เฉินเส้าอันชี้แผ่นแปะลดไข้สีชมพูในมือหลิ่วหยา แล้วอธิบายว่า
“เหนียงเหนียงโปรดทอดพระเนตร แผ่นแปะเย็นนี้จะเปลี่ยนสีเมื่อสัมผัสความร้อน ก่อนแปะเป็นสีขาวนวล หลังดูดซับไอร้อนจากหน้าผากขององค์หญิงแล้ว สีจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีชมพู ยิ่งสีเข้มก็ยิ่งหมายความว่าดูดซับความร้อนไปได้มากพ่ะย่ะค่ะ”
“ยามนี้แผ่นแปะเปลี่ยนเป็นสีชมพูแล้ว แสดงว่ามันช่วยพาความร้อนส่วนหนึ่งออกจากร่างกายองค์หญิง พระอุณหภูมิจึงลดลงพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮารับแผ่นแปะสีชมพูมา ส่องดูใต้แสงไฟอย่างละเอียด ก็พบว่าแตกต่างจากแผ่นใสแผ่นก่อนโดยสิ้นเชิง
นางอุทานด้วยความประหลาดใจ “ถึงกับเปลี่ยนสีได้ด้วยหรือ? นี่...ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก!”
หมอหลวงจางอดไม่ได้ที่จะขยับเข้ามาใกล้ ยืดคอมองแผ่นแปะสีชมพูนั้น คิ้วขมวดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความฉงน
เขายื่นมือไปแตะแผ่นแปะ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจริง ๆ
นั่นคือความร้อนที่ดูดซับมาจากหน้าผากองค์หญิง เขาอ้าปาก อยากเอ่ยบางอย่าง แต่กลับพบว่าไม่มีสิ่งใดให้โต้แย้งได้เลย
เขาไม่เคยเห็นสิ่งของเช่นนี้มาก่อนจริง ๆ ทว่าความจริงอยู่ตรงหน้า พระอุณหภูมิขององค์หญิงลดลงแล้ว และแผ่นแปะก็เปลี่ยนสีจริง ๆ
เขาชักมือกลับอย่างเสียหน้า ถอยไปยืนข้างหนึ่ง ไม่กล่าวอะไรอีก ทว่าคิ้วที่ขมวดมุ่นกับแววตาวูบไหวกลับเผยความตื่นตะลึงและฉงนในใจออกมา
เฉินเส้าอันคิดว่า ยาลดไข้ที่กินเข้าไปน่าจะออกฤทธิ์แล้ว จึงเอ่ยถามว่า “หลิ่วหยา ลองแตะดูว่าองค์หญิงมีเหงื่อออกหรือไม่”