หมอหลวงจางขมวดคิ้ว ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวแล้วประสานมือคำนับ “ฝ่าบาท พ่อครัวหลวงเฉินมิใช่หมอ หากใช้ยาโดยพลการ เกรงว่าจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ...”
ฮองเฮาตรัสว่า “หมอหลวงจาง ยาที่ท่านจัดให้ องค์หญิงดื่มไปแล้ว แต่ไข้ยังไม่ลด พ่อครัวหลวงเฉินบอกว่ามีวิธี ลองให้เขาทดลองดูก็ไม่เสียหาย อีกทั้งเขาบอกว่าเป็นเพียงตำรับอาหารบำบัด น่าจะไม่มีอันตราย”
หมอหลวงจางได้ยินดังนั้น ริมฝีปากขยับคล้ายอยากกล่าวอะไรต่อ แต่เมื่อเห็นว่าฮองเฮาทรงยืนกราน ทั้งฮ่องเต้ก็ไม่ได้คัดค้าน จึงจำต้องถอยไปยืนด้านข้าง
เขาซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ สีหน้าไร้อารมณ์ขณะมองเฉินเส้าอัน พลางแค่นเสียงเย็นชาในใจ
อาหารบำบัด? ตำรับพื้นบ้านจากแดนไกล? ก็แค่กลลวงของพวกสิบแปดมงกุฎเท่านั้น
รอดูเถอะ หากเกิดเรื่องขึ้นมา จะดูซิว่าเจ้าจะรับมืออย่างไร
เฉินเส้าอันสังเกตเห็นสีหน้าของหมอหลวงจางที่รอชมเรื่องน่าขันอยู่แล้ว ทว่าเขาไม่ใส่ใจ เดินไปข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงสังเกตอาการขององค์หญิงน้อยอย่างละเอียด
เขายื่นมือไปแตะหน้าผากองค์หญิงเบา ๆ ไอร้อนระอุแผ่ผ่านผิวหนังมา ทำให้หัวใจเขาพลันบีบรัด
ในเวลาเดียวกัน มือขวาของเขาอาศัยแขนเสื้อบดบัง หยิบเครื่องวัดไข้แบบอิเล็กทรอนิกส์ออกมาจากระบบ แล้วกดวัดหน้าผากองค์หญิงอย่างรวดเร็วในมุมที่คนอื่นมองไม่เห็น
เสียง “ปี๊บ” เบา ๆ ถูกเฉินเส้าอันกลบด้วยเสียงกระแอม ทว่ากลับดึงดูดสายตาตำหนิจากฮ่องเต้มาได้
เฉินเส้าอันไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น เขาก้มมองเครื่องวัดไข้ทันที บนหน้าจอแสดงตัวเลข 40.2 องศา