หลิ่วหยาออกไปได้ไม่นาน ก็รีบร้อนกลับมาพร้อมถุงน้ำสองใบ
บนใบหน้ามีแววจนใจอยู่หลายส่วน นางเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเส้าอัน แล้วยื่นถุงน้ำให้
“เส้าอัน น้ำหมดแล้ว เจ้าไปหาน้ำมาเพิ่มหน่อยเถิด”
เฉินเส้าอันรับถุงน้ำมาแล้วลองชั่งดู
ถุงน้ำทั้งสองเบาหวิว ข้างในแทบไม่เหลือน้ำสักหยด
เขาอดบ่นไม่ได้ว่า “ถุงน้ำสองใบ เมื่อวานยังเติมจนเต็มอยู่เลย ดื่มหมดในวันเดียวหรือ? หากไม่มีน้ำขึ้นมาจริง ๆ คนพวกนี้คงทนได้ไม่ถึงสองวันกระมัง”
หลิ่วหยาถอนหายใจ ลดเสียงลงกล่าวว่า
“พวกเขาเป็นผู้สูงศักดิ์นี่นา ไม่เหมือนครอบครัวยากจนอย่างเรา ที่ต้องประหยัดทุกอย่าง”
“พระสนมฮวาผู้นั้นใช้น้ำล้างหน้าไปไม่น้อยเมื่อวาน บอกว่าถ้าไม่ล้างแล้วไม่สบายตัว ส่วนฮ่องเต้กับฮองเฮายังพอรู้จักยับยั้ง แต่กลางดึกองค์หญิงกระหายน้ำ ก็ป้อนน้ำให้นางไปหลายครั้ง...”
“ล้างหน้า?” มุมปากเฉินเส้าอันกระตุก “อยู่บนยอดเขา ชีวิตยังแทบเอาไม่รอด ยังจะห่วงล้างหน้าอีกหรือ นี่มิใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ”
“โธ่ อย่าไปสนใจเรื่องนี้เลย” หลิ่วหยาดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ ในดวงตามีแววพึ่งพาและเชื่อมั่นอยู่หลายส่วน
“ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ เส้าอัน ขอพรจากเทพเตาไฟให้ได้น้ำมาสักหน่อย คงไม่ใช่เรื่องยากกระมัง?”
เฉินเส้าอันเห็นท่าทางที่นางแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติแล้วอดหัวเราะไม่ได้
“ไม่ยากหรอก อย่าว่าแต่น้ำเพียงนิด ต่อให้ขออ่างน้ำใบใหญ่ให้เจ้าอาบ ก็ยังไม่มีปัญหา”
ใบหน้าหลิ่วหยาพลันแดงก่ำ นางถุยใส่เขาคำหนึ่ง