เฉินเส้าอันได้รับอนุญาตแล้วจึงตั้งสติ เดินไปหยุดตรงหน้าองค์รัชทายาท ก่อนย่อตัวลงให้ระดับสายตาเสมอกับองค์รัชทายาทที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
แววตาของเขาอ่อนโยนและสุขุม น้ำเสียงก็ไม่เร่งร้อนหรือเชื่องช้า เปี่ยมด้วยพลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกวางใจ
“องค์รัชทายาท โปรดเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคืนนี้ให้ข้าฟังตั้งแต่ต้นจนจบตามความจริง อย่าตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว ได้หรือไม่?”
องค์รัชทายาทเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ เมื่อเห็นเฉินเส้าอันย่อตัวอยู่ตรงหน้า ก็ประหนึ่งคนใกล้จมน้ำคว้าท่อนไม้ได้ จึงพยักหน้าอย่างร้อนใจ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มเล่า
“ดึกดื่นค่อนคืน ข้ากำลังนอนอยู่ในตำหนักบูรพา”
“ขันทีเฉามาหาข้าโดยไม่ทันตั้งตัว บอกว่าเสด็จพ่อมีเรื่องสำคัญจะหารือ จึงเรียกข้าเข้าเฝ้ายามดึก ข้าถามว่าเรื่องใด เขากลับบอกว่าไม่ทราบ แล้วเร่งให้ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเข้าเฝ้า”
“ข้าก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ปกติเสด็จพ่อทรงเอาใจใส่ราชกิจ ทว่าทรงเรียกข้าเข้าไปหารือเรื่องงานในวังยามดึกน้อยครั้งนัก”
“แต่เมื่อเป็นพระประสงค์ของเสด็จพ่อ ข้าก็มิกล้าซักถามมากความ จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามเขามา”
“เมื่อมาถึงด้านนอกห้องทรงพระอักษร ขันทีเฉาบอกว่าจะรออยู่ข้างนอก ให้ข้าเข้าไปตามลำพัง”
“ข้าผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเสด็จพ่อฟุบอยู่บนโต๊ะ คล้ายกำลังบรรทม”
“บนพระวรกายยังคลุมด้วยเสื้อคลุมตัวหนึ่ง เป็นเสื้อคลุมสีดำลายเมฆที่พระองค์ทรงสวมเป็นประจำ”
“ข้ามิกล้ารบกวนเสด็จพ่อ จึงยืนรออยู่ข้าง ๆ คิดว่าค่อยพูดเมื่อพระองค์ตื่น”
“แต่รออยู่นาน เสด็จพ่อก็ยังไม่ตื่น ข้าจึงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ”
“ปกติเสด็จพ่อทรงเหน็ดเหนื่อยจากการตรวจฎีกาเพียงใด ก็แทบไม่เคยบรรทมหลับสนิทในห้องทรงพระอักษรเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังทรงเรียกข้ามา จะทรงหลับไปก่อนตามลำพังได้อย่างไร?”
“ข้าจึงเดินเข้าไปตรวจดู อยากรู้ว่าเสด็จพ่อประชวรหรือไม่”