นายกองทัพเตี้ยนหนานผู้เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะ ก่อนสะบัดดาบเหล็กในมือแล้วตวาดว่า “จับตัวไว้!”
ทหารเตี้ยนหนานสามนายขานรับแล้วพุ่งเข้ามา แสงดาบฟันตรงเข้าใส่ใบหน้าหงเป่า
หงเป่าตวาดลั่น ยกดาบขึ้นเตรียมรับมือ
ทว่าเพียงขยับเท้า เงาร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านข้างกายเขาไปแล้ว
เฉินเส้าอันไม่รู้หยิบกระบองสั้นยาวราวหนึ่งฉื่อมาจากที่ใด ตัวกระบองดำสนิท เมื่ออยู่ในมือเขาก็ดูธรรมดาสามัญยิ่ง
เขาเผชิญหน้ากับดาบเหล็กที่ทหารคนหน้าแทงเข้ามา ไม่หลบไม่หลีก เพียงยื่นกระบองสั้นออกไปแตะลงบนคมดาบ
“ซี่ลั่น—!”
เสียงระเบิดแหลมบาดหูดังขึ้น พร้อมกับประกายไฟฟ้าสีขาวอมฟ้าที่ปะทุออกมาอย่างฉับพลัน!
ร่างทหารนายนั้นราวกับถูกค้อนยักษ์ไร้รูปร่างฟาดเข้าอย่างแรง ทั้งร่างกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดาบเหล็กในมือหลุดตกพื้นเสียงดังเคร้ง ดวงตาเหลือกขึ้น น้ำลายไหลยืด ก่อนล้มตึงลงไปทั้งร่างและชักกระตุกอยู่บนพื้น
ห้องทรงพระอักษรพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนต่างตะลึงงัน
ทหารที่ล้มอยู่บนพื้นยังคงชักกระตุก แขนขาบิดงอในมุมที่ผิดธรรมชาติ กลิ่นไหม้จาง ๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ
ทหารสองนายที่เหลือซึ่งพุ่งนำหน้ามาราวกับถูกตอกตรึงไว้กับพื้น พวกเขายกดาบค้างอยู่ในมือ ไม่รู้ควรรุกหรือถอย ต่างมองหน้ากันไปมา ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและงุนงง
หงเป่าอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง แม้แต่ดาบที่ชูอยู่ในมือก็ลืมวางลง
เขามองร่างที่ยังชักกระตุกน้อย ๆ บนพื้น แล้วหันไปมองกระบองธรรมดาในมือเฉินเส้าอัน ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเค้นเสียงประหลาดที่ผิดเพี้ยนออกมาจากลำคอว่า