หลิ่วซานเว่ยยกเนื้อผัดจานนี้ไปยังโถงด้านหน้า แบ่งให้ลูกค้าประจำหลายคนได้ลองชิม
หลังจากทุกคนชิมแล้ว ต่างก็เอ่ยชมไม่ขาดปาก บางคนถามขึ้นทันทีว่า 「เถ้าแก่หลิ่ว นี่เป็นเนื้อหมูชนิดใด เหตุใดจึงไม่มีกลิ่นคาวเลย อร่อยเหลือเกิน!」
หลิ่วซานเว่ยยิ้มรับส่ง ๆ พลางครุ่นคิดถึงเรื่องหนึ่งอยู่ในใจ
หากมีเนื้อหมูเช่นนี้ส่งมาให้ได้อย่างต่อเนื่อง จะเป็นเรื่องดีเพียงใด!
เขากลับไปยังเรือนด้านหลัง นั่งลงตรงประตูห้องครัว มองแม่ไก่ไม่กี่ตัวที่กำลังจิกกินอาหารอยู่ในลาน แล้วจมอยู่กับความคิด
เนื้อหมูของหงเป่าอร่อยจริง ทว่ามีปริมาณน้อยเกินไป ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้
แทนที่จะต้องวิ่งเต้นฝากคนไปซื้อเนื้อไม่กี่ชั่ง มิสู้ลงมือทำเอง
เขาเลี้ยงหมูเองเสียเลย
หงเป่าใช้วิธีใหม่เลี้ยงหมูได้ แล้วเหตุใดเขาจะทำไม่ได้?
ขอเพียงหาวิธีเลี้ยงหมูให้ได้ แล้วหาสถานที่สร้างคอกหมู เลี้ยงไว้สักหลายร้อยตัว พอถึงเวลาออกขาย ตลาดเนื้อหมูทั่วทั้งเมืองหลินอันก็จะตกอยู่ในมือเขา
ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่เฉินเส้าอันกับหงเป่าเลย แม้แต่ผู้จัดซื้อของในวังก็ยังต้องคอยดูสีหน้าเขา หลิ่วซานเว่ย
ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เขาพลันลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาสองสามก้าวในลาน ในหัวเริ่มวางแผนแล้วว่าจะไปซื้อที่ดินที่ใด สร้างคอกหมูใหญ่เพียงไหน และจ้างคนงานกี่คน
ส่วนจะหาวิธีเลี้ยงหมูมาได้อย่างไรนั้น...
เขามองไปทางนอกเมือง มุมปากเผยรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
หงเป่าเป็นคนซื่อบื้อเช่นนั้น จะรู้อะไรเรื่องเลี้ยงหมู เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของเฉินเส้าอันแน่