ข่าวเรื่องเมล็ดพันธุ์ธัญพืชให้ผลผลิตสูง ท้ายที่สุดก็ปิดบังไว้ไม่อยู่
ทางฮ่องเต้กับองค์รัชทายาทพยายามกดข่าวอย่างเต็มที่แล้ว ทว่าความเคลื่อนไหวตอนเก็บเกี่ยวผลผลิตในไร่นาวันนั้นใหญ่โตเกินไป ประกอบกับเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ร่วมประชุมในห้องทรงพระอักษร แม้พวกเขาจะเก็บงำเรื่องนี้ไว้แน่น แต่ในบรรดาคนในครอบครัวที่จวนก็ย่อมมีบางคนปากพล่อย
ข่าวแพร่กระจายราวกับน้ำที่เทลงบนพื้นทราย ภายนอกดูเหมือนไม่มีความเคลื่อนไหว ทว่าข้างใต้ซึมซาบไปทั่วแล้ว
แรกเริ่ม ทุกคนต่างไม่ใส่ใจ
“ข้าวโพดให้ผลผลิตไร่ละ 2,000 จินหรือ? มันฝรั่ง 1,500 จินหรือ? หลอกผีกระมัง!”
“ต่อให้เป็นนาที่มีน้ำอุดมสมบูรณ์ที่สุด ในปีที่ฟ้าฝนเป็นใจ ข้าวก็ยังเก็บเกี่ยวได้เพียงไร่ละสามร้อยกว่าจินเท่านั้น”
“ของหายากจากแดนโพ้นทะเลอะไรกัน ให้ผลผลิตมากกว่าข้าวถึงห้าหกเท่า? คุยโวเกินไปแล้วกระมัง!”
ทว่าไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ราชสำนักไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว ไม่ออกมายืนยันว่าเป็นข่าวลือ และไม่ยอมรับว่าเป็นความจริง
ผู้ที่คิดสืบข่าว บ้างก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ บ้างก็ถึงขั้นเข้าไปไม่ได้แม้แต่ประตู
ท่าทีเงียบงันเช่นนี้กลับยิ่งทำให้ผู้คนสงสัย
หากเป็นข่าวลวง ราชสำนักจะร้อนตัวไปไย? นี่มิใช่ยิ่งปิดยิ่งเผยหรอกหรือ
ชีวิตขององค์รัชทายาทนับจากนั้นก็เริ่มลำบากขึ้น
เริ่มจากขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ไม่กี่คนที่สนิทสนมกับตำหนักบูรพาในอดีตมาหาถึงที่ ปากก็เอ่ยว่า “ไม่ได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาทเพื่อรำลึกความหลังกันเสียนานแล้ว” ทว่าเพิ่งพูดกันได้ไม่กี่ประโยค ก็วกเข้าเรื่องเมล็ดพันธุ์ธัญพืช
องค์รัชทายาทแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง พูดวกไปวนมาเพื่อเบี่ยงประเด็น