เฉินเส้าอันกลับถึงที่พัก ปิดประตูลง แล้วเปิดหน้าซื้อของในโทรศัพท์เสมือนอย่างอดใจรอไม่ไหว
เขาพิมพ์คำว่า “แว่นสายตายาว” ลงในช่องค้นหา เพียงชั่วพริบตา หน้าสินค้ามากมายหลากหลายชนิดก็ปรากฏเต็มหน้าจอ
มีสารพัดรูปแบบ ทั้งกรอบขอบสีทอง กรอบโลหะผสมไทเทเนียม กรอบกลมย้อนยุค แว่นพับพกพาสะดวก และยังมีชนิดที่อ้างว่าป้องกันแสงสีฟ้าได้อีกด้วย
เฉินเส้าอันเลื่อนดูสินค้าทีละชิ้น พลางคำนวณอยู่ในใจ
แว่นป้องกันแสงสีฟ้าหรือ? ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร
ยุคนี้ไม่มีทั้งคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือ จะมีแสงสีฟ้ามาจากไหนให้ป้องกัน? เสียเงินเปล่า ๆ
แว่นพับได้หรือ? แม้จะเล็กกะทัดรัดและสะดวกดี แต่บานพับตรงส่วนพับนั้นเล็กบางนัก เปราะเสียหายง่ายเกินไปหรือไม่?
ไม่ได้ ต้องเลือกแบบทนทาน ใช้ได้นาน
เขาเลื่อนดูอยู่หลายหน้า ก่อนตัดสินใจเลือกแว่นสายตายาวกรอบดำแบบธรรมดาที่สุด
กรอบพลาสติกสีดำ เรียบง่ายดูดี ทั้งยังแข็งแรงทนทาน เลนส์ทำจากเรซิน เบากว่าแก้วคริสตัลมากและแตกยากกว่า
ที่สำคัญคือราคาถูก แว่นหนึ่งอันราคาเพียงไม่กี่สิบหยวน
เขาซื้อตั้งแต่เลนส์หนึ่งร้อยถึงสี่ร้อย แต่ละระดับสายตาซื้ออย่างละห้าอัน
หนึ่งร้อย หนึ่งร้อยห้าสิบ สองร้อย สองร้อยห้าสิบ สามร้อย สามร้อยห้าสิบ และสี่ร้อย รวมเจ็ดระดับสายตา อย่างละห้าอัน ทั้งหมดสามสิบห้าอัน
ตอนชำระเงิน เขาเหลือบดูยอดแล้วพบว่าเพียงสามพันกว่าหยวน
เงินสามพันกว่าหยวน เมื่อเทียบกับกำลังซื้อในยุคนี้แล้ว ยังไม่ถึงสิบก้วนด้วยซ้ำ