แม้ในมือจะมีแว่นตาที่ทำเสร็จแล้วอยู่ แต่เฉินเส้าอันก็ไม่ร้อนใจ เขาจงใจรออยู่สามวัน ก่อนจะค่อย ๆ มุ่งหน้าไปยังจวนเหยียนซื่อฉง
เขาตั้งใจปล่อยเรื่องนี้ให้ค้างไว้ เพื่อให้เหยียนซื่อฉงเฝ้ารอด้วยความคาดหวังมากขึ้น ทั้งยังทำให้แว่นตาคู่นี้ดูได้มายากยิ่งกว่าเดิม
จวนเหยียนตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองหลินอัน มีพื้นที่กว้างขวางยิ่งนัก ประตูแดงชาดกับกำแพงสูงตระหง่าน เบื้องหน้ามีสิงโตหินสองตัวตั้งเด่นสง่า
เฉินเส้าอันยื่นเทียบเข้าไป หลังคนเฝ้าประตูไปรายงาน ไม่นานก็มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งดูคล้ายพ่อบ้านก้าวเร็ว ๆ ออกมาต้อนรับ ก่อนจะนำเขาเข้าไปอย่างนอบน้อม
เขาเดินผ่านลานเรือนหลายชั้น จนมาถึงห้องหนังสือของเหยียนซื่อฉง
ตอนเฉินเส้าอันก้าวเข้าไป เหยียนซื่อฉงกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ในมือถือเอกสารราชการ ยกออกไปไกลและหรี่ตามองอย่างยากลำบาก
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็วางเอกสารลง ลุกขึ้นไปนั่งยังที่นั่งประธานด้านข้าง แล้วเงยหน้าขึ้น แววตาเผยความคาดหวังปนร้อนใจอยู่หลายส่วน
“พ่อครัวหลวงเฉินมาแล้ว สิ่งของที่ช่วยให้สายตาดีขึ้นทำเสร็จแล้วหรือ?”
เฉินเส้าอันก้าวไปข้างหน้า ประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “เรียนท่านอัครมหาเสนาบดี งานสำเร็จลุล่วงไม่ทำให้ท่านผิดหวัง แว่นตาทำเสร็จแล้ว ข้าน้อยจึงนำมามอบให้ท่านโดยเฉพาะ”
เขาหยิบกล่องไม้ใบเล็กประณีตออกมาจากอกเสื้อ ผิวกล่องขัดจนเรียบเนียนละเอียด มุมกล่องฝังลวดลายเส้นทองแดงถักทออย่างประณีต งานฝีมือพิถีพิถันยิ่ง
เมื่อเปิดกล่องไม้ เขาก็หยิบแว่นตาออกมา
เลนส์ทำจากเรซิน มีความใสสูงมาก แสงแดดยามบ่ายที่ตกกระทบเผยประกายแผ่วจาง
เหยียนซื่อฉงยื่นมือรับแว่นตา พลิกดูไปมาหลายรอบ
เขายกแว่นขึ้นดูจากระยะไกลก่อน แล้วจึงนำมาใกล้ ด้านนิ้วมือก็ลูบขอบเลนส์เบา ๆ พลางส่งเสียงชื่นชมไม่ขาดปาก