่นกรอบทอง สวมเสื้อกาวน์ขาว ยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลเพื่อตัดริบบิ้น ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์เมือง พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า “หมอเทวดาผู้ส่งบุตร โจวหมิงหยวน ทำคุณประโยชน์แก่ราษฎร”
เกียรติบนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ คำยกย่องของประชาชน ชื่อเสียงของหมอผู้มีคุณธรรม ทั้งหมดนี้ควรเป็นของไน่ชิงเหอ
แต่ท้ายที่สุด ทุกอย่างกลับกลายเป็นรัศมีภาพของโจวหมิงหยวน
ส่วนนาง ตลอดกว่า 20 ปี ถูกเขาซ่อนไว้ในที่มืด แม้แต่ประตูโรงพยาบาลที่นางสร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง ก็ไม่เคยได้ก้าวเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว
การวางแผนที่ไร้สาระและสกปรกยิ่งกว่านั้น ยังผูกพันตัวนางไปทั้งชีวิต
เมื่ออายุ 20 ปี นางไปดูแลแม่ของตระกูลโจว โจวหมิงหยวนด้วยตัวเองยื่นน้ำตาลหนึ่งถ้วยเพื่อแสดงความขอบคุณ
พอตื่นขึ้นมา นางกลับพบว่าตัวเองเสียตัวให้กับนายทหารหนุ่มที่พักอยู่ที่บ้านตระกูลโจวโดยไม่รู้ตัว
ในยุคที่อนุรักษ์นิยม การเสียตัวเป็นรอยด่างพร้อยที่ผู้หญิงไม่มีวันลบออกได้
นางหวาดกลัว โทษตัวเอง รู้สึกผิด
แม้มันจะไม่ใช่ความผิดของนางก็ตาม
โจวหมิงหยวน “อ่อนโยน” ยอมรับนาง เขาคุกเข่าต่อหน้าปู่ของนาง บอกว่าไม่รังเกียจนาง และสัญญาว่าจะปกป้องและรักนางไปตลอดชีวิต
นางเชื่อเขา
เพราะ “ความใจกว้าง” ของโจวหมิงหยวน ทำให้นางรู้สึกผิดต่อเขามาครึ่งชีวิต ทุ่มเททุกอย่างให้เขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและไม่มีเงื่อนไข
มอบยาสูตรลับ ปรนนิบัติพ่อแม่สามี ดูแลบ้านเรือน เลี้ยงลูก ใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านฟรีๆ ของตระกูลโจว
เมื่อโจวหมิงหยวนเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ นางยังช่วยเขาแก้ และปล่อยให้ชื่อเสียงทั้งหมดตกเป็นของเขา
นางคิดว่าตัวเองมีลูกสาวและลูกชาย คิดว่ากับโจวหมิงหยวนเป็นสามีภรรยาที่เคารพกัน คิดว่าตัวเองเป็นภรรยาผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่มีหน้ามีตา
จนกระทั่งวินาทีนี้ คำโกหกทั้งหมดถูกฉีกออกด้วยความจริง
“นอกจากเซี่ยวฮวาที่เธอมีกับชายอื่น เธอก็ไม่เคยตั้งท้องอีกเลย”
“พี่หมิงหยวนให้ยาเธอเพื่อเปลี่ยนชีพจร หลอกให้เธอคิดว่าตั้งท้อง 10 เดือน เพื่อให้เธออยู่บ้านอย่างสบายใจ ปรนนิบัติพ่อแม่เรา”
“อีกอย่าง ไน่ชิงเหอ เสี่ยวเป่าที่เธอเลี้ยงมาด้วยมือตัวเอง 20 ปี เป็นลูกแท้ๆ ของฉันกับพี่หมิงหยวน”
หลิ่วชุ่ยหลานยิ้มอย่างโหดร้าย กระซิบความจริงที่โหดร้ายที่สุด
“...”
เสี่ยวเป่าเป็นลูกของพวกเขาสองคนงั้นเหรอ?
ไน่ชิงเหอเบิกตาสีแดงก่ำ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น ลำคอส่งเสียงร้องครางออกมา
ถึงอย่างนั้น หลิ่วชุ่ยหลานก็ยังไม่ยอมปล่อยนาง นางย่อตัวลงมา สบตากับดวงตาสีแดงก่ำของนาง แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า:
“ไน่ชิงเหอ พี่หมิงหยวนเขารังเกียจที่เธอถูกชายอื่นแตะต้องในคืนนั้น ดังนั้นเขาถึงไม่เคยแตะต้องเธอ เธอก็โทษเขาไม่ได้ ใครจะไปว่าเธอสกปรกและไม่บริสุทธิ์จริงๆ ล่ะ?”
“เราเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ก็ควรรักษาความระแวงไว้ ถ้าเธอรักพี่หมิงหยวน ก็ควรทำให้ตัวเองบริสุทธิ์เพื่อเขา เธอว่าใช่ไหม?”
นางสกปรก?
ร่างกายนางไม่บริสุทธิ์?
นางไม่รักษาความบริสุทธิ์?
ไน่ชิงเหอเจ็บปวดรวดร้าวในทรวงอก เลือดสดพ่นออกจากปากทันที
น่าขัน! น่าขันเหลือเกิน!
เหตุการณ์ที่ทำลายความบริสุทธิ์ของนางทั้งชีวิตนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นแผนการที่โจวหมิงหยวนวางไว้เองทั้งหมด
เขาจงใจทำลายความบริสุทธิ์ของนาง เพื่อที่นางจะได้รู้สึกต่ำต้อย รู้สึกผิด ไร้ที่พึ่ง แล้วทั้งชีวิตนี้จะได้พึ่งพาเขาอย่างเดียว เชื่อฟังเขาแต่เพียงผู้เดียว
ใช้ความบริสุทธิ์ ชื่อเสียง ความรู้ทางการแพทย์ และชีวิตของนาง ปูทางให้เขาก้าวหน้าอย่างราบรื่น
นางทุ่มเทหัวใจ มอบวิชาลับตระกูล ทุ่มเทแรงกายทั้งครึ่งชีวิต สิ่งที่ได้กลับมาคือการหลอกลวงกว่า 20 ปี ความอัปยศตลอดชีวิต การเป็นแม่บ้านในสายตาคนอื่น และการรังเกียจขั้นสูงสุดจากคนที่นางคิดว่ารัก
ไม่แปลกเลยที่เซี่ยวฮวาลูกสาวแท้ๆ ของนาง พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็ถูกโจวหมิงหยวนจัดการให้แต่งงานไปไกล ส่วนเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้างกายกลับไม่ใช่ลูกของนาง!
“อีกอย่างหนึ่ง ก็คือทะเบียนสมรสที่เธอเก็บรักษาไว้ดีมากใบนั้น เป็นแค่ทะเบียนปลอม ใช้เงิน 5 หยวนของพี่หมิงหยวน ตอนนั้นเขารู้สึกเสียดายมาก”
“จริงๆ แล้วฉันกลับคิดว่าเงิน 5 หยวนนั้นคุ้มค่า แลกกับการที่เธอช่วยเราดูแลพ่อแม่จนถึงวาระสุดท้าย และเลี้ยงเสี่ยวเป่าที่เป็นโรคหอบหืดมาตั้งแต่เด็กให้แข็งแรง จนหายขาด ฉันยังรู้สึกไม่น่าเชื่อเลย”
“ไน่ชิงเหอ เธอเกิดมาเพื่อรักษาคนป่วย การซื้อขาย 5 หยวนนี้ คุ้มค่ามาก”
เสียงของหลิ่วชุ่ยหลานเบาเหมือนลมพัด แต่กลับทำลายความหวังสุดท้ายของไน่ชิงเหออย่างสิ้นเชิง
ใช่แล้ว!
ทั้งชีวิตนางรักษาผู้หญิงที่มีบุตรยากจำนวนนับไม่ถ้วน ให้พวกเธอได้เป็นแม่ ทำให้หลายครอบครัวสมบูรณ์
ช่วยผู้ป่วยโรคยากจำนวนมากให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน ผู้ที่โรงพยาบาลตัดสินว่าไม่สามารถรักษาได้ กลับมาที่นี่แล้วอาการดีขึ้นมีมากมาย
ลับหลัง คนไข้เหล่านั้นถึงกับเรียกนางว่า “หมอเทพผู้เร้นลับ”
นางช่วยคนไว้มากมาย แต่กลับช่วยตัวเองไม่ได้ และไม่เคยรู้ว่าดวงตาของตัวเองตาบอดขนาดนี้
คนที่นางคิดว่าเป็นคู่ชีวิต กลับแอบวางแผนทำลายชีวิตนางทั้งหมด
ช่างเป็นแผนการที่โหดร้าย!
ช่างเป็นจิตใจที่สกปรก!
ช่างเป็นผู้ชายที่ใจดำ!
น้ำตาหนึ่งหยดไหลออกจากหางตาไน่ชิงเหอ แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ด ปล่อยให้น้ำตาไหลลงข้างขมับเข้าผม หลอดไฟนีออนส่งเสียงหึ่งๆ ผีเสื้อกลางคืนยังคงบินชนอยู่นั้น
นอกประตู มีเสียงฝีเท้าที่โจวหมิงหยวนแกล้งทำเป็นตื่นตระหนกดังมา
ในความมืดมัว นางเห็นสายตาตกใจของเขา
นางรู้ว่าเขาไม่เคยรักนาง วินาทีนี้ที่รีบมา ก็แค่อยากยืนยันว่านางตายหรือยัง
“พี่หมิงหยวน—” หลิ่วชุ่ยหลานเดินเข้าไปหา
“เป็นยังไง ตายแล้วหรือยัง?” โจวหมิงหยวนจับมือขาวของหลิ่วชุ่ยหลาน แล้วสอดนิ้วเข้าไปประสานกัน
“อื้ม เพิ่งขาดใจ” หลิ่วชุ่ยหลานพยักหน้า
“ดีมาก ในที่สุดก็ตาย ทั้งชีวิตนี้ทรมานฉันจะแย่!” โจวหมิงหยวนถอนหายใจยาว ร่างกายที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
ความเสียใจไม่มีที่สิ้นสุดและความแค้นเย็นชาเข้าครอบงำทั้งตัว
ถ้ามีชาติหน้า—
โจวหมิงหยวน หลิ่วชุ่ยหลาน!
ฉันจะให้พวกเจ้า ชดใช้ความแค้นนองเลือด ด้วยร้อยเท่า!
ความมืดมิดกลืนกินสติ ไน่ชิงเหอหลับตาลงด้วยความแค้น และหมดลมหายใจในที่สุด