เฉินเส้าอันยิ้มพลางกล่าวว่า “สิ่งนี้เรียกว่าแว่นตา ใช้ช่วยให้มองเห็นได้ชัดขึ้น เจ้าว่าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยอดเยี่ยมยิ่ง! ของสิ่งนี้ช่างน่าอัศจรรย์นัก!” โจวเฉวียนแตะกรอบแว่นบนสันจมูก มือทั้งสองข้างสั่นน้อย ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ข้าทำงานช่างไม้มายี่สิบกว่าปี ช่วงหลายปีมานี้สายตาไม่ดี งานละเอียดอาศัยเพียงสัมผัสจากมือกับประสบการณ์ หากมีของสิ่งนี้ ข้าก็มองเห็นได้ชัดเจนเหมือนเมื่อครั้งยังหนุ่มแล้ว”
ขณะกล่าว เขาพลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบถอดแว่นออก เตรียมส่งคืนให้เฉินเส้าอัน
“นายท่าน ของสิ่งนี้คงราคาแพงยิ่ง ข้ารับไว้เปล่า ๆ ไม่ได้”
เฉินเส้าอันกดมือเขาไว้แล้วกล่าวว่า “แว่นตานี้ราคาไม่ถูกจริง ๆ ใช้ผลึกน้ำดีเยี่ยม ให้ช่างฝีมือประณีตเป็นผู้เจียระไนขึ้นมาโดยเฉพาะ”
“แต่สำหรับข้าแล้วไม่นับเป็นอะไร ขอเพียงขายออกสักอันก็ได้เงินคืนแล้ว อัครมหาเสนาบดีเหยียนซื่อฉงแห่งราชสำนักก็สั่งไว้หนึ่งอัน การค้าครั้งนี้ข้าย่อมได้กำไรแน่ แว่นอันนี้เจ้าเก็บไว้ใช้เถิด”
พอโจวเฉวียนได้ยินคำว่า “อัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก” มือก็หดกลับเร็วยิ่งกว่าเดิม เขาส่ายหน้ารัว ๆ
“ไม่ได้เด็ดขาด! ข้าเป็นเพียงช่างไม้ตัวเล็ก ๆ ไหนเลยจะกล้าใช้ของอย่างเดียวกับอัครมหาเสนาบดี นายท่านเก็บกลับไปเถิด”
เฉินเส้าอันครุ่นคิด เห็นว่าคำพูดของโจวเฉวียนก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
หากมีคนเห็นเหล่าโจวสวมแว่นตา แถมยังเป็นแบบเดียวกับอัครมหาเสนาบดี ย่อมชวนให้เกิดข้อสงสัยและความยุ่งยากโดยไม่จำเป็น