พิสูจน์แล้วว่าเฉินเส้าอันคิดมากเกินไปจริง ๆ
เวลาห้าวัน ไม่ยาวไม่สั้น เพียงพอให้เฉินเส้าอันสอนเคล็ดลับการใช้ลูกคิดทั้งหมดแก่คนยี่สิบกว่าคนของกรมคลัง
สุดท้าย เขายังหาตัวอย่างโจทย์ที่พบได้บ่อยในบัญชีจริงมาให้พวกเขาผลัดกันลองคำนวณ
เมื่อทำโจทย์ไปทีละข้อ ทุกคนก็ยิ่งคำนวณได้คล่องและรวดเร็วขึ้น บัดนี้มีบางคนที่คำนวณบัญชีซึ่งแต่ก่อนต้องใช้เวลาครึ่งวันจึงจะตรวจทานได้เสร็จ ภายในเวลาเพียงหนึ่งก้านธูปก็ทำเสร็จแล้ว
เฉินเส้าอันมองกระดาษคำตอบที่เขียนจนเต็มแผ่นเหล่านั้น ก่อนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
เขาไปพบรองเจ้ากรมเจิ้ง ประสานมือกล่าวว่า
“ใต้เท้าเจิ้ง การสอนลูกคิดมาถึงตรงนี้ก็นับว่าเสร็จสิ้นแล้ว เคล็ดลับและวิธีการต่าง ๆ ล้วนถ่ายทอดครบถ้วนแล้ว ดังคำกล่าวที่ว่า อาจารย์เพียงพาเข้าสู่ประตู ส่วนการฝึกฝนขึ้นอยู่กับตนเอง การเรียนรู้ไม่ยาก สิ่งสำคัญคือหมั่นฝึกฝนให้มาก ต่อไปทุกท่านเพียงดีดลูกคิดทุกวัน เมื่อชำนาญก็ย่อมทำได้รวดเร็วยิ่งขึ้น”
รองเจ้ากรมเจิ้งพยักหน้ารัว ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พ่อครัวหลวงเฉินกล่าวได้ถูกต้อง ตลอดห้าวันที่ผ่านมา ข้าน้อยเห็นกับตาว่าคนกลุ่มนี้จากที่ไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย บัดนี้กลับคำนวณได้อย่างคล่องแคล่ว น่าชื่นชมยิ่ง วิชาลูกคิดของพ่อครัวหลวงเฉินช่างล้ำลึกจริง ๆ”
เห็นว่าบรรยากาศกำลังดี เฉินเส้าอันจึงถามต่อ “เช่นนั้นใต้เท้าเจิ้ง จะจัดนักเรียนรุ่นต่อไปเมื่อใดหรือ คนในแต่ละหน่วยของกรมคลังน่าจะมีมากกว่ายี่สิบคนกระมัง? ยังมีขุนนางจากหน่วยงานอื่นอีก หากพวกเขาต้องการเรียน...”
รองเจ้ากรมเจิ้งโบกมือ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “โอ๊ย เรื่องนี้ไม่ต้องรบกวนพ่อครัวหลวงเฉินแล้ว”
“ในเมื่อคนยี่สิบกว่าคนนี้เรียนรู้แล้ว ก็ให้พวกเขากลับไปสอนคนในหน่วยของตนเองสิ สอนต่อกันไปเช่นนี้ทั้งประหยัดเวลาและแรงกาย ทั้งไม่รบกวนเวลาล้ำค่าของพ่อครัวหลวงเฉินด้วย พ่อครัวหลวงเฉินวางใจเถิด ข้าน้อยจะให้พวกเขาถ่ายทอดต่อไปอย่างดี”