เฉาเต๋อไห่ชะงักไปเล็กน้อย หางตาเหลือบมองโหวเตี้ยนหนานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุบตาลง ประสานมือค้อมกายกล่าวว่า “พ่อครัวหลวงเฉิน เชิญกล่าวเถิด”
“ดึกดื่นเพียงนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงเรียกองค์รัชทายาทเข้าเฝ้าอย่างเร่งด่วน มีเรื่องสำคัญอันใดหรือ?”
เฉาเต๋อไห่ส่ายหน้า สีหน้าเป็นปกติ
“เรื่องนี้ข้าน้อยไม่ทราบ ฝ่าบาทจะทรงทำสิ่งใด พวกบ่าวอย่างข้าน้อยมิกล้าคาดเดา ได้แต่ทำตามรับสั่งเท่านั้น”
“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ข้าน้อยไปตำหนักบูรพา เชิญองค์รัชทายาทเข้าเฝ้า ข้าน้อยก็ไปแล้ว ส่วนด้วยเรื่องอันใด ฝ่าบาทมิได้ตรัส ข้าน้อยยิ่งมิกล้าถาม”
เฉินเส้าอันพยักหน้า แล้วถามต่อว่า “เช่นนั้นยามองค์รัชทายาทเสด็จเข้าห้องทรงพระอักษรเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท ขันทีอยู่ที่ใด?”
“ข้าน้อยย่อมรออยู่ด้านนอกประตู” เฉาเต๋อไห่กล่าว “ฝ่าบาทเรียกองค์รัชทายาทเข้าเฝ้า ทั้งสองพระองค์สนทนากันตามลำพัง ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าว ไม่สะดวกเข้าไป จึงเฝ้าอยู่หน้าประตู คอยรับพระบัญชา”
“แล้วขันทีพบว่าฝ่าบาทเกิดเรื่องเมื่อใด?”
สีหน้าเฉาเต๋อไห่เผยแววเศร้า เสียงก็หม่นลงหลายส่วน
“ข้าน้อยรออยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน แต่ยังไม่เห็นองค์รัชทายาทออกมา จึงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ครั้นผ่านไปอีกพักหนึ่งก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว ข้าน้อยเกรงว่าจะเกิดเรื่อง จึงผลักประตูเข้าไปตรวจดู”
“ใครจะรู้ว่า… ใครจะรู้ว่าพอเข้าไปก็เห็นฝ่าบาทถูกองค์รัชทายาทลอบปลงพระชนม์แล้ว ทรงล้มอยู่บนเก้าอี้ ที่ต้นพระศอด้านหลังมีมีดสั้นปักอยู่ ส่วนองค์รัชทายาทยืนมือเปื้อนโลหิตอยู่ข้าง ๆ …”
กล่าวมาถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็สะอื้นขึ้นมา ยกแขนเสื้อเช็ดหางตา
โหวเตี้ยนหนานสอดคำขึ้นมาได้จังหวะ น้ำเสียงแฝงท่าทีถือดีไม่ยอมลดราวาศอก
“ฟังดูสิ ฟังดู! ขันทีเฉาคือพยาน เขาเห็นกับตาว่าองค์รัชทายาทปลงพระชนม์ฝ่าบาท นี่ยังไม่ใช่หลักฐานแน่ชัดอีกหรือ? พ่อครัวหลวงเฉิน ยังต้องการหลักฐานอะไรอีก?”