เหล่าทหารเตี้ยนหนานราวกับได้รับการอภัยโทษ ต่างพากันถอยออกจากห้องทรงพระอักษรประหนึ่งกระแสน้ำ
ภายในห้องทรงพระอักษรสงบลงในที่สุด
บนพื้นมีทหารเตี้ยนหนานหลายคนนอนเกลื่อนกลาด บางคนยังคงกระตุกเบา ๆ เฉินเส้าอันกำกระบองช็อตไฟฟ้ายืนอยู่ตรงประตู คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอย่างระแวดระวัง
หงเป่าหอบหายใจ มือถือดาบที่ยังมีเลือดหยด ก่อนก้าวฉับ ๆ กลับมา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“น้องเฉิน เจ้านี่เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ! ของวิเศษนั่นคือสิ่งใด? คราวหน้าหาให้พี่สักอันได้หรือไม่”
องค์รัชทายาทตามหลังหงเป่ามา ดวงตาเป็นประกาย มองเฉินเส้าอันด้วยแววชื่นชมอย่างเต็มเปี่ยม
เขาก้าวไปตรงหน้าเฉินเส้าอัน แล้วประสานมือคำนับอย่างจริงจัง
“พ่อครัวหลวงเฉิน หากวันนี้ไม่มีเจ้า ข้ากับเสด็จแม่คงตกอยู่ในเงื้อมมือศัตรูไปนานแล้ว”
“เจ้าไม่เพียงมีทั้งสติปัญญาและความกล้าหาญ ยังมีของวิเศษเช่นนี้ติดกายอีกด้วย”
“ข้ามองคนไม่ผิดจริง ๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจ้าแสดงฝีมือในท้องพระโรง ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา!”
เฉินเส้าอันไม่รับคำพูดนั้น เพียงเอ่ยเสียงขรึมว่า
“ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน พวกเขาจะเรียกพลธนูมาที่นี่ในไม่ช้า ห้องทรงพระอักษรต้านไว้ไม่อยู่”
ฮองเฮาลู่ซื่อพยักหน้า ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
“พ่อครัวหลวงเฉินพูดถูก พวกเราต้องฝ่าวงล้อมออกไป แล้วหากำลังเสริม”
นางหันไปทางหงเป่า “แม่ทัพหง คนของเจ้าอยู่ที่ใด พวกเราควรไปทางไหน”
หงเป่าชี้ดาบไปยังระเบียงทางเดินด้านตะวันตกของห้องทรงพระอักษร
“ไปทางตะวันตก ที่นั่นมีประตูข้างอยู่บานหนึ่ง เป็นจุดเฝ้าระวังของกองลาดตระเวนของข้า คืนนี้เดิมทีควรเป็นพี่น้องใต้บังคับบัญชาของข้าเข้าเวร แต่โหวเตี้ยนหนานกลับสั่งปิดประตูวังอย่างกะทันหัน เกรงว่าคนของข้าคงถูกขวางอยู่ข้างนอกเช่นกัน”
“แต่ขอเพียงได้สมทบกับพวกเขา ก็ยังมีโอกาสบุกฝ่าออกไปได้!”
ฮองเฮามองเฉินเส้าอัน เฉินเส้าอันพยักหน้า