องค์หญิงเล่อหนิงได้ยินดังนั้น ก็วางช้อนบดมันฝรั่งในมือลงทันที เชิดอกน้อย ๆ อย่างภาคภูมิใจแล้วกล่าวว่า:
“เสด็จแม่ไม่ได้ไป ช่างน่าเสียดายยิ่ง เมื่อวานพวกหนูอยู่ที่ไร่ ได้ย่างข้าวโพดกิน แล้วยังย่างมันฝรั่งกินด้วย”
“เสด็จพี่ให้คนขนมะเขือเทศ ข้าวโพด และมันฝรั่งไปหมดแล้ว เกือบทำให้หนูไม่มีอะไรให้กินเสียแล้ว”
ฮองเฮาหยอกนางว่า “เสด็จพี่ของเจ้าร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ เช่นนั้นให้เขาเหลือของอร่อยไว้ให้เจ้าบ้างสิ”
เล่อหนิงเลียนน้ำเสียงขององค์รัชทายาท เชิดหน้าทำเคร่งแล้วกล่าวว่า:
“เสด็จพี่ตรัสว่า—‘วางใจเถิด เสด็จพี่จะเหลือไว้ให้ห้องเครื่องหลวงบ้าง’—หลังจากนั้นหนูถึงวางใจ”
ท่าทางเลียนแบบผู้ใหญ่พูดของนางทำให้คนทั้งโต๊ะพากันหัวเราะ ฮองเฮาส่ายหน้าอย่างยิ้มแย้ม ก่อนยื่นมือไปบีบจมูกน้อย ๆ ของนางเบา ๆ
“เจ้านี่ รู้จักแต่กิน”
องค์รัชทายาทเองก็อดหัวเราะไม่ได้ ทว่าหลังจากนั้นก็ปรับสีหน้าให้จริงจัง
“เสด็จพ่อกล่าวถูกต้อง ธัญพืชชนิดใหม่เหล่านี้ไม่เพียงให้ผลผลิตสูง รสชาติก็ดีด้วย การส่งเสริมให้แพร่หลายย่อมไม่ยากนัก”
“แต่เพราะเป็นเช่นนี้ กระหม่อมจึงกังวลว่าเมื่อข่าวแพร่ออกไป การแย่งชิงเมล็ดพันธุ์ของเหล่าขุมกำลังจะรุนแรงยิ่งกว่าที่พวกเราคาดไว้”
ฮ่องเต้พยักหน้า แววตาครุ่นคิดอยู่หลายส่วน
“เราทราบแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ต้องให้เจ้าควบคุมดูแลด้วยตนเอง จะมอบหมายให้ผู้อื่นทำแทนไม่ได้ ทั้งการจัดสรรเมล็ดพันธุ์ การวางแผนทดลองเพาะปลูก และแผนส่งเสริมในปีหน้า ทุกขั้นตอนต้องดำเนินไปอย่างรอบคอบ ห้ามเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย”
องค์รัชทายาทพยักหน้าอย่างหนักแน่น “กระหม่อมเข้าใจแล้ว”
องค์หญิงเล่อหนิงฟังไม่เข้าใจว่าเสด็จพ่อกับเสด็จพี่กำลังพูดเรื่องจริงจังอันใด นางรู้เพียงว่ามันบดและข้าวโพดทอดตรงหน้าอร่อยเหลือเกิน