คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ฝนธนูระลอกที่สองก็พุ่งมาถึงแล้ว
หงเป่าไม่มีเวลาคิดมาก เขายกโล่ใสขึ้นบังตรงหน้า
“เคร้ง ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เสียงกระทบแหลมใสถี่กระชั้นดังต่อเนื่อง ลูกธนูนับสิบดอกพุ่งชนโล่ ราวกับกระแทกเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ก่อนจะกระเด็นตกลงพื้น ไม่มีดอกใดทะลุผ่านได้
บนผิวโล่ไม่มีแม้แต่รอยร้าว ยังคงใสกระจ่างดุจผลึก สะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงเพลิง
หงเป่าชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็แสยะยิ้มหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะโอหังยิ่งนัก
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! มีแค่นี้หรือ? พวกเจ้าระดมยิงตั้งนาน สุดท้ายก็ได้แค่เกาให้ท่านคันใช่หรือไม่?”
มือหนึ่งชูโล่ใส อีกมือเท้าเอว เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างวางอำนาจสองก้าว จงใจยืนอยู่กลางลานโล่งแล้วตะโกนใส่พวกพลธนูว่า
“มา ๆ ยิงตรงนี้ ยิงกลางอกท่านนี่แหละ ถ้ายิงถูก ท่านยอมใช้นามสกุลเดียวกับเจ้าเลย!”
พวกพลธนูบนหลังคาโกรธจนแทบขบฟัน ก่อนจะระดมยิงอีกหลายระลอก ลูกธนูพุ่งกรูเข้ามาดุจฝูงตั๊กแตน แต่กลับถูกโล่ใสบานนั้นสกัดไว้ทั้งหมด เสียงเคร้งคร้างดังขึ้นขณะลูกธนูตกเกลื่อนพื้น
หงเป่ายืนอยู่หลังโล่ แกล้งทำท่าหาวเสียด้วยซ้ำ ทำเอาโหวเตี้ยนหนานกระทืบเท้าด้วยความโมโห
“ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!” โหวเตี้ยนหนานเดือดดาลจนแทบคลุ้มคลั่ง “บุกเข้าไป! พวกมันมีแค่สิบกว่าคน รุมถมเข้าไปก็ฆ่าพวกมันได้!”
กองทัพเตี้ยนหนานเริ่มเคลื่อนพลบีบเข้ามา ทั้งดาบและทวนชูขึ้นพร้อมกัน ไอสังหารแผ่กระจาย
เฉินเส้าอันถอยไปด้านหลัง ไปรวมกลุ่มกับฮองเฮาและองค์รัชทายาท ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า
“ฮองเฮา องค์รัชทายาท สถานการณ์ยามนี้ไม่เป็นผลดีกับพวกเรา”
“เหยียนซื่อฉงควบคุมกระแสคำพูดไว้แล้ว แม้กองทหารอวี่หลินจะยังไม่ลงมือในชั่วคราว แต่ก็ไม่มีทางช่วยพวกเรา หากฝืนปะทะต่อไป คนของเรามีอยู่เพียงเท่านี้ สักวันย่อมถูกผลาญจนหมดสิ้น”