ต้นฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบาย ท้องฟ้ากว้างไกล ในตรอกซอกซอย กำแพงสีเทาของลานบ้านถูกแสงแดดอบอุ่น เป็นครั้งคราวมีคนสวมชุดสูทสีน้ำเงินขี่จักรยานผ่านไปมาอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งไว้เพียงเสียงกระดิ่งอันแหลมคม กลิ่นควันถ่านลอยอวลอยู่ในสายลม
หลี่จิ้งอันหาร้านอาหารของรัฐแถวนั้นกินข้าวเช้า สั่งโถน้ำเต้าหู้หนึ่งโถ กับปาท่องโก๋ครึ่งจิน เขายังจงใจยืนยันกับพนักงานว่าที่นี่เป็นน้ำเต้าหู้ ไม่ใช่ถั่วหมักเปรี้ยวนะ?
ระหว่างทางแวะซื้อขนมจากสหกรณ์ร้านค้า สองชุด หนึ่งชุดให้พ่อแม่ อีกชุดให้บ้านพี่สาว
จากนั้นไปดูที่ตลาดซีตานว่ามีเนื้อสัตว์ขายไหม ไม่คิดว่าวันนี้จะมีไก่ขายด้วย
"อย่างนี้พลาดไม่ได้ ต้องซื้อสองตัว" หลี่จิ้งอันคิดในใจ ช่วงนี้ไก่เป็ดห่านไม่ได้มีขายทุกวัน ต้องอาศัยจังหวะ
คนที่เดินผ่านไปมาต่างมองด้วยสายตาอิจฉา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขามีทั้งเงินและคูปอง
ตรอกแห่งหนึ่ง เขตซีเฉิง
"กริ๊งกริ่ง ๆ——"
หลี่จิ้งอันกดกริ่งจักรยาน เตือนเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ในตรอกให้ระวัง
เขาผลักจักรยานเข้าไปในลานหมู่บ้านขนาดใหญ่ ที่นี่คือที่ที่เจ้าของร่างเดิมเติบโตมา
ลานสี่เหลี่ยมแห่งนี้เทียบกับลานสี่เหลี่ยมแบบมาตรฐานที่หนานลัวกู้เซียงไม่ได้ เป็นเพียงลานเล็กๆ ชั้นเดียว แต่ละบ้านก็ต่อเติมครัวเล็กๆ ไว้ในลาน ทำให้ลานดูแออัดมากขึ้น
บ้านสามห้องปีกตะวันออกที่อยู่ด้านหน้าคือบ้านของเขา
"โอ้ จิ้งอันกลับมาแล้ว!"
"ซื้อของมาเยอะแยะอีกแล้ว เก่งจริงๆ"
"นั่นสิ จิ้งอันตอนนี้เป็นข้าราชการแล้วนะ"