เบื้องล่างพระที่นั่งมีเก้าอี้ตั้งอยู่หลายตัว
ฮองเฮาประทับอยู่บนเก้าอี้ตัวกลาง นางสวมฉลองพระองค์สามัญสีเรียบ เกล้ามวยผมอย่างประณีตไร้ที่ติ สีหน้าสงบนิ่ง มองไม่เห็นความโศกเศร้ามากนัก ทว่าลึกลงไปในดวงตากลับเผยความเหนื่อยล้าและกังวลอยู่ราง ๆ
ด้านซ้ายของนางคืออัครมหาเสนาบดีเหยียน เขาขมวดคิ้วแน่น มือกำถ้วยชาที่เย็นชืดไว้ แต่หาได้ดื่มไม่ เพียงกุมไว้ในอุ้งมือแล้วเหม่อลอย
ด้านขวาของฮองเฮามีบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่
เขาน่าจะมีอายุห้าสิบเศษ รูปร่างกำยำ ไหล่กว้าง ใบหน้าเหลี่ยมมีร่องรอยหยาบกร้านจากการกรำแดดกรำลมมานานปี
หนวดเคราของเขาเริ่มแซมสีขาว ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงเปล่งประกาย สายตาสุขุมและเฉียบคม ประหนึ่งเหยี่ยวเฒ่าที่เกาะอยู่บนโขดหิน คอยกวาดตามองทุกคนที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ
เขาสวมชุดคลุมแพรสีม่วงเข้ม คาดสายรัดเอวหยก แม้มิได้สวมเกราะ ทว่ากลิ่นอายผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนก็ยังปิดบังไม่มิด
โหวเตี้ยนหนาน เซียวหวยหย่วน
เฉินเส้าอันจับคู่ชื่อกับใบหน้าของอีกฝ่ายในใจได้แล้ว
ขันทีเฉา เฉาเต๋อไห่ยืนอยู่ด้านหลังคนทั้งหลาย ในฐานะคนสนิทของฮ่องเต้และพยานในคดีนี้ ใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยสีหน้าโศกเศร้าเช่นเดิม
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับวอกแวก เดี๋ยวก็มองคนนี้ เดี๋ยวก็มองคนนั้น
กลางห้อง บนพื้นอิฐสีเขียว มีร่างหนึ่งคุกเข่าตัวตรงอยู่
องค์รัชทายาท
ฉลองพระองค์ของเขาเปื้อนคราบเลือดสีแดงคล้ำ แม้แต่ปลายแขนเสื้อและสาบเสื้อก็ไม่เว้น
มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้ายังมีร่องรอยคราบน้ำตาปะปนกับเลือด
เขาก้มหน้า ไหล่สั่นน้อย ๆ แต่กลับดื้อดึงไม่ยอมเปล่งเสียงใดออกมา
เฉินเส้าอันมองเพียงแวบเดียว หัวใจก็ราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง