อีกฝ่ายเงียบไปเนิ่นนาน
พี่แทงก์แห่งเมืองใต้: เถ้าแก่ ท่านกำลังหยอกข้าอยู่หรือ? ข้าขายรถมือสอง ไม่ได้ขายน้ำมัน น้ำมันเบนซินเป็นวัตถุอันตราย ข้าส่งให้ท่านไม่ได้หรอก อีกอย่าง ข้าจะไปหาน้ำมันเบนซินมาจากที่ใด? ข้าไม่ใช่คนเปิดโรงเติมน้ำมันเสียหน่อย
เฉินเส้าอัน: ข้ารู้ว่าคำขอนี้ออกจะกะทันหัน แต่ข้าจนหนทางจริง ๆ ถึงได้มาขอให้ท่านช่วย ลองหาทางดูสักหน่อย จะสูบน้ำมันจากรถคันอื่นในร้านของท่านมาสักนิดก็ได้ หรือไปตักใส่ถังจากโรงเติมน้ำมันก็ได้ ค่าส่งข้าออกให้ ค่าน้ำมันข้าจ่ายให้เป็นสองเท่า แล้วยังเพิ่มค่าเดินธุระให้อีก
พี่แทงก์แห่งเมืองใต้: เถ้าแก่ นี่ไม่ใช่เรื่องเงิน... ทำเช่นนี้ผิดกฎหมายนะ ข้าไม่กล้าทำจริง ๆ
เฉินเส้าอัน: ค่าเดินธุระหนึ่งพัน
พี่แทงก์แห่งเมืองใต้: ...
พี่แทงก์แห่งเมืองใต้: เถ้าแก่ ไม่ใช่เรื่องเงินจริง ๆ ความเสี่ยงมันสูงเกินไป
เฉินเส้าอัน: สองพัน
พี่แทงก์แห่งเมืองใต้: ท่านกำลังทำให้ข้าลำบากใจแล้ว เถ้าแก่...
เฉินเส้าอัน: สามพัน ท่านหาไป๊บเหล็กมาสักใบ สูบน้ำมันจากรถของท่านเองใส่ถังแล้วเอามาส่งให้ข้าก็พอ ข้าไม่ให้ท่านไปซื้อจากโรงเติมน้ำมัน และไม่ให้ไปขโมยจากรถคนอื่น สูบจากรถของท่านเอง น้ำมันของท่านเอง ใครจะมาห้ามท่านได้?
อีกฝ่ายเงียบไปนานยิ่งกว่าเดิม
เฉินเส้าอันแทบจะนึกภาพออกว่า อีกฟากของหน้าจอ พ่อค้ารถมือสองคนหนึ่งกำลังต่อสู้กับความคิดในใจอย่างหนัก
ในที่สุด เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น