เฉินเส้าอันถามว่า “ข้าเป็นคนต่างถิ่น ไม่ค่อยรู้ราคาที่นี่ แม่นางหลิ่วหยา พอจะทราบหรือไม่ว่าเรือนหลังนี้มีราคาสักเท่าใด”
“เรือนเช่นนี้ในเมืองหลินอัน อย่างน้อยก็ต้องห้าพันก้วน”
เฉินเส้าอันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ว่าฮองเฮาใจกว้าง แต่ไม่คิดว่าจะทรงใจกว้างถึงเพียงนี้
ห้าพันก้วน เขาต้องเป็นพ่อครัวหลวงอีกกี่ปีจึงจะหาเงินได้มากถึงเพียงนี้
เฉินเส้าอันมองนางยืนอยู่กลางศาลา แสงตะวันสาดต้องใบหน้า พลันรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นในใจ
เขาเดินไปหยุดข้างนาง แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “แม่นางหลิ่วหยา ท่านว่าเหตุใดฮองเฮาจึงทรงดีกับข้าถึงเพียงนี้ ลงมือคราเดียวก็ประทานเรือนหลังใหญ่เช่นนี้ให้”
หลิ่วหยาครุ่นคิด ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “ย่อมเป็นเพราะท่านสร้างคุณูปการใหญ่หลวง ฝ่าบาทกับฮองเฮาจึงทรงเห็นความสำคัญของท่าน”
เฉินเส้าอันส่ายหน้าแล้วหัวเราะ “ข้าคิดว่าไม่ใช่เพียงเท่านั้น ข้าเดาว่าฮองเฮาทรงทราบว่าในภายหน้าเรือนหลังนี้จะไม่ได้มีข้าอยู่เพียงคนเดียว จึงทรงเลือกเรือนหลังใหญ่และดีเป็นพิเศษ”
หลิ่วหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันเข้าใจ “ยังมีผู้ใดจะมาอยู่ด้วยอีกหรือ”
เฉินเส้าอันมองนาง พลางยิ้มโดยไม่ตอบ
ใบหน้าหลิ่วหยาแดงวาบขึ้นทันที แดงลามไปถึงใบหู
นางเบือนหน้าไปอีกทาง น้ำเสียงเจือความลนลานและเขินอายอยู่หลายส่วน “ผู้ใด...ผู้ใดจะมาอยู่ที่นี่กับท่าน ข้า...ข้าเป็นนางกำนัล หากไม่ได้รับอนุญาตจากฮองเฮา ก็ออกจากวังตามอำเภอใจไม่ได้...”
เฉินเส้าอันมองท่าทางทำอะไรไม่ถูกของนาง ยิ่งมั่นใจในความคิดของตน แต่ก็ไม่หยอกเย้านางต่อ เพียงยิ้มเอ่ยว่า “ได้ ๆ ข้าพูดเหลวไหลเอง แต่หากวันหน้ามีโอกาส แม่นางหลิ่วหยามานั่งเล่นในสวนของข้า ดื่มชาสักถ้วย ชมดอกไม้สักหน่อย ข้าก็ยินดีต้อนรับเสมอ”