เฉินเส้าอันมองเหยี่ยวไม้ในมือของเขา แล้วมองมือทั้งสองข้างที่บิดเบี้ยว พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ
เขาเอ่ยถามว่า “ในเมื่อมือของท่านเป็นเช่นนี้ เหตุใดจึงยังแกะสลักอีกเล่า?”
ชายผู้นั้นก้มมองเหยี่ยวไม้ในมือ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า
“หากไม่แกะสลักสิ่งนี้แล้ว ข้ายังทำสิ่งใดได้อีก? ทั้งชีวิตนี้ข้ารู้เพียงงานฝีมือแขนงนี้ จึงตัดใจวางมือไม่ลง ต่อให้แกะได้ช้า ต่อให้ฝีมือไม่ดี ก็ยังอยากแกะอะไรสักอย่าง มิฉะนั้น...จะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใด?”
เฉินเส้าอันรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้ามีบ้านหลังหนึ่ง เพิ่งได้มาไม่นาน ยังว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ กำลังขาดคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแล”
“ทุกวันเพียงเปิดประตูให้อากาศถ่ายเท กวาดลานบ้าน รดน้ำดอกไม้ แล้วคอยระวังไม่ให้โจรปีนกำแพงเข้ามาเป็นครั้งคราวก็พอ”
“งานไม่หนัก มีอาหารและที่พักให้ ทั้งยังจ่ายเงินให้ทุกเดือน ท่านยินดีมาหรือไม่?”
ชายผู้นั้นชะงักไป เงยหน้ามองเฉินเส้าอัน แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่าน...ท่านไม่รังเกียจมือพิการของข้าหรือ?”
“มือของท่านเพียงเจ็บป่วย มิได้ขาดเสียหน่อย” เฉินเส้าอันยิ้มบาง
“อีกอย่าง ข้ามองที่นิสัยใจคอของท่าน มิใช่มือของท่าน ท่านอาศัยฝีมือแขนงนี้หาเลี้ยงชีพมาถึงยี่สิบปี ย่อมแสดงว่าเป็นคนขยันขันแข็งและหนักแน่น ข้าเชื่อว่าท่านจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
ชายผู้นั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ ก่อนก้มหน้าลง น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย “ตกลง ข้าจะไป ข้าชื่อโจวเฉวียน ไม่ทราบว่าเจ้าบ้านมีนามว่าอะไร?”