เฉินเส้าอันยังไม่ทันเอ่ยปาก องค์รัชทายาทที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตรัสขึ้นก่อน
「ใต้เท้าเจิ้ง มีคำกล่าวว่าความรู้ล้ำค่าไม่ถ่ายทอดให้กันโดยง่าย วิชาคำนวณนี้เป็นเคล็ดเฉพาะตัวของพ่อครัวหลวงเฉิน เหตุใดท่านจึงคิดจะให้ถ่ายทอดก็ถ่ายทอดได้ตามใจหรือ?」
「หากเป็นเช่นนั้น ฝีมือปรุงอาหารของพ่อครัวหลวงเฉินก็ควรนำออกมาแบ่งปัน ให้คนทั่วหล้าเรียนรู้จนเป็นกันหมดด้วยหรือ? แล้วพ่อครัวหลวงเฉินจะยังมีสิ่งใดโดดเด่นกว่าผู้อื่นอีก?」
ถ้อยคำไม่กี่ประโยคขององค์รัชทายาททำให้รองเจ้ากรมเจิ้งอึกอัก สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด เขารีบประสานมือค้อมกายกล่าวว่า
「องค์รัชทายาทตรัสสั่งสอนได้ถูกต้อง เป็นข้าน้อยที่คิดไม่รอบคอบ เพียงแต่วิชาคำนวณนี้ หากเผยแพร่ได้ ย่อมเป็นประโยชน์ต่อแว่นแคว้นและราษฎรอย่างแท้จริง...」
องค์รัชทายาทโบกพระหัตถ์ ตรัสเสียงเรียบว่า 「จะถ่ายทอดหรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับพ่อครัวหลวงเฉิน หากท่านอยากเรียน ก็ควรขอร้องเขา ไม่ใช่เห็นเป็นเรื่องสมควรแล้วจะเรียกร้องเอา」
รองเจ้ากรมเจิ้งรีบหันไปหาเฉินเส้าอัน ประสานมือกล่าวว่า 「พ่อครัวหลวงเฉิน เมื่อครู่ข้าน้อยพูดผิดไป ไม่ทราบว่าท่านยินดีถ่ายทอดวิชาคำนวณนี้สักเล็กน้อยหรือไม่ เงื่อนไขพูดคุยกันได้ พูดคุยกันได้」
เฉินเส้าอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว 「ถ่ายทอดก็ได้ แต่ต้องเก็บเงิน คนละเท่านี้」
รองเจ้ากรมเจิ้งตาเป็นประกาย 「พ่อครัวหลวงเฉินยินดีถ่ายทอดหรือ? ช่างประเสริฐยิ่ง! เพียงแต่คนละ 20 พวงแพงไปสักหน่อย ลดลงอีกได้หรือไม่?」
เฉินเส้าอันแทบกลั้นสีหน้าไม่อยู่
เดิมทีเขาตั้งใจจะเรียกเพียง 2 พวง อย่างไรเสียก็แค่เขียนเคล็ดการใช้ลูกคิดลงไป แล้วสาธิตอีกไม่กี่ครั้ง เรียกคนละ 2 พวงก็นับว่าไม่น้อยแล้ว
แต่ใต้เท้าเจิ้งผู้นี้กลับเปิดปากเรียกถึง 20 พวง หากเขาเอ่ยว่า 2 พวงเสียเอง คงดูเหมือนใจแคบไปถนัดตา
เขาฝืนข่มความรู้สึกในใจไว้ สีหน้าไม่แสดงพิรุธ ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า